مراسم افتتاحيه تالار البرز در كتابخانه مركزي و مركز اسناد دانشگاه تهران، روز شنبه مورخ ٩٧/٠٨/١٢ با حضور آقايان دكتر رحيميان" معاون پژوهشي"، دكتر جعفريان" رئيس كتابخانه مركزي و مركز اسناد" ، دكتر نوربخش " رئيس پرديس البرز " و تعدادي از اساتيد و كاركنان كتابخانه مركزي برگزار شد. در اين مراسم، دكتر رسول جعفريان ضمن عرض خير مقدم به مدعوين و حاضرين در جلسه و تقدير از كتابهاي اهدايي به اين مجموعه از تلاشها و زحمات دكتر رحيميان و دكتر نوربخش قدر داني نموده و در خصوص ادامه همكاري اظهار اميدواري نمودند، در پايان اين نشست هم آقايان دكتر رحيميان و دكتر نوربخش در سخنان كوتاهي ضمن ابراز خرسندي، بر تعامل و همكاريهاي متقابل تاكيد ورزيدند.
@UT_Central_Library
@UT_Central_Library
کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
احمد بهمنیار
#تقویم_فرهنگی امروز، ۱۲ آبان ۱۳۹۷
۶۳ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۳۴، احمد بهمنیار ـ ادیب، محقق و مصحح ـ درگذشت.
احمد بهمنیار در سال ۱۲۶۲ در کرمان به دنیا آمد. پدرش ـ محمدعلی معلم ـ مردی فاضل بود و به دانشهای ریاضی و فنون ادبی تسلط داشت. بهمنیار تحصیلات خود را در محضر پدر آغاز کرد و پس از مدتی کوتاه، چنان در زبان و ادب عرب تسلط یافت که خود مدرس بنامی شد. در آن روزگار که بهمنیار سرگرم درس و بحث در حوزههای علمی کرمان بود، نهضت مشروطهخواهی در کشور گسترش یافت. بهمنیار به حزب دموکرات کرمان پیوست و در سال ۱۲۹۰ «روزنامهی هفتگی دهقان» را که ارگان آن حزب بود، انتشار داد. در کشاکش جنگ جهانگیر اول، از شهر و دیار خود به فارس رانده شد و در آن جا به زندان افتاد و ۱۴ ماه در شیراز زندانی بود، تا اینکه مستوفیالممالک به زمامداری رسید و دستور آزادی او را صادر کرد.
بهمنیار در اوقاتی هم که سرگرم سیاست بود، از تحصیل و تدریس دست برنداشت و در همان اوان، زبانهای انگلیسی و ترکی استانبولی را فراگرفت. پس از آزاد شدن از زندان فارس، به تهران آمد و وارد وزارت دارایی شد و مأمور به خراسان گردید. ۷ سال در آن جا بود و در شهر مشهد با شاعران و سخنوران بزرگ خراسان آمد و شد داشت.
استاد احمد بهمنیار در خراسان «روزنامهی فکر آزاد» را منتشر کرد. در ۱۳۰۵ نیز به خدمت وزارت معارف در آمد و ریاست دارالمعلمین تبریز را به عهده گرفت. این استاد علوم قدیمه، پس از تأسیس دانشگاه تهران در سال ۱۳۱۳، استاد زبان و ادبیات عرب در دانشکدهی ادبیات بود و از آن پس تا پایان عمر، ۲۱ سال یکسره در محیط دانش و ادب به سر برد، تا اینکه پس از ۷۲ سال زندگی، در ۱۲ آبان ۱۳۳۴ در خانهی شخصی خود در تهران، خیابان عینالدوله روی در نقاب خاک کشید. پیکر استاد احمد بهمنیار طبق وصیتش به کربلا حمل گردید و در وادی ایمن به خاک سپرده شد. «مقدمه و تصحیح اسرارالتوحید»، «مقابله و تصحیح التوسلُ الی الترسّل»، «شرح حال صاحب بن عَبّاد» و «تحفهی احمدیه در شرح الفیهی ابن مالک»، در کارنامهی فرهنگی وی وجود دارد.
