فرآیند کشف کردن آدم‌ها رو دوست دارم.
به خصوص وقتی درباره‌ی یه دوست قديمی باشه که دوباره داری کشفش می‌کنی.

آدم‌ها واقعا موجودات جالبین
خیلی وقت‌ها خوب نیستن ولی باز هم جالبن

نمی‌دونم متوجه منظورم می‌شین یا نه. اینکه چرا یه اون شخص تصمیم به قتل فرزندش گرفت؟ چرا اون دختر بین لباس آبی و سفید با اینکه سفید رو دوست داشت، آبی رو انتخاب کرد؟ چرا اون زن عضو فرقه‌ست و حاضره بخاطر ایدئولوژی‌های اون فرقه دست به هرکاری بزنه؟ چرا اون پسر بچه وقتی رعد و برق می‌زنه گریه می‌کنه؟ چی باعث شد اون مرد این حق رو به خودش بده که به اون فرد آزار جنسی برسونه؟ چرا اون پیرمرد با اینکه از شکلات متنفره همیشه پیش خودش داره؟

خیلی از اینا چیزهای قشنگی نیستن ولی همینا اون آدم‌ها رو به پازلی تبدیل می‌کنن که تکه‌هاش ممکنه با هربار لمس شدن تغییر شکل بدن

یکی از چنل‌هایی که هر روز چک می‌کنم چنل مریمه. شاید تعداد دفعاتی که حرف زدیم کمتر تعداد دفعات انگشت‌های یک دست باشه ولی ناخوداگاه هر روز چنلش رو باز می‌کنم و حرف‌هاش رو می‌خونم. طوری که به دنیا نگاه می‌کنه و طوری که حالش رو هیچ وقت سانسور نمی‌کنه (چیزی که من هیچ وقت جرئتش رو پیدا نکردم).

دلم رومنس خوب می‌خواد

نمی‌دونم دلم یه چیزی می‌خواد شخصیت اصلی زجر بکشه توش تا به عشقش برسه

واقعا زجر بکشه من ببینم از کلمات خون می‌چکه

بردم ردیت-

خب اینا رو پیدا کردم~
اگه خوب بودن میام بهتون می‌گم
Soulbound Series
Arrows Through Archer
Silk and Steel
The Scottish Boy
The Tithenai Chronicles
The Tales of the Chants
Rowan Blood
Oleander
Swan Hearts
These old lies
The Shutout

می‌خوام از این به بعد هر روز دوتا کلمه‌ی انگلیسی بذارم. اگه هرکدوم رو می‌دونید که هیچی، اگه نمی‌دونید هم که ضرر نداره.

+نمی‌دونم چرا دلم خواست انجامش بدم

تا میام به اول شخص عادت کنم فن فیکشن‌ها جلوم رو می‌گیرن و کامل ریست می‌شم و دوباره از اول.

یه علامتی هست توی کزاز پیشرفته
هست بهش می‌گن sardonic laugh به این صورت که به خاطر انقباض غیرارادی عضلات عمیق چهره بیمار یه لبخند غیراختیاری روی چهره‌اش تشکیل می‌شه

دائم؟

"He made a joke about me preferring to suffer in silence. I’d retorted by telling him I was suffering at all volumes. I’d meant it as a joke, but he hadn’t found it funny."

میو

دلم واسه لیا تنگ شد...