ببینییییییییید

زندگی نمی‌ذارم براتون =)

تولد من بود و کیف دنیا رو این سه نفر کردن

کتاب رو حدس بزنید ^^

ولی الان دلم نمیاد دوباره بخونمش

بقیه‌ی جلدهاش رو سفارش بدم می‌تونم خوشحال بمیرم.

از زندگیم نمی‌رن بیرون

خدایا بسه دیگه *قسمت اول رو پلی می‌کنه*

این یه کتابه که ۶۰۰ سال پیش نوشته‌ شده و هیچکس نمی‌دونه چی می‌گه و درمورد چیه.
حتی اسمش رو هم از روی اولین خریدارش برداشته، ویلفرید وینیچ. که تبدیل شد به دست‌نوشته‌های وینیچ.

در کل ۲۳۴ صفحه داره(بعضی از صفحاتش گم شدن پس احتمال می‌دن بیشتر باشه) که تماما روی پوست گاو نوشته و با کلماتی پر شده که متعلق به هیچ زبانی نیست‌. تخمین می‌زنن که چیزی بین ۱۴۰۴ تا ۱۴۳۸ باشه ولی خیلی مطمئن نیستن.
اول از همه دست رادلف دوم، امپراتور مقدس روم بوده که فکر کرده اوه چه چیز خفتیه بیا یه عالمه بابتش پول بدیم ببینیم چی توشه. و خب هیچ وقت نفهمید.

و اونقدر دست به دست چرخید تا اینکه سال ۱۹۱۲ توسط وینیچ خریداری شد. حالا چرا انقدر مهمه؟

این کتاب از شش بخش تشکیل شده.

۱- بخش اول، گیاهشناسی:
گیاهانی که توی کتاب به تصویر کشیده شدن هیچ تطابقی با گیاهان واقعی ندارن. کسانی که روی این کتاب کردن نتونستن هیچ گیاهی با مشخصات داده رو پیدا کنن.

۲- بخش دوم، اخترشناسی:
بعضی از اشکال قابل تشخیصن‌. نمودارهای خورشیدی و صور فلکی و... ولی بعضیاشون یا اشتباهن یا کاملا غیرواقعی و با چیزی که ما می‌دونیم تفاوت دارن. بعضی جاها نشانه‌های زودیاک رو می‌بینیم و بعضی جاها زنانی که برهنه روی سیارات و ستاره‌ها معلقن

۳- بخش سوم، زیست‌شناسی:
تعداد زیادی زن برهنه که انگار بدن‌هاشون در هم گره خورده و توی لوله‌ها یا حوضچه‌هایی که حاوی مایع سبزرنگی هستن شنا می‌کنن که تعدادیشون شبیه اندام‌هایی از بدن هستن.

۴- بخش چهارم‌، کیهان‌شناسی:
این یکی رو خیلی مطمئن نیستن. صرفا از روی نقاشی ۹ مدالیونی که داخلشون ستاره‌ها و اشکال دیگه کشیده شده حدس می‌زنن.

۵- بخش پنجم، داروسازی:
تصاویر گیاهان و ریشه‌هاشون، ظروفی که گفته می‌شه ظروف آزمایشگاهی هستن و ترکیب‌هایی که نوشته شده و انگار دستور تهیه‌ان.

۶- بخش ششم، دستورالعمل/دستورتهیه:
این صفحات فقط متن دارن و بعضی جملات (کلمات؟) با ستاره و اشکال دیگه بولد شدن و از روی این حدس زده می‌شه که یه فهرست باشه‌. ف
حالا فهرست چی؟ خدا می‌دونه.

حالا چرا من امشب رفتم سراغش؟ چون جنگ جهانی دوم دعوا بود سرش! بامزه‌ها فکر کرده بودن می‌شه از توش چیزی پیدا کرد که زودتر به جنگ پایان بدن.

داستانش چیه؟
ویلیام فریدمن یکی از بزرگ‌ترین رمزنگارهای تاریخ آمریکاست. وسط جنگ جهانی دوم دولت آمریکا کتاب رو به فریدمن داد و گفت "بیا ببین چی توشه شاید بخت رو کرد یه چیزی پیدا کردیم." فریدمن هم که تازه دستگاه رمزنگارهای ژاپن "پرپل" رو رمزگشایی کرده بود گفت "هه"

از اونور هم می‌خواستن کره بگیرن دیگه CIA دید این آدم چقدر باهوشه بیاین اینم بهش بدیم سنگ مفت گنجیشک مفت.

ولی خب فریدمن و تیمش علیرغم تمام تلاشی که برای رمزگشایی این کتاب کرده بودن شکست خوردن. چرا؟ چون یک) هیچ چیز مشابهی با زبان‌های زنده/مرده دنیا توش پیدا نکردن. نه دستور زبان و نه حروفش هیچ چیز مشابهی نداشتن. دو) ساختار بیش از حد منظمی داره. انقدر منظم که انگار یه جای کار مشکل داره. سه) شاید اصلا زبان نیست و ما داریم مثل یه زبان باهاش برخورد می‌کنیم.

اینجا می‌رسیم به تئوری توهم در معنا.

تئوری توهم در معنا توی این کتاب می‌گه که متن هیچ معنی‌ای نداره. فقط طوری نوشته شده که خواننده/بیننده تصور کنه با یه چیز نظام‌مند و با ساختار منسجم روبه‌روعه ولی در واقعیت؟ هیچی.
مغز ما تصور می‌کنه که با یه زبان/کد روبه‌روعه چون با یه الگوی زبانی طرفه. کلماتی که تکرار می‌شن و ساختاری که انسجامش حفظ شده‌.
ولی.‌‌.. انسجامش بیش از حد حفظ شده‌. هیچ زبانی انقدر نظم نداره انقدر مرتب نیست!

ولی حتی این هم مشخص نیست.
آیا کاردستی نویسنده بوده؟ یا سر مردم کلاه می‌ذاشته؟ یا واقعا معنا داره و اگه کشفش کنیم به خیلی چیزها می‌رسیم؟
هیچکس. هیچ چیز. نمی‌دونه.

خلاصه که انقدر مردم درگیرشن که دانشگاه Yale یه نسخه‌ی شیک و باکیفیت اسکن شده‌ش رو گذاشت و گفت آقا هرکی تونست دمش گرم ما داریم دیوانه می‌شیم =)