استاد احمد بهمنیار شعر هم میگفت و «دهقان» تخلص میکرد، از این رو او را «احمد دهقان» نیز میگفتند. از اشعار زیبای او مسمطی است مفصل که در صفت انقلاب خراسان و قیام کلنل محمدتقی خان پسیان سروده است با این مطلع: «مژده که دنیای پیر از سر نو شد جوان، به جسمش اندر دمید روح تکامل روان».
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
۶۳ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۳۴، احمد بهمنیار ـ ادیب، محقق و مصحح ـ درگذشت.
احمد بهمنیار در سال ۱۲۶۲ در کرمان به دنیا آمد. پدرش ـ محمدعلی معلم ـ مردی فاضل بود و به دانشهای ریاضی و فنون ادبی تسلط داشت. بهمنیار تحصیلات خود را در محضر پدر آغاز کرد و پس از مدتی کوتاه، چنان در زبان و ادب عرب تسلط یافت که خود مدرس بنامی شد. در آن روزگار که بهمنیار سرگرم درس و بحث در حوزههای علمی کرمان بود، نهضت مشروطهخواهی در کشور گسترش یافت. بهمنیار به حزب دموکرات کرمان پیوست و در سال ۱۲۹۰ «روزنامهی هفتگی دهقان» را که ارگان آن حزب بود، انتشار داد. در کشاکش جنگ جهانگیر اول، از شهر و دیار خود به فارس رانده شد و در آن جا به زندان افتاد و ۱۴ ماه در شیراز زندانی بود، تا اینکه مستوفیالممالک به زمامداری رسید و دستور آزادی او را صادر کرد.
بهمنیار در اوقاتی هم که سرگرم سیاست بود، از تحصیل و تدریس دست برنداشت و در همان اوان، زبانهای انگلیسی و ترکی استانبولی را فراگرفت. پس از آزاد شدن از زندان فارس، به تهران آمد و وارد وزارت دارایی شد و مأمور به خراسان گردید. ۷ سال در آن جا بود و در شهر مشهد با شاعران و سخنوران بزرگ خراسان آمد و شد داشت.
استاد احمد بهمنیار در خراسان «روزنامهی فکر آزاد» را منتشر کرد. در ۱۳۰۵ نیز به خدمت وزارت معارف در آمد و ریاست دارالمعلمین تبریز را به عهده گرفت. این استاد علوم قدیمه، پس از تأسیس دانشگاه تهران در سال ۱۳۱۳، استاد زبان و ادبیات عرب در دانشکدهی ادبیات بود و از آن پس تا پایان عمر، ۲۱ سال یکسره در محیط دانش و ادب به سر برد، تا اینکه پس از ۷۲ سال زندگی، در ۱۲ آبان ۱۳۳۴ در خانهی شخصی خود در تهران، خیابان عینالدوله روی در نقاب خاک کشید. پیکر استاد احمد بهمنیار طبق وصیتش به کربلا حمل گردید و در وادی ایمن به خاک سپرده شد. «مقدمه و تصحیح اسرارالتوحید»، «مقابله و تصحیح التوسلُ الی الترسّل»، «شرح حال صاحب بن عَبّاد» و «تحفهی احمدیه در شرح الفیهی ابن مالک»، در کارنامهی فرهنگی وی وجود دارد.
استاد احمد بهمنیار شعر هم میگفت و «دهقان» تخلص میکرد، از این رو او را «احمد دهقان» نیز میگفتند. از اشعار زیبای او مسمطی است مفصل که در صفت انقلاب خراسان و قیام کلنل محمدتقی خان پسیان سروده است با این مطلع: «مژده که دنیای پیر از سر نو شد جوان، به جسمش اندر دمید روح تکامل روان».
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
آیتالله الوالحسن شعرانی
#تقویم_فرهنگی امروز، ۱۲ آبان ۱۳۹۷
۴۵ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۵۲، آیتالله ابوالحسن شَعرانی درگذشت.
