این مرد معنی کلمه‌ی هیتره بیشعورتر از خودش خودشه. چطور‌ یهو انقدر مهربون شده =)

چطور از این

رسیدی به این؟

چیز خورت کردن مرد؟ ( آره را-)

1/2

2/2

خیلیا اعتقاد دارن رئالیسم (توی هر فرمی) با اینکه مهارت زیادی می‌طلبه اون ماهیت بکر بودن خودش رو از دست می‌ده و خلاقیتی توش استفاده نمی‌شه. اوه نقاشی‌ رو دقیقا عین مدل کشیدی؟ ازش عکس بگیر!

وای من امروز یه ترکیب خطرناک از کم‌خوابی + قند پایین + گرما + آب طالبی (نه از اون پسر خوشگله نگرفتم)ام و خیلی خوشحالم. پس بیاین براتون حرف بزنم (نه بچه‌ها جدا حس می‌کنم رو دراگم)

می‌خوام نوسنگی ر‌و بگم ولی حال ندارم برم عکس دانلود کنم😭

این مسئله نه خیلی درمورد رئالیسم به طور کلی بلکه بیشتر در مورد فتورئالیسم و هایپر رئالیسم مطرح میشه.
و این وسط کانتکست تاریخی هم خیلی مهمه. فتورئالیسم و در دنبالش هایپررئالیسم در دهه‌ ۶۰-۷۰ میلادی وارد صحنه هنر شد که این دوره دقیقا همزمان با افول هنر مدرنه. بعد از هنر مدرن که دوره‌ی شکستن چارچوب‌های هنر کلاسیک و نوآوری بود، جامعه هنری یدفعه با برگشت نوعی از رئالیسم مواجه شد که نه خصوصیات و ارزش‌های هنر کلاسیک و نه بیانگری و احساس هنر رمانتیک رو داشت؛ بلکه هدفش فقط این بود که چقدر میشه اثر شبیه عکس و واقعیت باشه. آثار هایپررئال بیشتر روی نمایش تکنیکالیتی هنرمند تمرکز دارن تا بازنمایی مفهوم، احساسات یا هر عنصری که اثر رو از یه عکس متفاوت می‌کنه. هایپررئالیسم در ذات خودش نمیتونه چیز جدیدی ارائه بده، آزمایش یا نوآوری داشته باشه و این دلیلیه نقدهای زیادی بهش وارد میشه و از دید اکثریت ورژن ضعیفی از رئالیسم گذشته است.

بزرگترین بحث ارسطو هم در نفی نظریات افلاطون درمورد جایگاه هنر هم همین بود. این که هنری که خلق میشه تنها یه کپی بی ارزش از جهان اطراف نیست چون از دریچه چشم هنرمند و درک اون از عالم اطرافش خلق میشه.
فتو و هایپررئالیسم این موضوع رو نقض می‌کنه چون هدفش اینه که دقیقا کپی آنچه وجود داره باشه و مهارت هنرمند رو به رخ بکشه که باعث میشه هنرمند بیشتر شبیه صنعتگر بنظر بیاد تا کسی که به خلق هنر دست می‌زنه.

یه روز یه ماگ می‌خرم که روش نوشته Silence plot device

امروز تولد ۳۰ سالگی Friends بود
و خواستم یادآوری کنم تیام هنوز ندیدتش (۱۶ قسمت دیده)

راستش من زیاد از داستان‌های کوتاه خوشم نمی‌آد به خصوص وقتی نویسنده انگلیسیه

من هیچ وقت نتونستم با داستان کوتاه ارتباط بگیرم. شخصیت‌ها برام ناآشنان و چیزی ازشون نمی‌دونم و این درک کردنشون رو خیلی سخت می‌کنه.
من دوست دارم جزئی از بکگراند زندگی شخصیت داستان شم. ببینم که چطور شکل می‌گیره و روزهاش رو جلو می‌بره. از چه غذایی خوشش میاد و چی باعث شکستنش می‌شه و دوست دارم تغییرات افکار و ذهنیتش توی یه بازه‌ی زمانی رو ببینم برای همین داستان کوتاه هیچ وقت اون چیزی که می‌خوام رو بهم نمی‌ده.

↳「#NineOneOne」

رندوم یادم افتاد بهش
اگر کسی دوست داشت برای من مثلش بنویسه خوشحال میشم

تو صدای برفی هستی که یه دختر بچه برای اولین بار روش راه می‌ره‌‌، برگی هستی که شبنم لمسش می‌کنه، آخرین نت آهنگی، کتابی هستی که هنوز بوی تازگی می‌ده با اینکه هزاران بار ورق خورده. تو رقص زیر بارونی، تو خبری هستی که لبخند روی لب میاره نتیجه‌ی شاد سال‌ها انتظاری، اولین تکه‌ی کیک تولدی، لبخندی هستی همه با دیدنش ناخوداگاه لبخند می‌زنن. تو نوری هستی که از بین تار و پود پرده‌ رد می‌شه، گلی هستی که جنگل پنهانش می‌کنه تا چیده نشه، ابری هستی که بچه‌ها باهاش آسمون رو نقاشی می‌کنن.