برای مثال این آدم. کسی که تا آخرین لحظه‌ی زندگیش سوموف کنارش بود و همیشه و همه‌جا همراهی‌ش می‌کرد.
Methodiy Lukyanov
یا چیزی که سوموف بهش می‌گفت Myth

و وقتی که معلوم شد سل گرفته و نزدیک‌ها مرگشه سوموف به خواهرش نامه نوشت و گفت:
"Every minute of my life is now torment - although I do everything I need to - eat, talk with visitors, even work a little - the thought of Methodius and the upcoming separation does not leave me. Now I absorb into myself his face, his every word, knowing that soon I will not see him again "..." Yesterday, lying on a mattress, on the floor by his bed, I tried to pray mentally - it's me! God, if you exist and care about people, prove, save Methodius to me, and I will believe in you! But it's all in vain."

رابطه‌ش با Mikhailovich Snejkovsky بیست ساله یکم... عمومی‌تر بود. کسی که ساعت‌ها بی‌حرکت می‌نشست تا سوموف ترسیمش کنه و نوع رابطه‌ش با این نقاش هیچ وقت مشخص نشد ولی از نقاشی‌ها خودتون می‌تونید حدس بزنید.

نمی‌دونم خودتون مقلیسه کنید

خب دوباره برم تو غارم

هیچ چیزی از دو سه روز گذشته یادم نمیاد به جز اینکه پی ام اس و آشپزی و کتاب بد و همیلتون و گریه

باورم نمی‌شد بشه با همیلتون موقع آشپزی گریه کرد ولی پی ام اس خیلی چیز شگفت‌انگیزیه همه چیز رو ممکن می‌کنه

الان اینم ولی

گفتم سید تو خانممو ندیدی؟

یه سوال- رشتت چیه؟

من درسم تموم شده قشنگم الان رشته‌م خانه‌داریه فعلا =) سینما خوندم ولی

وای دلم خیلی براتون تنگ شده و کل هفته زیر پتو بودم کسی لامپو روشن می‌کرد جیغ می‌زدم نباید بهم نور می‌خورد