علامهی ذوالفنون، حاج میرزا ابوالحسن شعرانی فرزند مرحوم حاج شیخ محمد و از نوادگان ملا فتحالله کاشانی، در سال ۱۲۹۷ در تهران متولد گردید. در کودکی و نوجوانی، قرآن، تجوید و ادبیات عرب را نزد پدر فراگرفت و کتب رایج در رشتههای مختلف را در محضر علمای قم و تهران به ویژه مدرّسان مدرسهی فخریه (مدرسهی مروی کنونی) آموخت. وی از معدود افراد جامع بین معقول و منقول در قرن اخیر و صاحبنظر در علومی چون فلسفه و حکمت و عرفان، ریاضیات و محاسبات، ستارهشناسی، طب، شعر و ادبیات فارسی و عربی، تاریخ، ترجمه و تفسیر قرآن، حدیثشناسی، فقه و اصول بود، و در مسائل علمی و آیات قرآن و روایات اهل بیت علیهمالسلام دقت و تعمق فراوان داشت. آیتالله شعرانی نمونهی جامعیت در علوم مختلف و تعلیم آن به دیگران بود. وسعت و عمق دانش او به عنوان نمونه موجب شد که «هیأت فلاماریون» را از فرانسوی به فارسی ترجمه کند. همچنین سید حسن مدرس از او خواست که در مدرسهی عالی سپهسالار (مدرسهی عالی شهید مطهری کنونی)، ریاضی تدریس کند. او افزون بر تدریس فقه و اصول و حدیث و حکمت و فلسفه و کلام و تفسیر و تجوید و نجوم و طب و ریاضی برای خواص، به بیان اصول و احکام و اخلاق دینی و رفع شبهات برای عامهی مردم نیز میپرداخت.
آیتالله ابوالحسن شعرانی بر چند زبان زندهی دنیا، از جمله عربی و عبری و ترکی و انگلیسی و فرانسه تسلط داشت. برخی او را «خواجه نصیر عصر» و استاد جلالالدین همایی او را «شیخ بهایی عصر» لقب دادهاند. علامه حسنزادهی آملی دربارهی تبحر و گستردگی معلومات استادش ـ علامه شعرانی ـ میگوید: «آقای شعرانی ذوالفنون بودند. بنده هیچ یک از استادانم را به تبحر در منقول مثل ایشان ندیدم. یکی از کتابهای دورهی شفا، علم موسیقی است و مرحوم آقای شعرانی، موسیقی هم میدانست. فرانسه را به اندازهی عربی میدانست و مسلط بود. جناب علامه شعرانی در ادبیات هم قلم توانایی داشت. فارسی را خیلی سنگین و قوی و فصیح مینوشت. در ریاضیات عالیه، در نجوم. من بارها این مطلب را به عرض رساندهام که در میان علمای روحانی ما، در عصر خودم بنده کسی را به تبحر در ریاضیات از ایشان بهتر و برتر ندیدم».
علّامه آیتالله ابوالحسن شعرانی در ۱۲ آبان ۱۳۵۲ در ۷۳ سالگی شمع وجودش خاموش گشت و پیکرش در شهر ری در جوار حضرت عبدالعظیم حسنی به خاک سپرده شد.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
۴۵ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۵۲، آیتالله ابوالحسن شَعرانی درگذشت.
علامهی ذوالفنون، حاج میرزا ابوالحسن شعرانی فرزند مرحوم حاج شیخ محمد و از نوادگان ملا فتحالله کاشانی، در سال ۱۲۹۷ در تهران متولد گردید. در کودکی و نوجوانی، قرآن، تجوید و ادبیات عرب را نزد پدر فراگرفت و کتب رایج در رشتههای مختلف را در محضر علمای قم و تهران به ویژه مدرّسان مدرسهی فخریه (مدرسهی مروی کنونی) آموخت. وی از معدود افراد جامع بین معقول و منقول در قرن اخیر و صاحبنظر در علومی چون فلسفه و حکمت و عرفان، ریاضیات و محاسبات، ستارهشناسی، طب، شعر و ادبیات فارسی و عربی، تاریخ، ترجمه و تفسیر قرآن، حدیثشناسی، فقه و اصول بود، و در مسائل علمی و آیات قرآن و روایات اهل بیت علیهمالسلام دقت و تعمق فراوان داشت. آیتالله شعرانی نمونهی جامعیت در علوم مختلف و تعلیم آن به دیگران بود. وسعت و عمق دانش او به عنوان نمونه موجب شد که «هیأت فلاماریون» را از فرانسوی به فارسی ترجمه کند. همچنین سید حسن مدرس از او خواست که در مدرسهی عالی سپهسالار (مدرسهی عالی شهید مطهری کنونی)، ریاضی تدریس کند. او افزون بر تدریس فقه و اصول و حدیث و حکمت و فلسفه و کلام و تفسیر و تجوید و نجوم و طب و ریاضی برای خواص، به بیان اصول و احکام و اخلاق دینی و رفع شبهات برای عامهی مردم نیز میپرداخت.
