خب اول بگم که پادشاهی کهن مصر به دو قسمت علیا و سفلی تقسیم شده‌.
اولی سرزمین خشک و ناهمواریه که هنوز فرهنگ روستایی خودش رو حفظ کرده و دومی سرزمین پیشرفته‌ایه که رشد که و حکم آرمان‌شهر رو داره.
بزرگترین نمادی که توی مصر وجود داره رود نیله. که نامیرایی و بی‌زمانی دنیای مصر و چرخه‌ی طبیعت رو نشون می‌ده و تصویر خدا و زندگیه.

کلا تمام هنر مصر توی دینشون خلاصه می‌شه. دینی که وادارشون می‌کنه همیشه دنبال جاودانگی و زندگی پس از مرگ باشن. و انقدر افراطی انجامش می‌دن هرودوت ازشون به عنوان افراطیانی یاد می‌کنه که بیش از هر نژادی که از بشر وجود داشته مذهبی‌اند.

ما توی این دوره اولین کتاب نوشته شده به زبان یونانی (ما نه تو) رو داریم که انقدر عجیب و غیرقابل اطمینانه که هنوز درگیر اینن که بفهمن این چیه و چرا =)

اهرام ثلاثه رو داریم.
بزرگترین و قدیمی‌ترینشون هرم خوفوعه (به یونانی: خئوپس) که از ۲۳۰۰۰۰۰ قطعه سنگ با وزن ۲/۵ تن ساخته شده و کارکردش تماما تدفینی-مذهبیه.
طوریه ساخته شده که هر چهارگوشه‌ی هرم دقیقا به سمت چهار جهت قطب‌نما باشن.

هرم میانی جیزه، هرم خفرعه (به یونانی: خفرن). یال شرقی این هرم محل قربانی کردن، جشن‌های مذهبی و نگهداری ظروف و خوراک اون جشن‌ها بوده. با مجسمه‌ی ابولهولی که از یک صخره‌ی یکپارچه تراشیده شده و نشانه‌ی بزرگداشت فرعون و تجسمی از خفرعه.

سومین و آخرین هرم منکورع (به یونانی: موکرینوس). این هرم موردعلاقه‌ی منه :> ارتباط این هرم کاملا با علوم پنهان و نماد سرزمین مصر، پایداری ابدی، جادوگری و حکمته)
اوج تکامل معماری مصطبه توی این هرمه. حالا مصطبه چیه؟ یه سازه‌ی چهارگوشه که از آجر یا سنگ درست شده. دیواره‌هایی با شیب زیاد داره که روی مقبره‌های زیرزمینی همراه با هواکش قرار می‌گیره.
این هرم تجسم رع بوده. جایی که فراعنه‌ی سلسه‌ی سوم رو انتقال دادن به ممفیس و فراعنه‌ی سلسله‌ی چهارم رو فرزندان رع نام‌گذاری کردن.

دو خط اومدم بنویسم گوشیم ۱۷ بار زنگ خورد =)

حرف زدن به من نیومده

یکی جوین داده و پروفایلش گربه سیاه شهرموش‌هاست :(
از وقتی دیدمش دارم شعرشو می‌خونم

م مثل موش~

اینو بیشتر دوست دارم ولی

📹 (Harold Finch) Reasons

❗️اسپویلر سنگین❗️

📺 Person of Interest

@finchstuff

یکی از زیباترین سریال‌هایی بود که دیدم

کارای فردا:

- Gàidhlig

- Charles River Editors - The Battle of the Teutoburg Forest (1-20)

یا شروعش می‌کنم یا شروعم می‌کنه.
کم نمیارم ولی.

- تاریخ هنر مصر [پارت ۲]

-The Count of Monte Cristo 2024

وقتی می‌رم سر کوچه می‌تونم رصدخونه رو ببینم. و هربار که چشمم بهش می‌خوره دلم می‌خواد آسمان دیشب، آسمان امشب بخونم و غرق بشم توی زندگی دختری که دنیاش ستاره‌ و شب و آسمونه و فقط ماه و خورشید اجازه دارن لمسش کنن.

هنوز باورم نمی‌شه انجمن نجوم ده دقیقه باهام فاصله داره و من هنوز کلاس‌هاش رو ثبت نام نکردم. حقارت.

و بچه‌ها Ozi واقعا انیمیشن خوبی نبود. هرچقدر بهش فکر می‌کنم شامپانزه‌ی بلاگر ایده‌ی جالبی نیست. برای بچه‌ها بخاطر رنگ‌ها و تصاویرش می‌تونه جالب باشه ولی دقیقا فقط بخاطر همین. اگر قراره پیامی به‌ عنوان اهمیت جنگل‌ها و خطر از بین رفتنشون گفته بشه خیلی بهتر می‌شد انجامش داد.

نمی‌دونم کی اینا رو فوروارد می‌کنه ولی هرکی هستی لطفا اجازه بده گازت بگیرم =)

یه رمان ایرانیه‌.
درمورد یه دختره که برای یه مجله‌ی نجوم کار می‌کنه و توی دنیاش هیچی جز آسمون نیست و خیلی وقته که پاهاش زمین رو لمس نمی‌کنه.
قلم خیلی ساده‌ای داره و درک شخصیت اصلی یکم ممکنه زمان ببره ولی اولین بار که خوندمش (۱۷ سالم بود؟) حس کردم که چقدر دوست دارم دنیاش رو بشناسم.

ouch

نودهشتیا با تمام مشکلاتی که داشت سه تا رمان به تیام نوجوان داد که هنوزم که هنوزه دوستشون دارم.
اولی اسطوره بود. من این رمان رو می‌پرستیدم.
دومی بانوی قصه بود. دختری که صحنه‌ی تئاتر پناهگاهش بود و تنهایی قابل لمسی داشت.
و سومی هم آسمان دیشب آسمان امشب