انقدر صدای آه و ناله شنیدن گوشام سرخ شدن مردی چطوری روش می‌شه

اگه اعصاب جان رو داشتم خانواده‌م ده سالگی طردم می‌کردن

۳۷ دقیقه‌ست کلا آرتور ۳۲ دقیقه‌شو ناله کرد

۵ دقیقه‌ی دیگه هم داشت چرت و پرت می‌گفت. این قسمت یه حرف عاقلی ازش نشنیدم.

جان می‌میره هر جمله اسم آرتور رو نگه؟

تو خرابه‌های گاتهام زندگی می‌کنن هر صد متری که می‌رن یه بلا سرشون میاد؟

"He cries for the boy who went to bed and woke up with the soul of a murderer. He cries for the boy who died and woke up without a soul at all. He cries for the man who rejected his family. He cries for every Jason Todd who ever lived. The failures and the successes. The loved and the hated.
But most of all he cries for himself. Because teenage boys are, at the end of the day, selfish creatures. And that's okay. Teenagers weren't supposed to have everything figured out. They weren't supposed to be perfect. They weren't supposed to be flawless. That's why they had parents. To teach them. To guide them. To give them the tools they needed to take their first fumbling steps into the big real world, and to catch them when they inevitably stumble. Both the boy he used to be and the man he remembers being had forgotten that."

آرتور وقتی یه نقشه پیدا می‌کنه که یه جزیره روش مشخص شده با اینکه توی هیچ نقشه‌ای دیگه‌ای وجود نداره:

غریزه‌ی بقاش اندازه‌ی دستمال کاغذیه

به نظرم تو حق نداری یه فن فیکشن رو نقد کنی. می‌تونی بگی ازش خوشم نیومده یا هرچی ولی اجازه نداری یه مقاله درموردش بنویسی.
یه چیزیه که یه طرفدار برای فندوم موردعلاقه‌ش رایگان نوشته و به اشتراک گذاشته. ازت پولی گرفته نشده و اگر وقتت رفته تقصیر خودت بوده که تا آخر خوندیش
don't like don't read

ولی برعکسش کتابه. تو باید آزاد باشی نظرت رو بگی و اشتباهات و کاستی‌هاش رو بیان کنی. چون چیزیه که شاید تو داری غیرقانونی دانلودش می‌کنی ولی مجانی نیست و خیلیا بابتش پول می‌دن و متاسفانه وقتی اسم ادبیات و کتاب میاد. هر کتاب نوشته شده‌ای دارای ارزش ادبیه و می‌تونه طبق اون ارزش نقد بشه. ولی خیلیا این ارزش رو برای فن فیکشن در نظر نمی‌گیرن.

چون بر پایه‌ی یه دنیای از قبل ساخته شده نوشته شده و هزارتا چیز دیگه.

نمی‌دونم ادبیات اصیل خیلی نابایست سختگیره

از زیبایی های دوست bookworm داشتن اینه که منم تونستم بهش the mindfuck series رو معرفی کنم.

فکر کردم منظورت mind fuck مال مجموعه‌ی The Administration عه قلبم اومد توی دهنم یه لحظه

وای این مجموعه خیلی عجیبه.
کتاب اول با toreth شروع می‌شه. یه کسی که توی یه دنیای شبه آخرالزمانی شغل بازجو رو داره. با یه تفاوت! بازجویی از زندانی‌ها/اسیرها از طریق بازی روانی انجام می‌شه.
داستان از جایی شروع می‌شه که شخصیت اول مرد داستان ما توی یه سمینار شرکت می‌کنه. سمیناری که برای معرفی یه اختراع سیستم وابسته به واقعیت مجازیه که بهت اجازه می‌ده از تمام حواست استفاده کنی بشنوی ببینی بو کنی لمس کنی.

شرکت سیم تک قراره این اختراع رو به نمایش عموم بذاره و شخصیت مرد ما که توی اداره‌ی نیمه خصوصی تحقیقات و بازجویی اروپا (I&I) کار می‌کنه تصمیم می‌گیره که این سیستم می‌تونه خیلی به بازجویی‌هاشون کمک کنه و می‌خواد سازنده و کمپانی رو ترغیب کنه که باهاشون کار کنن. هرطور که شده.

کتاب از یه جایی به بعد جذاب خودش رو از دست داد برای من ولی به عنوان یه کتاب‌ mm romance ایده‌ی خیلی جدیدی بود.