۵۰ نفر با سن، جنسیت، نژاد، گرایش جنسی و عقاید مذهبی متفاوت همزمان توی یه سالن بیدار می‌شن. هرکدوم توی جایگاه خودشون ایستادن و بیرون اومدن از و یا لمس فرد دیگه‌ای منجر به مرگشون می‌شه. حدودا هر دو دقیقه یکبار یک نفر کشته می‌شه. ولی تمام اون ۵۰ نفر حق رای دارن و می‌تونن تصمیم بگیرن کی بمیره و کی زنده بمونه.
و فقط یک نفر سالم بیرون میاد.

جنگ روانی خالص بود این فیلم! تلاش انسان‌ها برای زنده موندن به هر روش و با چنگ و دندون نگهداشتن خودشون. اینکه هیچی براشون مهم نبود و شخصیت واقعیشون کم کم رو می‌شد و اینکه یک انسان چقدر می‌تونه ترسناک باشه وقتی که دلش می‌خواد زنده بمونه‌. تمام فیلم درمورد رفتار انسان‌ها توی این شرایط و بیشتر شبیه یه مطالعه می‌مونه!
می‌تونست بهتر باشه؟ بله
بعضی چیزهاش مبهم بود؟ بله
آیا ارزش دیدن داشت؟ بله!

و مطمئنم تمام اونایی که بهش یک دادن بخاطر این بود که با فیلم مخالف بودن انگار اگه خودشون توی اون شرایط بودن دقیقا همین کار رو نمی‌کردن =)

پسر انسان واقعا موجود جالبیه

من معمولا خیلی به پلات و شکل‌گیری درستش اهمیت می‌دم ولی توی این فیلم انقدر درگیر آدم‌ها شدم که اصلا برام "چرایی" داستان مهم نبود. منم جز همونایی که مردن و هیچ وقت نفهمیدن چرا =)

فشار اجتماعی، شغلی و تحصیلی توی ژاپن انقدر زیاده که بعضی وقت‌ها مردم مجبور می‌شن خودشون رو از دنیایی که دارن محو کنن. خودکشی، مهاجرت و خیلی کارهای دیگه.
ولی بعضیا کامل محو می‌شن به طوری که هیچ اثری ازشون نیست و هیچ‌جا نمی‌تونید پیداشون کنید. به این آدما می‌گن Jouhatsu که ترجمه‌ش می‌شه evaporation. کسایی که دیگه پیدا نمی‌شن و مفقودن و پلیس هم تا یه جایی فقط دنبالشون می‌گرده.
از سال ۲۰۱۷ تا الان بیشتر از ۹۰ هزار مورد گزارش شده که کاملا اثر خودشون رو از همه جا پاک کردن و خبری ازشون نیست.

حالا کجا جالب می‌شه؟
یه شرکت‌های خصوصی به اسم Night Moverها وجود دارن که کارشون همینه و در ازای پولی که پرداخت می‌کنید خدمات مختلفی رو بهتون ارائه می‌دن، از کمک به فرار تا پیدا کردن خونه و جابه‌جایی تمام وسایلتی که نیاز دارید. و این کار توی ژاپن بخاطر قوانین حفظ حریم‌ شخصی خیلی راحت‌تره.

از اون روزاست که قلبم تصمیم گرفته با رفتن روی ۱۳۰ اعلام موجودیت کنه. می‌دونم هستی عزیزم لازم نیست خودتو بکوبی به در و دیوار تا متوجه حضورت بشم.

she wants to dance like uma thurman

دوستان یه چیز بگم بهتون
سعی کنید از ماست بندی ماست نگیرید، شیر هم نگیرید. پنیر باز اوکیه و دوغ هم متاسفانه جایگزین صنعتیش تو طعم خیلی خوب عمل نکرده بنظرم

خب ادامه کار به این صورته که شیر جز خاص‌نرین و حساس ترین ماده های صنعت غذاست

اصن مقاله های مربوط به شیر دیوانه وار عجیبه. خیلی سربسته بهتون بگم شما از لحظه ای که از گاو عزیز شیر رو میدوشی پروتکل های خاص و سنگین شروع میشه تا وقتی نگهش میداری. میزاری تو کامیون، مسائل حمل و نقلش، بعد کامیون میاره ، وارد کارخونه میشه هنوز سلام نکرده آزمایشاتش شروع میشه که آیا قبول کنیم یا نکنیم، بعد نگهداریشه، بعد فرآیند های سنگین و خاصش در حدی که یک درجه کافیه تا شیر شما فاک فنا رو بغل کنه و بعد فراوری کردنش، جداسازی چربی و...

حالا شما فک کن اصغر آقا میره از یه جایی که مشخص نیست گاوها چی میخورن یه قیمت ارزون میگیره میزاره رو گاز میگه بیایید براتون محصول ساختم

بعدا براتون ریز ریز باز میکنم
ولی عجیب غریب حساسه این محصول

بچه‌ها من ابتدایی که بودم یه همسایه داشتیم یه بار زنگ زد پلیس بیاد واسه‌مون چون خواهرم ساعت ۹ شب به بعد توی خونه راه می‌رفت مزاحم استراحتشون می‌شد

همسایه‌مون به پلیس: جلوی بچه‌شونو نمی‌گیرن
مامانم به پلیس: مگه بزه ببندمش به میز راه نره؟
پلیس: 🧍‍♂

خواهرمم تمام مدت داشت آب خیارشور می‌خورد