آیتالله ابوالحسن شعرانی بر چند زبان زندهی دنیا، از جمله عربی و عبری و ترکی و انگلیسی و فرانسه تسلط داشت. برخی او را «خواجه نصیر عصر» و استاد جلالالدین همایی او را «شیخ بهایی عصر» لقب دادهاند. علامه حسنزادهی آملی دربارهی تبحر و گستردگی معلومات استادش ـ علامه شعرانی ـ میگوید: «آقای شعرانی ذوالفنون بودند. بنده هیچ یک از استادانم را به تبحر در منقول مثل ایشان ندیدم. یکی از کتابهای دورهی شفا، علم موسیقی است و مرحوم آقای شعرانی، موسیقی هم میدانست. فرانسه را به اندازهی عربی میدانست و مسلط بود. جناب علامه شعرانی در ادبیات هم قلم توانایی داشت. فارسی را خیلی سنگین و قوی و فصیح مینوشت. در ریاضیات عالیه، در نجوم. من بارها این مطلب را به عرض رساندهام که در میان علمای روحانی ما، در عصر خودم بنده کسی را به تبحر در ریاضیات از ایشان بهتر و برتر ندیدم».
علّامه آیتالله ابوالحسن شعرانی در ۱۲ آبان ۱۳۵۲ در ۷۳ سالگی شمع وجودش خاموش گشت و پیکرش در شهر ری در جوار حضرت عبدالعظیم حسنی به خاک سپرده شد.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
Audio
نقش دانشگاه در جامعه، دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه رازی، دوشنبه ۲۳ مهر ماه ۱۳۹۷
@UT_Central_Library
@UT_Central_Library
Audio
مبانی تفکر در علوم فیزیکی، دانشکده فیزیک دانشگاه رازی کرمانشاه، دوشنبه ۲۳ مهر ماه ۱۳۹۷
@UT_Central_Library
@UT_Central_Library
https://alborz.ut.ac.ir/NewsShow.php?NewsID=4905
گزارش تفصیلی مراسم افتتاح تالار البرز در کتابخانه مرکزی که امروز برگزار شد.
@UT_Central_Library
گزارش تفصیلی مراسم افتتاح تالار البرز در کتابخانه مرکزی که امروز برگزار شد.
@UT_Central_Library
تالار البرز در کتابخانه مرکزی. امروز با حضور دکتر رحیمیان، دکتر نوربخش و دکتر نائینی، و دکتر ناصری
@UT_Central_Library
@UT_Central_Library
نامه استاد دکتر مصطفی محقق داماد خطاب به پاپ در باره آغاز تحریم های ایران در روز سیزدهم آبان ماه.
@UT_Central_Library
@UT_Central_Library
هشتمين كنگره بين المللي انجمن ايران شناسي اسپانيا، امروز يكشنبه مورخ ٩٧/٠٨/١٣ در تالار علامه اميني كتابخانه مركزي و مركز اسناد دانشگاه تهران آغاز گرديد.
کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
شرفالدین خراسانی
#تقویم_فرهنگی امروز، ۱۴ آبان ۱۳۹۷
۱۴ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۸۳، دکتر شرفالدین خراسانی ـ پژوهشگر فلسفه و استاد برجستهی فلسفهی یونانی در ایران ـ درگذشت.
شرفالدین خراسانی مشهور به «شرف»، در اسفند ۱۳۰۶ در همدان زاده شد. وی دانشنامهی دکتری فلسفهی خود را در اوائل دههی شصت میلادی از دانشگاه کمبریج انگلستان گرفت و در آن جا به تدریس ادبیات فارسی و فلسفه پرداخت. در سال ۱۳۴۳ به ایران بازگشت و در دانشگاه ملی (شهید بهشتی) تدریس را آغاز کرد. ۲ سال بعد در ایران، گروه فلسفهی دانشگاه ملی را بنیان نهاد و از سال ۱۳۴۶ تا بهمن ۱۳۵۷مدیر این گروه بود. پس از کودتای ۲۸ مرداد زندانی شد و در مدت ۳ سال زندانی بودنش، به روشنفکران زندانی «اساطیر یونان» میآموخت.
