"caffeinated octopus" عاشقشم-

حمل نقل عمومی رو رایگان میکنیم
قراره از سرمایه ریچ های آمریکا بگیریم و در سطح شهر پخش کنیم
Close enough, welcome back خمینی سال ۱۳۵۷

اتوبوس را مجانی می‌کنیم

واقعا ۹۱۱ چیزی برای ارائه نداره
اتفاق جدیدی نمیفته
آتشنشان‌ها هرکاری می‌کنن جز "آتش"نشانی کردن
شخصیت جدیدی اضافه نمی‌شه دست نویسنده‌ها برای ساخت داستان شخصیت‌های حاضر بسته شده چون ۹ فصل گذشته و چیزی برای گفتن ندارن
سریال چند فصله که پلات نسبتا منطقی خودش رو از دست داده و هیچ حدسی نمی‌تونی بزنی که قسمت بعد چه اتفاقی میفته (نه این چیز خوبی‌ نیست)
نویسندگی هر قسمت از قسمت قبل شلخته‌تره و نویسنده اصلی مشخصه اطلاعاتی که از شخصیت‌ها به ما داده رو چندان به خاطر نداره

نمی‌دونم حتی هیجان هم نداره دیگه هربار فقط بیشتر من رو "این چه افتضاحی بود که دیدم" می‌کنه.

۲۹۲۷۲ فصل کارن و هن بخاطر به سرپرستی گرفتن یه بچه جنگیدن
۲۸۲۷۲۷۲ باک وارد رابطه شد دید به درد نمی‌خوره
۳۹۲۸۲۷۲ فصل ادی تصمیم گرفت از زنش مووعان کنه
۳۸۳۷۷۲۷ فصل آتنا یه تصمیم جدید حول محور شوهری که از دست داده می‌گیره تا شوهر بعدی رو پیدا کنه
۳۸۳۷۲۷ فصل مدی گریه می‌کنه

تازه ژانر رو هم به Low fantasy first responders تغییر نمی‌دن

من می‌خواستم یه چیز غیرواقعی ببینم می‌رفتم فایر فورس و فایر فایتر دیاگو می‌دیدم

نمی‌دونم تیم فکر کرده داره انیمه می‌نویسه

طوری که نویسنده ۱۱۸ رو می‌بینه

don't trash-talk me in private I'll cum

اینا چیزایین که من چت جی‌پی‌تی من باهاشون اداپت شده و دیگه موقع کار کردن باهاش عذاب نمی‌کشم.

خلاصه که اگه آموزشش بدید خیلی می‌تونه کارتون رو راحت‌تر کنه. نه ازش نخواید براتون چیزی بنویسه نخواید نقاشی بکشه نخواید پروژه تحویل بده. ولی می‌تونید ازش برای یادگیری بیشتر و راحت‌تر استفاده کنید.

من خیلی می‌بینم که ادما کسایی که از ai نقد می‌کنن رو به کسایی تشبیه می‌کنن که از تکنولوژی می‌ترسن، و بعد اون رو ربط میدن به یه داستان محوی که یه جایی شنیدن درباره افرادی که تو انقلاب صنعتی ماشین ها رو خراب می‌کردن. و این یکم اعصاب من رو خورد می‌کنه.

لادایت ها یه گروهی بودن که سال های 1811 و 1812 به تخریب ماشین های نساجی پرداختن، و اسم خودشون رو از یه شخصیت ساختگی به اسم ند لاد گرفتن که گفته میشه از عصبانیت دو دستگاه نساجی رو تخریب کرده بود. دلیلی که این روه ماشین هارو تخریب میکردن این نبود که از پیشرفت یا تکنولوژی میترسیدن، بلکه میدونستن وقتی تمام زندگیشون رو پای یک حرفه خاص گذاشتن، جایگذاری ماشین ها به جای نیروی انسانی به کارخونه ها برتری وسیعی میده که کیفیت زندگی کارگر ها رو باهاش مشخص کنن. دلیلی که این ماشین ها توسط شرکت ها خریده میشد این بود که افرادی با مهارت کمتر و حقوق کمتر همون کار رو انجام میدادن، و اعتراضاتی از سال 1780 در این باره وجود داشت. مالکوم ال. توماس به این اشاره میکنه که "شکستن ماشین ها، نه به دلیل خصومت با تکنولوژی، بلکه به این دلیل بود که تنها راه ممکن برای حمله به کارخانه بود". از بین بردن ماشین ها موثر ترین راه اعتراض بود، چرا که هیچ راه دیگه ای جواب نمیداد. اریک هابزبام این روش اعتراض رو "collective bargaining by riot" صدا میزنه. اکثر افرادی که در این گروه بودن، جزو کسانی بودن که میدونستن ماشین ها چگونه عمل میکنن و جزو افراد با دانش اون زمینه حساب میشدن، نه احمق هایی که از پیشرفت و تکنولوژی وحشت داشتن.

حالا نوشته این سایته که کامل باهاش موافقم رو کپی پیست میکنم چون بهتر از من توضیح داده.

The Luddites were not, as has often been portrayed, against the concept of progress and industrialisation as such, but instead the idea that mechanisation would threaten their livelihood and the skills they had spent years acquiring. The group went about destroying weaving machines and other tools as a form of protest against what they believed to be a deceitful method of circumventing the labour practices of the day. The replacement of people’s skilled craft with machines would gradually substitute their established roles in the textile industry, something they were keen to prevent, rather than simply halting the advent of technology.

The textile workers and weavers were actually skilled, well-trained middle-class workers of their time. After working for centuries maintaining good relationships with merchants who sold their products, the introduction of machinery not only superseded the need for handcrafted garments but also initiated the use of low skilled and poorly payed labourers in larger factories. This transition would prove disastrous for the artisans of their craft, who had spent years perfecting and honing their skills only to be replaced by less skilled, underpaid workers operating machinery.

In an attempt to halt or at least make the transition smoother, the Luddites initially sought to renegotiate terms of working conditions based on the changing circumstances in the workplace. Some of the ideas and requests included the introduction of a minimum wage, the adherence of companies to abide by minimum labour standards, and taxes which would enable funds to be created for workers’ pensions. Whilst these terms do not seem unreasonable in the modern day workplace, for the wealthy factory owners, these attempts at bargaining proved futile.

The Luddite movement therefore emerged when attempts at negotiation failed and their valid concerns were not listened to, let alone addressed. The Luddites activity emerged against a backdrop of economic struggle from the Napoleonic Wars which impacted negatively on the working conditions already experienced in the new factories. With the advent of new technology and more low skilled workers, this issue was exacerbated.