انقدر سر و صدا نکن، ارواح رو احضار می‌کنی.
وقتی قدم اول رو برداشتی، شجاع‌تر بودی. نگفتی حاضری برای این هدف آدم بکشی؟ این فقط یه مشت خاکستره و تو داری مثل بید به خودت می‌لرزی!
خیلی خب، بذار خیالت رو راحت کنم ولیعهد. عمر هر ماه، سی روز بیشتر نیست. درباره‌ی نقره‌ی آسمون حرف می‌زنم، بعد از بیست و هفت روز، یکی از ما میره و قلبش رو از جا درمیاره.
ظلم؟ تا الان نباید یاد گرفته باشی که برای زنده موندن توی رأس قدرت مجبوری خشم رو بیرون بکشی؟ آه مایه‌ی تأسفی.
به هر حال، باید جای نقره‌ی آسمون نگران طلاهات روی زمین باشی چون اگه خودش بمیره، پودر استخوانش تبدیل به زهر میشه و طاعون شهر رو پر می‌کنه.
ولی حالا به زخمت نگاه کن! خاکستر جسد ماه، درمانت کرده. بهتره از این فرصت دوباره، خوب استفاده کنی. وگرنه من یکی، بهت اجازه نمیدم که روی تخت پادشاهی بشینی!

بالاخره واسه منم نوشت.
از شدت ذوقم خبر ندارید الان.

قیافه‌ی من جلوی دوربین:

اعتیاد به گوشی من رو کنترل می‌کنه

وقتی بهم می‌گن از علایقت بگو

این چی بود من خوندم. یعنی تتو واسه من کنسل؟

نه ببینید شما متوجه نیستید.
من نمی‌تونم تتو بزنم چون احتمالا سرطان خون می‌گیرم؟ خب چرا یهو نمی‌میرم؟ چرا زنده‌ام وقتی نمی‌تونم روی بدنم برگ داشته باشم؟

هیچ وقت؟

— بنویسید « I'm pretty when I » و بذارید کیبوردتون ادامه‌ش بده.

I'm pretty when I was in the middle of a forest =))))