نمی‌دونید چقدر ناراحتم که این آهنگ رو قبل از کریسمس پیدا نکردم تا بتونم شبش رو توی گوش تک تکتون عربده بکشمش =)

این ورژن سمفونیکشه~

این آهنگ خیلی آروم شروع می‌شه. انگار خواننده فقط داره داستان رو براتون تعریف می‌کنه. ولی رفته رفته خشمش بیشتر می‌شه انگار تازه خودش می‌فهمه که اوه نه هنوز عصبانیه و این خشم هر ثانیه بیشتر اوج می‌گیره. از زبون خودش چیزی نمی‌گه و هیچ وقت از "من" برای نشون دادن احساساتش استفاده می‌کنه ولی کاملا متوجه می‌شید که چقدر وجودش درگیره.

نمی‌دونم خیلی آهنگ عجیبیه برام

برعکس این یکی =)
این یکی تمام مدت داره درمورد خودش حرف می‌زنه و هر خط به خودش ربط داره و چیزهای...سنگینی هم می‌گه ولی خب برای گفتنشون خیلی ریلکسه انگار انقدر چیز واضحی رو بیان می‌گه که فرقی با گفتن "آب تشنگی رو برطرف می‌کنه" رو نداره.

این از اون آهنگاییه که باعث می‌شه دلتون بخواد خشمگین اشکاتونو پاک کنید و یه نفس بکشید و بگید گور بابای همه‌تون من کار خودمو می‌کنم.

خیلی عصبانی انگیزه می‌ده =)

این این این وای این
اونجا که می‌گه
the ruins of a long gone past
are still standing
unlike us they're built to last
time defying
دلم می‌خواد کنارشون باشم و باهاشون بخونم و کلاه شنلمو جلوتر بکشم

این =))))
هیچیش به هیچیش نمی‌خوره
اسم آهنگ و لیریکش و ریتمش هیچ ارتباطی بهم ندارن. اسم آهنگ Oh the joy! عه و درمورد ارماگدون عه و توش دارن برای درست شدن یه رود از خون کافرها ذوق می‌کنن و انگار وسط پیک نیک تصمیم گرفتن بخوننش و همون لحظه یکی سازشو در آورده =)

خب دیگه فعلا همینا بسه

نه وایسین اینو هم داشته باشید

هیچی درموردش نمی‌گم جمله اول کل آهنگو توضیح می‌ده خودش=)