اینا رو می‌بینم و مثل احمق‌ها گریه می‌کنم چون امروز سالگرد مرگشه و این زن با تمام کمبود‌هاش و غم‌هاش تا ابد یه گوشه از قلبم رو داره.

ببین یکم درمورد بندش خوندم و نوشته که از آلات موسیقی قرون وسطی استفاده می‌کنن توی کاراشون و با چیزی که من می‌شنوم ممکنه bagpipe باشه؟ صداش خیلی شبیهشه

✨goofy personality ✨

نه ولی واقعا...آدم‌های خیلی جدی من رو می‌ترسونن. یعنی آره تو جذاب به نظر می‌رسی ولی من نمی‌تونم نزدیکت بشم؟ ترسناکی؟

از اونور هم خب متاسفانه چیزی رو در من بیدار می‌کنن که مجبور می‌شم انقدر سُکشون بدم تا آمپر بچسبونن یه واکنشی نشون بدن

↳FanFiction
↳ Masters of the air

یکی از بهترین فن‌فیکشن‌هایی بود که تا حالا خوندم و با خط به خطش گریه کردم.

قلم نویسنده و طوری که شخصیت‌ها رو به تصویر می‌کشه و دقتی که برای باورپذیر کردن وضعیت روانی‌شون به خرج داده واقعا زیباست و حس کردم حقم نیست مجانی به همچین چیزی دسترسی داشته باشم.

کاش می‌شد چاپش کنم و بین کتابام نگهش دارم

"And now at last I am free, and I can finally tell you, without fear of danger to you, all that I feel in my heart. You are not the last dream of my soul. You are the first dream, the only dream I ever was unable to stop myself from dreaming. You are the first dream of my soul, and from that dream I hope will come all other dreams, a lifetime’s worth"

یک: هیچکس توش نمرد
دو: هپی اند بود

لوس هستم سوسول هستم دیگه چی؟

دروغ هم که می‌گی