پسر واقعا فراموش کرده بودم کره اگه بخواد چه شاهکارهایی می‌تونه خلق کنه. هشت قسمت بی‌نقصی که کاری می‌تونه حتی یک لحظه نتونید چشماتونو از صفحه بگیرید.
همه چیز واقعا به اندازه بود. بازیگرها شاهکار بودن و هر قسمت واقعا دلم می‌خواست کاری کنم برای یک دقیقه که شده بیشتر زنده بمونه.
و اتفاقا این نشون داد کره اگه بخواد می‌تونه یه سریال تو تعداد قسمت‌های کمتر جمع کنه و به بهترین شکل ممکن انجامش بده و اون نفرین ۱۶ قسمت برای دق دادن ماست.

توی یک روز تمومش کردم و چشمام بخاطرش خوشحال نیستن ولی واقعا ارزششو داشت و شب با یه حال خوب خوابیدم حتی.
خلاصه که ببینیدش :>

I am the only being that never dies. I am the thing you mocked. Death.

↳「#DeathsGame」

It was never my goal to become rich. My humble wish was to get a job, get married, and start a family like everyone else. But to me, such common things were an unattainable goal.

↳「#DeathsGame」

"Why did you kill yourself?”
“Because all I could see was darkness whether my eyes were open or shut."

↳「#DeathsGame」

Death is merely a means of ending the pain I’m in. I refuse to struggle to survive anymore.

↳「#DeathsGame 」

Humans sometimes have to fight the losing battle.

↳「#DeathsGame」

Look at all the lonely people
↳「#NineOneOne」

لیا رو روانی می‌کنم کم کم

از مغزم بیرون نمی‌ره این آهنگ

سلامممممممم

بیاین بهم بگین از چه چیزایی عقب موندم

Oh ye of so little faith

برگردم خونه آهنگ‌هایی که چند وقته مغزم رو دارن می‌خورن رو می‌ذارم اینجا که شما هم عذاب بکشید

خب...با تاخیر

اولش اینطوری بودم که وا این چیه خوندی مرد و وقتی کورسش شروع شد به ایییین چیهههه خوندیییی مررررد تبدیل شدم
من برده‌ی کورس‌های زیبام

نمی‌دونید چقدر ناراحتم که این آهنگ رو قبل از کریسمس پیدا نکردم تا بتونم شبش رو توی گوش تک تکتون عربده بکشمش =)