دیلن اوتفیت رو می‌دم ایان یلوستون رو می‌گیرم

دلم براتون خیلی تنگ شده :(

سلام
من به خاطر شما میخوام برم 911 ببینم
فقط گفتم اعلام کنم :))

سلام و قربون تو بشم من :(

امروز توی پرایوتم یه چیزی گفتم و الان که تایمم آزاده تصمیم گرفتم یکم برای شما بازش کنم شاید براتون جالب بود.

و خب دلمم تنگ شده می‌خوام بیام حرف بزنم.

یه چیزی وجود داره به اسم sps
sensory processing sensitivity
و به کسایی که همچین چیزی دارن می‌گن hsp
highly sensitive person

حالا این چیه؟

تا تقریبا چهل سال پیش اسمی برای این نوع عملکرد مغز وجود نداشت. کودکانی با علائم خاص و تقریبا یکسان مطالعه شده و بهشون برچسب "درونگرا"، "گوشه‌گیر" با واکنش.های بیش از حد برای پاسخ به محرک‌ها زده می‌شد.

تا سال 1990 که شخصی به نام Dr. Elaine Aron که یکی از پشگامان مطالعه "حساسیت بزرگسالان" بود، متوجه شد تمام چیزهایی که به عنوان اضطراب، درونگرایی و خجالتی بودن شناخته می‌شدن می‌تونن خیلی پیچیده تر از چیزی باشن که ما فکرش رو می‌کنیم. برای همین شروع کرد به مطالعه و مصاحبه با انسان‌هایی که خودشون رو بیش از حد حساس تعریف می‌کردن و مصاحبه هاش باعث به وجود اومدن پرسشنامه‌ی hps (highly sensutive person) شد. 27 سوال که میزان حساسیت حسی انسان‌ها رو ارزیابی می‌کنن. و همین باعث شد دید همه نسبت به این موضوع عوض بشه.

وضعیتی که حالا اسم داشت و خیلی بیشتر از قبل ازش می‌دونستیم. همراه با مطالعات دکتر آرون، محقق.ها شروع به آزمایش و مشاهده‌ی حساسیت بالا نه تنها روی انسان بلکه روی 100 گونه جانوری دیگه انجام دادن.

نتایج تحقیقات و تئوری‌هاشون این بود که high sensitivity یه تفاوت نرمال توی پردازش حس‌هاست که باعث پاسخی متفاوت به محیط و محرک‌ها میشه. "افراد بیش از حد حساس" مشکوک به تاثیر پذیری بیشتری نسبت به محیط ناپایدار و ناسالم طرافشون هستن و برعکس. به صورتی که محیطی که در کودکی در اون قرار گرفتن می‌تونه تمام زندگیشون رو تحت تاثیر قرار بده.

بخاطر داشتن حساسیت بالاتر نسبت به بقیه‌ی انسان‌ها، اون‌ها دریافت بیشتری از بوها، مناظر، صداها و حس‌های این چنینی دارن و بخاطر همین دریافت و پاسخ شدیدترشون به این محرک‌ها، اطلاعاتی که دریافت می‌کنن رو بیشتر حس و پردازش می‌کنن و به همین دلیل بیشتر تحت تاثیر محیط اطراف و موقعیت‌هایی‌ان که توشن قرار می‌گیرن. چه به نفعشون باشه چه نه. چه بخوان چه نخوان.

بخوام براتون قابل لمس‌ترش کنم.
یک فرد عادی ممکنه با شنیدن یه آهنگ قشنگ سرش رو تکون بده و ازش تعریف کنه و بخواد نگهش داره و بعدش بهش گوش بده. ولی افرادی که sps دارن ممکنه با شنیدنش، فقط چون زیباست گریه کنن چون مغزشون بیشتر از چیزی که باید، به اون حس خوب واکنش نشون می‌ده.
ممکنه فقط با دیدن لبخند کسی که براشون مهمه حس کنن روی هوان و برعکس ممکنه فقط با دیدن غمش حس کنن زیر آوار گیر کردن.

ولی خب بخاطر همین نوع پاسخ به محرک‌ها، این انسان‌ها زودتر از بقیه خسته، آشفته و استرسی می‌شن حتی اگر اون محرک مثبت باشه. برای همین ممکنه به تنهایی برای هضم اطلاعاتی که وارد مغزشون شده و نیاز داشته باشن. چون هضم اونها برای این انسان‌ها خیلی سخت‌تر و از پیچیده‌تر از چیزیه که به نظر می‌رسه. 

حساسیت پردازش حسی به خودی خود بیماری و اختلال نیست. فقط تفاوتیه که بین انسان ها وجود داره ولی می‌تونه احتمال اختلال اضطراب، افسردگی رو بالا ببره.

ولی خب این کارکرد متفاوت فقط به دریافت احساسات ختم نمی‌شه. بافت خاص یه مواد غذایی مشخص ممکنه حالشون رو بد کنه، جنس لباس تنشون ممکنه اذیتشون کنه (حتی اگه انقدر شدید نباشه باز هم تمام مدتی که اون لباس تنشونه یه گوشه‌ی ذهنشون اون ناراحتی وجود داره و حسش می‌کنن) صداهای ناگهانی و بلند باعث استرسشون می‌شه و حتی مود افرادی که باهاشون در ارتباطن می‌تونه روی رفتار و حالشون تاثیر بذاره. بیشتر از چیزی که لازمه متوجه تفاوت‌های رفتاری و پترن‌های هر شخص می‌شن. می‌تونن احساسات آدم‌های دیگه رو هرچقدر هم ناواضح باشه حس کنن و جو جایی که توش قرار دارن خیلی روی حالشون تاثیر داره. بعد از دریافت احساسات شدید (چه خوب چه بد) نیاز به تنهایی دارن که بدنشون بتونه با اون همه دریافتی کنار بیاد و هضمشون کنه و به فانکشن ادامه بده. هر رفتار و حرکت و صحبت رو تجزیه و تحلیل می‌کنن و تمام احتمالات ممکن رو در نظر می‌گیرن.

احتمال اینکه دچار بیماری‌های جسمی بشن بیشتره (یا بخاطر توجه ایه که به بدنشون دارن یا بخاطر عوارض جانبی همون دریافتی‌های بیش از حده). حتی با لمس شدن توسط انسان‌های دیگه هم مشکل دارن و باید با اجازه خودشون و توسط کسایی که بدنشون اون‌ها رو می‌شناسه و پذیرفته انجام بشه. نیاز به ثابت نبودن دارن، حالا پاشون تکون بخوره، با موهاشون بازی کنن یا خودکار رو توی دستشون تکون بدن.
فکر کنید قدرت تمام حواس پنجگانه تون سه برابر بشه و هیچ کاری نتونید براش بکنید. این چیزیه که توی مغزشون دارن تجربه می‌کنن.