و بعد از اون یه زنجیر مثل قلاده دور گردن زن می‌بستن و توی خیابون راه می‌بردنش که همه ببین این زن کیه و چکار کرده و جزای کارش رو چطور داره می‌بینه.

عاشوب گفت سینمای ایران و من باز یاد شیرین عباس کیارستمی افتادم. فیلمی که ۱۱۳ بازیگر زن بدون هیچ حرفی توی سینما نشستن و خسرو و شیرین نگاه می‌کنن.

سینمای ایران سینمای احساساته
ما تا قبل از چند سال اخیر هیچ وقت تلاشی برای وصل کردن خودمون به هالیوود نداشتیم. چون جنس فیلم‌های ما حتی بهشون نزدیک هم نبود.

سینما ایران به وجود اومد تا احساسات بیننده رو تحت تاثیر قرار بده بدون اینکه زده بشه ازش. برای همینه شما هنوز با حوض نقاشی بغض می‌کنید و با سنتوری به تمام دنیا فحش می‌دید و با هامون هاج و واج به تلویزیون نگاه می‌کنید.

برای همینه که سینمای الان ایران حالم رو بد می‌‌کنه. به جز دو سه تا فیلم خوب در سال (اگه شانس بیاریم) که کمدی نباشن تازه، ما هیچی نداریم.

راستش کلا صنعت سینما و تلویزیون ایران به حدی هویت خودشو از دست داده که منِ مخاطب نمی‌تونم باور کنم صداسیمایی که داره این آت‌و‌آشغال هارو پخش می‌کنه، همونیه که توش مدار صفر درجه و روزگار قریب و در چشم باد ساخته شدن.

همین. سینمای ایران شده شوخی‌‌های جنسی و دیالوگ‌هایی که یه پسر بچه‌ی دبیرستانی با دوست‌هاش نوشته و لیلا بلوکات زندانه و مهتاب کرامتی از فیلم‌هایی که بازی می‌کنه متنفره.

دلم سوته دلان شهره آغداشلو رو می‌خواد. مدار صفر درجه‌ی شهاب حسینی می‌خواد. شاید وقتی دیگر سوسن تسلیمی می‌خواد. اینجا بدون من می‌خواد هفت دقیقه تا پاییز می‌خواد حیران می‌خواد ابد و یک روز می‌خواد دلم چهارچنگولی می‌خواد اصلا =)

دلم نمی‌خواد سام درخشانی و پژمان جمشیدی ببینم خسته شدم

سن پطرزبورگگگگگگگگگ عاشوووووب

مومیایی ۳ خدای من =)

اگه اینو ندیدی لطفا همین امشب ببینیدش این لعنتی شاهکاره 😭

پاورچین پاورچین😭😭

شب‌های برره متهم گریخت خانه به دوش ساختمان پزشکان مرد هزارچهره قهو‌ی تلخ مسافراااان!!!!! بزنگاه درحاشیه وای

↳「#NineOneOne」