شرف نخستین کسی بود که به گونهای تفصیلی و مدون در زبان فارسی، به فیلسوفانِ پیش از سقراط پرداخت. حاصل تلاش او کتابی به نام «نخستین فیلسوفان یونان» نام دارد که در سال ۱۳۵۰ منتشر شد و هنوز هم یکی از معتبرترین آثار موجود در این زمینه به زبان فارسی به شمار میرود. وی به زبانهای انگلیسی، آلمانی، فرانسه، عربی و یونانی مسلط بود. آثار فلسفی و ترجمههای بزرگی از او به یادگار مانده است، از آن میان؛ ترجمهی کتاب «متافیزیک ارسطو» که آن را مستقیماً از زبان یونانی ترجمه کرد. شرف در سال ۱۳۴۹ کتاب شعر «واژهها» را منتشر کرد که در همان سال برندهی جایزه شد. «پژواک» در سال ۱۳۳۷ و «متافیزیک عشق و مجموعه اشعار» در سال ۱۳۸۰ هم حاصل تلاشهای دیگر شرف در عرصهی شعر فارسی بودند. او پس از بازنشستگی، با عنوان «عضو شورای عالی علمی»، در مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی به کار مشغول شده بود.
دکتر شرفالدین خراسانی در ۱۴ آبان ۱۳۸۳ در ۷۶ سالگی در تهران شمع وجودش خاموش گشت.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
۱۴ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۸۳، دکتر شرفالدین خراسانی ـ پژوهشگر فلسفه و استاد برجستهی فلسفهی یونانی در ایران ـ درگذشت.
شرفالدین خراسانی مشهور به «شرف»، در اسفند ۱۳۰۶ در همدان زاده شد. وی دانشنامهی دکتری فلسفهی خود را در اوائل دههی شصت میلادی از دانشگاه کمبریج انگلستان گرفت و در آن جا به تدریس ادبیات فارسی و فلسفه پرداخت. در سال ۱۳۴۳ به ایران بازگشت و در دانشگاه ملی (شهید بهشتی) تدریس را آغاز کرد. ۲ سال بعد در ایران، گروه فلسفهی دانشگاه ملی را بنیان نهاد و از سال ۱۳۴۶ تا بهمن ۱۳۵۷مدیر این گروه بود. پس از کودتای ۲۸ مرداد زندانی شد و در مدت ۳ سال زندانی بودنش، به روشنفکران زندانی «اساطیر یونان» میآموخت.
شرف نخستین کسی بود که به گونهای تفصیلی و مدون در زبان فارسی، به فیلسوفانِ پیش از سقراط پرداخت. حاصل تلاش او کتابی به نام «نخستین فیلسوفان یونان» نام دارد که در سال ۱۳۵۰ منتشر شد و هنوز هم یکی از معتبرترین آثار موجود در این زمینه به زبان فارسی به شمار میرود. وی به زبانهای انگلیسی، آلمانی، فرانسه، عربی و یونانی مسلط بود. آثار فلسفی و ترجمههای بزرگی از او به یادگار مانده است، از آن میان؛ ترجمهی کتاب «متافیزیک ارسطو» که آن را مستقیماً از زبان یونانی ترجمه کرد. شرف در سال ۱۳۴۹ کتاب شعر «واژهها» را منتشر کرد که در همان سال برندهی جایزه شد. «پژواک» در سال ۱۳۳۷ و «متافیزیک عشق و مجموعه اشعار» در سال ۱۳۸۰ هم حاصل تلاشهای دیگر شرف در عرصهی شعر فارسی بودند. او پس از بازنشستگی، با عنوان «عضو شورای عالی علمی»، در مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی به کار مشغول شده بود.
دکتر شرفالدین خراسانی در ۱۴ آبان ۱۳۸۳ در ۷۶ سالگی در تهران شمع وجودش خاموش گشت.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
28-7.xlsx
41.5 KB
لیست پایان نامه های تحویل داده شده به کتابخانه مرکزی از تاریخ بیست و هشتم مهرماه الی نهم آبان ماه 1397
Audio
سخنرانی آقای عمادی حائری در مراسم بزرگداشت پروفسور سزگین- کتابخانه مرکزی آبان 97