هر قسمت malevolent شبیه یکی خوابام بعد از ملاتونینه دارم روانی می‌شم

من وقتی آرتور سوار ماشین شد:

من وقتی آرتور:

جان اگه می‌تونست موهای سرشو دونه دونه می‌کند. بعدم خودشو غرق می‌کرد.

جان: آرتور یارو صدای منو نمی‌شنوه چرت می‌گه
آرتور: ادامه می‌ده
جان: هوی کالین مادرت ج-

فقط واسه اینکه مطمئن بشه طرف نمی‌شنوه

جان خاک بر سرررررررت

پت و مت می‌خوان دنیا رو نجات بدن

انقدر صدای آه و ناله شنیدن گوشام سرخ شدن مردی چطوری روش می‌شه

اگه اعصاب جان رو داشتم خانواده‌م ده سالگی طردم می‌کردن

۳۷ دقیقه‌ست کلا آرتور ۳۲ دقیقه‌شو ناله کرد

۵ دقیقه‌ی دیگه هم داشت چرت و پرت می‌گفت. این قسمت یه حرف عاقلی ازش نشنیدم.

جان می‌میره هر جمله اسم آرتور رو نگه؟

تو خرابه‌های گاتهام زندگی می‌کنن هر صد متری که می‌رن یه بلا سرشون میاد؟

"He cries for the boy who went to bed and woke up with the soul of a murderer. He cries for the boy who died and woke up without a soul at all. He cries for the man who rejected his family. He cries for every Jason Todd who ever lived. The failures and the successes. The loved and the hated.
But most of all he cries for himself. Because teenage boys are, at the end of the day, selfish creatures. And that's okay. Teenagers weren't supposed to have everything figured out. They weren't supposed to be perfect. They weren't supposed to be flawless. That's why they had parents. To teach them. To guide them. To give them the tools they needed to take their first fumbling steps into the big real world, and to catch them when they inevitably stumble. Both the boy he used to be and the man he remembers being had forgotten that."

آرتور وقتی یه نقشه پیدا می‌کنه که یه جزیره روش مشخص شده با اینکه توی هیچ نقشه‌ای دیگه‌ای وجود نداره: