هیچ نوع کارگاهی تحت عنوان «کارگاه جامع اپلای» در دانشگاه تهران برگزار نمی شود
بدنبال درج اطلاعیه ای از سوی يك گروه تلگرامي ناشناس به نام «رسانه دانشجویی دانشگاه تهران» درباره برگزاری سومین کارگاه جامع اپلای در كتابخانه مركزي اين دانشگاه، كتابخانه مركزي دانشگاه اعلام نمود هيچ گونه مجوزي تحت اين عنوان يا عناوين مشابه، به هيچ شركت يا موسسه اي داده نشده و طبیعی است که دانشگاه تهران و موسسات وابسته در اين زمينه مسئوليتي ندارند.
@UT_Central_Library
بدنبال درج اطلاعیه ای از سوی يك گروه تلگرامي ناشناس به نام «رسانه دانشجویی دانشگاه تهران» درباره برگزاری سومین کارگاه جامع اپلای در كتابخانه مركزي اين دانشگاه، كتابخانه مركزي دانشگاه اعلام نمود هيچ گونه مجوزي تحت اين عنوان يا عناوين مشابه، به هيچ شركت يا موسسه اي داده نشده و طبیعی است که دانشگاه تهران و موسسات وابسته در اين زمينه مسئوليتي ندارند.
@UT_Central_Library
کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
روحالله خالقی
#تقویم_فرهنگی امروز، ۲۱ آبان ۱۳۹۷
۵۳ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۴۴، روحالله خالقی ـ موسیقیدان و آهنگساز موسیقی دستگاهی ایرانی ـ درگذشت.
روحالله خالقی در سال ۱۲۸۵ در ماهان کرمان متولد شد. پدر و مادرش هر دو از نوازندگان تار بودند. خالقی در کودکی همراه خانواده به تهران آمد و تحصیلات ابتدایی را در مدرسهی آمریکاییها گذراند، اما چون پدرش در سال ۱۲۹۷ به شیراز انتقال یافت، خالقی هم تحصیلات خود را در آن جا دنبال کرد. او در شیراز از مکتب میرزا نصیر فرصت در عروض و نقاشی بهره برد. همچنین نزد میرزا رحیم به فراگیری موسیقی دستگاهی ایرانی روی آورد. در سال ۱۳۰۲ در تهران به مدرسهی عالی موسیقی رفت و تحت نظر علینقی وزیری و ابوالحسن صبا یادگیری موسیقی و نواختن ویولون را آغاز کرد. در سال ۱۳۰۴ چهار کنسرت به رهبری وزیری در مدرسهی عالی موسیقی اجرا شد که خالقی در آنها به عنوان نوازنده حضور داشت. خالقی آموزش موسیقی را از ۱۳۰۷ در مدرسهی ورزش آغاز کرد و خود در ۱۳۱۰ از دارالفنون دانشنامهی دیپلم گرفت و وارد دارُالمعلمین شد. در سال ۱۳۱۱ هم «کافه بلدیهی شهرداری تهران» را بنیان گذاشت که احمد فروتن راد، مهدی دفتری، علیمحمد خادم میثاق و جواد معروفی و خودش، اعضای این گروه را تشکیل میدادند.
روحالله خالقی در سال ۱۳۱۳ دانشنامهی لیسانس خود را در رشتهی فلسفه و ادبیات از دانشسرای عالی گرفت و در ۱۳۱۷ معاون دفتر وزارت فرهنگ شد. در ۱۳۲۰ هم معاون ادارهی موسیقی کشور و نیز معاون «هنرستان عالی موسیقی» شد و در ۱۳۲۸ «هنرستان موسیقی ملی» را بنیان گذاشت. روحالله خالقی سالها نیز در رادیو ایران فعالیت داشت و رئیس شورای موسیقی رادیو بود. او در رادیو برنامههای «یادی از هنرمندانِ درگذشته» و «ساز و سخن» را راهاندازی کرد. سرپرست ارکستر گلها نیز بود. خالقی آهنگهایی هم ساخته است که «ای ایران ای مرز پر گهر»، با شعری از دکتر حسین گل گلاب، ماندگارترین آنهاست.
در کارنامهی هنری این موسیقیدان برجسته، به جز آهنگسازی، تنظیم و اجرای بسیاری از تصنیفهای شیدا و عارف برای ارکستر نیز دیده میشود. کتابهای ارزشمندی چون؛ «نظری به موسیقی» و «سرگذشت موسیقی ایران» را نیز تألیف کرده است. مقالاتی هم در حوزهی موسیقی در مجلات «موزیک ایران» و «موسیقی» نوشته است. خالقی خود نیز مجلهای در حوزهی موسیقی به نام «چنگ» را منتشر کرد که تنها ۴ شماره از آن به چاپ رسید. روحالله خالقی در ۲۱ آبان ۱۳۴۴ در ۵۹ سالگی در سالزبورگ اتریش درگذشت و در گورستان ظهیرالدولهی شمیران به خاک سپرده شد.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
۵۳ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۴۴، روحالله خالقی ـ موسیقیدان و آهنگساز موسیقی دستگاهی ایرانی ـ درگذشت.
روحالله خالقی در سال ۱۲۸۵ در ماهان کرمان متولد شد. پدر و مادرش هر دو از نوازندگان تار بودند. خالقی در کودکی همراه خانواده به تهران آمد و تحصیلات ابتدایی را در مدرسهی آمریکاییها گذراند، اما چون پدرش در سال ۱۲۹۷ به شیراز انتقال یافت، خالقی هم تحصیلات خود را در آن جا دنبال کرد. او در شیراز از مکتب میرزا نصیر فرصت در عروض و نقاشی بهره برد. همچنین نزد میرزا رحیم به فراگیری موسیقی دستگاهی ایرانی روی آورد. در سال ۱۳۰۲ در تهران به مدرسهی عالی موسیقی رفت و تحت نظر علینقی وزیری و ابوالحسن صبا یادگیری موسیقی و نواختن ویولون را آغاز کرد. در سال ۱۳۰۴ چهار کنسرت به رهبری وزیری در مدرسهی عالی موسیقی اجرا شد که خالقی در آنها به عنوان نوازنده حضور داشت. خالقی آموزش موسیقی را از ۱۳۰۷ در مدرسهی ورزش آغاز کرد و خود در ۱۳۱۰ از دارالفنون دانشنامهی دیپلم گرفت و وارد دارُالمعلمین شد. در سال ۱۳۱۱ هم «کافه بلدیهی شهرداری تهران» را بنیان گذاشت که احمد فروتن راد، مهدی دفتری، علیمحمد خادم میثاق و جواد معروفی و خودش، اعضای این گروه را تشکیل میدادند.
روحالله خالقی در سال ۱۳۱۳ دانشنامهی لیسانس خود را در رشتهی فلسفه و ادبیات از دانشسرای عالی گرفت و در ۱۳۱۷ معاون دفتر وزارت فرهنگ شد. در ۱۳۲۰ هم معاون ادارهی موسیقی کشور و نیز معاون «هنرستان عالی موسیقی» شد و در ۱۳۲۸ «هنرستان موسیقی ملی» را بنیان گذاشت. روحالله خالقی سالها نیز در رادیو ایران فعالیت داشت و رئیس شورای موسیقی رادیو بود. او در رادیو برنامههای «یادی از هنرمندانِ درگذشته» و «ساز و سخن» را راهاندازی کرد. سرپرست ارکستر گلها نیز بود. خالقی آهنگهایی هم ساخته است که «ای ایران ای مرز پر گهر»، با شعری از دکتر حسین گل گلاب، ماندگارترین آنهاست.
در کارنامهی هنری این موسیقیدان برجسته، به جز آهنگسازی، تنظیم و اجرای بسیاری از تصنیفهای شیدا و عارف برای ارکستر نیز دیده میشود. کتابهای ارزشمندی چون؛ «نظری به موسیقی» و «سرگذشت موسیقی ایران» را نیز تألیف کرده است. مقالاتی هم در حوزهی موسیقی در مجلات «موزیک ایران» و «موسیقی» نوشته است. خالقی خود نیز مجلهای در حوزهی موسیقی به نام «چنگ» را منتشر کرد که تنها ۴ شماره از آن به چاپ رسید. روحالله خالقی در ۲۱ آبان ۱۳۴۴ در ۵۹ سالگی در سالزبورگ اتریش درگذشت و در گورستان ظهیرالدولهی شمیران به خاک سپرده شد.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
رضا روزبه
#تقویم_فرهنگی امروز، ۲۱ آبان ۱۳۹۷
۴۵ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۵۲، استاد رضا روزبه ـ فیزیکدان و استاد معارف اسلامی ـ درگذشت.
رضا روزبه در سال ۱۳۰۰ در زنجان به دنیا آمد. از همان آغاز تحت تعلیمات پدر و عمو ـ که هر دو عالم و زاهد بودند ـ قرار گرفت. پس از پایان تحصیلات دبیرستانی به کار تعلیم و تربیت در دبستان پرداخت و استعداد عالی و روش کار بینظیرش او را در این امر بسیار موفق کرد. سپس وارد دانشگاه شد و پس از دریافت دانشنامهی لیسانس در فیزیک، تحصیل در این رشته را ادامه داد تا به عنوان محقق فیزیک شناخته گردید. استاد روزبه با وجود پیشنهادهای مکرر برای تدریس در دانشگاه و نیز عضویت در مجامع علمی ـ تحقیقی غرب، پایهگذاری «دبیرستان علوی تهران» و تدریس در آن جا را ترجیح داد. وی در کنار تحقیقات در زمینهی فیزیک، در معارف اسلامی نیز مطالعه داشت، تا جایی که در این علوم تسلط کافی یافت. «مکاسب» و «رسائل» را که از دروس حوزوی بود، به خوبی میدانست و با ادبیات عرب و زبان فرانسه کاملاً آشنا بود. او نمونهی تهذیب و اخلاق اسلامی بود و «پایهگذار نخستین مسابقات قرائت قرآن در ایران» به شمار میرود. استاد روزبه تألیفات گوناگونی دارد و حتی در آخرین شب زندگی، به تجدید نظر در این تألیفات مشغول بود. اثبات «جهان ماورا»، «عصمت پیامبران» و «خداشناسی» از آثار اوست.
استاد رضا روزبه در ۲۱ آبان ۱۳۵۲ در ۵۲ سالگی به بیماری سرطان درگذشت و در قم به خاک سپرده شد.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
۴۵ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۵۲، استاد رضا روزبه ـ فیزیکدان و استاد معارف اسلامی ـ درگذشت.
رضا روزبه در سال ۱۳۰۰ در زنجان به دنیا آمد. از همان آغاز تحت تعلیمات پدر و عمو ـ که هر دو عالم و زاهد بودند ـ قرار گرفت. پس از پایان تحصیلات دبیرستانی به کار تعلیم و تربیت در دبستان پرداخت و استعداد عالی و روش کار بینظیرش او را در این امر بسیار موفق کرد. سپس وارد دانشگاه شد و پس از دریافت دانشنامهی لیسانس در فیزیک، تحصیل در این رشته را ادامه داد تا به عنوان محقق فیزیک شناخته گردید. استاد روزبه با وجود پیشنهادهای مکرر برای تدریس در دانشگاه و نیز عضویت در مجامع علمی ـ تحقیقی غرب، پایهگذاری «دبیرستان علوی تهران» و تدریس در آن جا را ترجیح داد. وی در کنار تحقیقات در زمینهی فیزیک، در معارف اسلامی نیز مطالعه داشت، تا جایی که در این علوم تسلط کافی یافت. «مکاسب» و «رسائل» را که از دروس حوزوی بود، به خوبی میدانست و با ادبیات عرب و زبان فرانسه کاملاً آشنا بود. او نمونهی تهذیب و اخلاق اسلامی بود و «پایهگذار نخستین مسابقات قرائت قرآن در ایران» به شمار میرود. استاد روزبه تألیفات گوناگونی دارد و حتی در آخرین شب زندگی، به تجدید نظر در این تألیفات مشغول بود. اثبات «جهان ماورا»، «عصمت پیامبران» و «خداشناسی» از آثار اوست.
استاد رضا روزبه در ۲۱ آبان ۱۳۵۲ در ۵۲ سالگی به بیماری سرطان درگذشت و در قم به خاک سپرده شد.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
🔹نمایشگاه تاریخ کتابداری در ایران
کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد دانشگاه تهران به مناسبت هفته کتاب نمایشگاهی با عنوان تاریخ کتابداری در ایران برگزار می کند. در این نمایشگاه گزیده ای از منابع مرتبط با موضوعات مختلف کتابداری و اطلاع رسانی، شامل کتاب و نشریه، به نمایش درآمده است. این نمایشگاه از تاریخ ٢١ آبان تا ٢١ آذر ماه در طبقه همکف کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد دانشگاه تهران در معرض دید عموم
علاقه مندان قرار دارد.
@UT_Central_Library
کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد دانشگاه تهران به مناسبت هفته کتاب نمایشگاهی با عنوان تاریخ کتابداری در ایران برگزار می کند. در این نمایشگاه گزیده ای از منابع مرتبط با موضوعات مختلف کتابداری و اطلاع رسانی، شامل کتاب و نشریه، به نمایش درآمده است. این نمایشگاه از تاریخ ٢١ آبان تا ٢١ آذر ماه در طبقه همکف کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد دانشگاه تهران در معرض دید عموم
علاقه مندان قرار دارد.
@UT_Central_Library
کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
آیتالله شیخ عبدالله مازندرانی
#تقویم_فرهنگی امروز، ۲۲ آبان ۱۳۹۷
۱۰۶ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۲۹۱، آیتالله شیخ عبدالله مازندرانی رحلت کرد.
آیتالله شیخ عبدالله مازندرانی در حدود سال ۱۲۱۹ در بارفروش مازندران به دنیا آمد. مقدمات علوم را در زادگاهش فراگرفت، سپس به عراق مهاجرت کرد. در آن جا، در کربلای معلّی از محضر عالم بزرگ شیخ زینالعابدین مازندرانی استفاده کرد. سپس راهی نجف اشرف شد و نزد استادان نامداری چون: شیخ مهدی کاشفُالغِطا و میرزا حبیبالله رشتی زانوی ادب زد.
شیخ عبدالله مازندرانی پس از طی این مراحل، به عنوان یکی از مراجع تقلید، مورد توجه شیعیان به ویژه مردم گیلان و مازندران قرار گرفت. این عالم مجاهد در جریان نهضت مشروطه، به همراه آخوند ملا محمدکاظم خراسانی و حاج میرزا خلیل حسینی تهرانی، در حوزهی نجف، به عنوان سه رهبر دینی و فکری این جنبش عمل میکردند و با صدور اعلامیههای متعدد، به هدایت مردم میپرداختند.
«رسالهای در وقف»، «نجاةُاالعباد»، «حواشی بر جامع عباسی»، «رسالهی عمليهی اهبة العباد فی يوم المعاد» و «قضا و شهادت» از آثار ایشان است. مبارز عصر مشروطه و فقیه نامدار آیتالله شیخ عبدالله مازندرانی، در ۲۲ آبان ۱۲۹۱ در حدود ۷۲ سالگی به دیدار معبود شتافت و در مقبرهی شیخ جعفر شوشتری در خاک آرمید.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
۱۰۶ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۲۹۱، آیتالله شیخ عبدالله مازندرانی رحلت کرد.
آیتالله شیخ عبدالله مازندرانی در حدود سال ۱۲۱۹ در بارفروش مازندران به دنیا آمد. مقدمات علوم را در زادگاهش فراگرفت، سپس به عراق مهاجرت کرد. در آن جا، در کربلای معلّی از محضر عالم بزرگ شیخ زینالعابدین مازندرانی استفاده کرد. سپس راهی نجف اشرف شد و نزد استادان نامداری چون: شیخ مهدی کاشفُالغِطا و میرزا حبیبالله رشتی زانوی ادب زد.
شیخ عبدالله مازندرانی پس از طی این مراحل، به عنوان یکی از مراجع تقلید، مورد توجه شیعیان به ویژه مردم گیلان و مازندران قرار گرفت. این عالم مجاهد در جریان نهضت مشروطه، به همراه آخوند ملا محمدکاظم خراسانی و حاج میرزا خلیل حسینی تهرانی، در حوزهی نجف، به عنوان سه رهبر دینی و فکری این جنبش عمل میکردند و با صدور اعلامیههای متعدد، به هدایت مردم میپرداختند.
«رسالهای در وقف»، «نجاةُاالعباد»، «حواشی بر جامع عباسی»، «رسالهی عمليهی اهبة العباد فی يوم المعاد» و «قضا و شهادت» از آثار ایشان است. مبارز عصر مشروطه و فقیه نامدار آیتالله شیخ عبدالله مازندرانی، در ۲۲ آبان ۱۲۹۱ در حدود ۷۲ سالگی به دیدار معبود شتافت و در مقبرهی شیخ جعفر شوشتری در خاک آرمید.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
سعید نفیسی
#تقویم_فرهنگی امروز، ۲۲ آبان ۱۳۹۷
۵۲ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۴۵، سعید نفیسی ـ ادیب، مورّخ و از مفاخر فرهنگی ایران ـ درگذشت.
سعید نفیسی فرزند میرزا علیاکبر خان ناظمالاطبّاء، در سال ۱۲۷۴ در تهران زاده شد. تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در تهران گذراند و در پانزدهسالگی برای ادامهی تحصیل به اروپا رفت و در سویس و فرانسه تحصیل کرد. سعید نفیسی در ۱۲۹۷ به ایران بازگشت و در دبیرستانهای اقدسیه و سن لویی تهران به تدریس زبان فرانسه پرداخت. همچنین در مدرسههای علوم سیاسی، دارالفنون، عالی تجارت و صنعتی مشغول تدریس شد. بعد در وزارت فوائد عامه به کار پرداخت.
نفیسی در سفرهایی به کشورهای افغانستان، مصر و لبنان، در دانشگاههای کابل، قاهره و سَن ژوزف تدریس کرد. در سال ۱۳۴۰، در رادیو ایران برنامهی «یادداشتهای استاد» را، که دربارهی شرح حال بزرگان علم و ادب بود، به مدت ۲ سال اجرا کرد. در سالهای بعد، به تدریس در دانشکدههای حقوق و ادبیات پرداخت و به عضویت فرهنگستان زبان و ادبیات فارسی ایران درآمد.
استاد سعید نفیسی آثار بسیاری در زمینهی تألیف، تصحیح و ترجمه برجای گذاشته، از آن میان: «تاریخ اجتماعی و سیاسی ایران در در دورهی معاصر»، «تاریخ تمدن ایران ساسانی»، «فرهنگ فرانسه به فارسی»، «تاریخ اجتماعی ایران از انقراض ساسانیان تا انقراض امویان»، «تصحیح تاریخ بیهقی» و «تصحیح زَینُ الاخبارِ گَردیزی».
استاد سعید نفیسی در ۲۲ آبان ۱۳۴۵ در ۷۱ سالگی در تهران درگذشت. استاد سعید نفیسی از سوی انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، به عنوان یکی از مفاخر ایرانزمین معرفی شده است.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
۵۲ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۴۵، سعید نفیسی ـ ادیب، مورّخ و از مفاخر فرهنگی ایران ـ درگذشت.
سعید نفیسی فرزند میرزا علیاکبر خان ناظمالاطبّاء، در سال ۱۲۷۴ در تهران زاده شد. تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در تهران گذراند و در پانزدهسالگی برای ادامهی تحصیل به اروپا رفت و در سویس و فرانسه تحصیل کرد. سعید نفیسی در ۱۲۹۷ به ایران بازگشت و در دبیرستانهای اقدسیه و سن لویی تهران به تدریس زبان فرانسه پرداخت. همچنین در مدرسههای علوم سیاسی، دارالفنون، عالی تجارت و صنعتی مشغول تدریس شد. بعد در وزارت فوائد عامه به کار پرداخت.
نفیسی در سفرهایی به کشورهای افغانستان، مصر و لبنان، در دانشگاههای کابل، قاهره و سَن ژوزف تدریس کرد. در سال ۱۳۴۰، در رادیو ایران برنامهی «یادداشتهای استاد» را، که دربارهی شرح حال بزرگان علم و ادب بود، به مدت ۲ سال اجرا کرد. در سالهای بعد، به تدریس در دانشکدههای حقوق و ادبیات پرداخت و به عضویت فرهنگستان زبان و ادبیات فارسی ایران درآمد.
استاد سعید نفیسی آثار بسیاری در زمینهی تألیف، تصحیح و ترجمه برجای گذاشته، از آن میان: «تاریخ اجتماعی و سیاسی ایران در در دورهی معاصر»، «تاریخ تمدن ایران ساسانی»، «فرهنگ فرانسه به فارسی»، «تاریخ اجتماعی ایران از انقراض ساسانیان تا انقراض امویان»، «تصحیح تاریخ بیهقی» و «تصحیح زَینُ الاخبارِ گَردیزی».
استاد سعید نفیسی در ۲۲ آبان ۱۳۴۵ در ۷۱ سالگی در تهران درگذشت. استاد سعید نفیسی از سوی انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، به عنوان یکی از مفاخر ایرانزمین معرفی شده است.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
http://www.sbu.ac.ir/Lists/News/DispForm.aspx?ID=22211&Source=http%3A%2F%2Fwww.sbu.ac.ir%2FLists%2FNews%2FAllItems.aspx&ContentTypeId=0x0100D80345C61483F740BB928C31
@jafarian1964
@jafarian1964
www.sbu.ac.ir
اخبار - بازدید دکتر رسول جعفریان از کتابخانه مرکزی...
,Shahid Beheshti University,دانشگاه شهید بهشتی,اعضاي هيات علمي,دانشجویان
کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد دانشگاه تهران به مناسبت هفته کتاب و کتابخوانی اقدام به برگزاری نمایشگاه " تاریخ کتابداری درایران" نموده است. در این نمایشگاه گزیده ای از منابع مربوط به علم کتابداری و اطلاع رسانی که شامل ١٦٠ جلد کتاب و ٢٦ نشریه است به نمایش در آمده است.از جمله موضوعات نمایش داده شده می توان به : " نشریات کتابداری و اطلاع رسانی "، " کتابخانه دیجیتال / علم اطلاعات "، " فهرستنویسی و سازماندهی مواد "، " آموزش کتابداری / مبانی کتابداری "، " خدمات و اطلاع رسانی / ساختمان و تجهیزات "، " کتابخانه ها "، " کتاب شناسی ها "، " اصطلاحنامه ها / مشاهیر کتابداری "، " تاریخ کتاب / کتاب آرایی "، اشاره نمود. گفتنی است همزمان با برپایی این نمایشگاه، مراسم " جشن کتابداران " ویژه تقدیر از زحمات کتابداران ساعی و تلاشگر دانشگاه تهران در تاریخ 28 آبانماه در محل تالار علامه امینی کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد برگزار خواهد شد.
@UT_Central_Library
@UT_Central_Library
کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
Photo
#تقویم_فرهنگی امروز، ۲۳ آبان ۱۳۹۷
۷۲ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۲۵، میرزا مهدی غروی اصفهانی ـ حکیم و دانشمند مسلمان - بدرود زندگی گفت.
میرزا مهدی غروی اصفهانی در حدود سال ۱۲۶۴ در اصفهان به دنیا آمد. پس از تحصیل در خدمت پدر و دو سه تن از استادان زادگاهش، در دوازدهسالگی به عتبات عالیات رفت. میرزا مهدی در عتبات از محضر عالمان نامداری چون حضرات آیات: سید اسماعیل صدر، آخوند خراسانی، سید محمدکاظم یزدی و میرزای نایینی بهره برد تا به درجهی اجتهاد رسید.
حکیم غروی اصفهانی پس از سالها مراقبت و سیر و سلوک، به درجات والایی در اخلاق و عرفان نیز رسید. ایشان یک روز، پس از مدتی اعتکاف در مسجد سَهله و مکاشفهای که به او دست داد، جزوههایی را که در هنگام اشتغال به فلسفه و عرفان نوشته بود، در رود کوفه انداخت و مکتبی جدید در معارف رُبوبی، مبتنی بر قرآن و حدیث پدید آورد که «مکتب تفکیک» نام گرفت. ایشان در این مکتب معتقد بود که فلسفهی اسلام را باید از متن قرآن و سنت معصوم استخراج کرد.
میرزا مهدی غروی اصفهانی در سال ۱۳۰۵ به مشهد مقدس رفت و تا پایان عمر به مدت ۲۰ سال در آن جا به تدریس و تألیف همت گماشت. دانشمندانی چون میرزا هاشم قزوینی، محمدتقی مزینانی و حسینعلی راشد، از شاگردان ایشان بودند.
آیتالله میرزا مهدی غروی اصفهانی ـ حکیم مُتَالِّه و مؤسس مکتب تفکیک ـ در ۲۳ آبان ۱۳۲۵ در ۶۱ سالگی دار فانی را وداع گفت و در حرم مطهر امام رضا علیهالسلام به خاک سپرده شد.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
۷۲ سال پیش در چنین روزی در سال ۱۳۲۵، میرزا مهدی غروی اصفهانی ـ حکیم و دانشمند مسلمان - بدرود زندگی گفت.
میرزا مهدی غروی اصفهانی در حدود سال ۱۲۶۴ در اصفهان به دنیا آمد. پس از تحصیل در خدمت پدر و دو سه تن از استادان زادگاهش، در دوازدهسالگی به عتبات عالیات رفت. میرزا مهدی در عتبات از محضر عالمان نامداری چون حضرات آیات: سید اسماعیل صدر، آخوند خراسانی، سید محمدکاظم یزدی و میرزای نایینی بهره برد تا به درجهی اجتهاد رسید.
حکیم غروی اصفهانی پس از سالها مراقبت و سیر و سلوک، به درجات والایی در اخلاق و عرفان نیز رسید. ایشان یک روز، پس از مدتی اعتکاف در مسجد سَهله و مکاشفهای که به او دست داد، جزوههایی را که در هنگام اشتغال به فلسفه و عرفان نوشته بود، در رود کوفه انداخت و مکتبی جدید در معارف رُبوبی، مبتنی بر قرآن و حدیث پدید آورد که «مکتب تفکیک» نام گرفت. ایشان در این مکتب معتقد بود که فلسفهی اسلام را باید از متن قرآن و سنت معصوم استخراج کرد.
میرزا مهدی غروی اصفهانی در سال ۱۳۰۵ به مشهد مقدس رفت و تا پایان عمر به مدت ۲۰ سال در آن جا به تدریس و تألیف همت گماشت. دانشمندانی چون میرزا هاشم قزوینی، محمدتقی مزینانی و حسینعلی راشد، از شاگردان ایشان بودند.
آیتالله میرزا مهدی غروی اصفهانی ـ حکیم مُتَالِّه و مؤسس مکتب تفکیک ـ در ۲۳ آبان ۱۳۲۵ در ۶۱ سالگی دار فانی را وداع گفت و در حرم مطهر امام رضا علیهالسلام به خاک سپرده شد.
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران
حسین محبوبی اردکانی
#تقویم_فرهنگی امروز، ۲۳ آبان ۱۳۹۷
۴۱ سال پیش در چنین روزی، در سال ۱۳۵۶، حسین محبوبی اردکانی ـ مورخ، نویسنده و مترجم ـ درگذشت.
حسین محبوبی اردکانی فرزند آقا شیخ احمد نجل معروف به حاجی آخوند، در سال ۱۲۹۴ در اردکان یزد متولد شد. تحصیلات ابتدایی و مقدمات عربی را در محضر حاج شیخ محمد مدیر فراگرفت. دورهی متوسطه را در یزد به پایان برد و تحصیلات عالیه را در دانشسرای عالی و دانشکدهی ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران دنبال کرد و در سال ۱۳۲۲ موفق به دریافت گواهینامهی دکتری در تاریخ شد.
دکتر محبوبی اردکانی به مدت ۵ سال ریاست دبیرستان ایرانشهر یزد را بر عهده داشت و سالها نیز دبیر آموزش و پرورش شهرستان قم بود. در سال ۱۳۴۳ از وزارت آموزش و پرورش به ادارهی کل انتشارات و روابط دانشگاهی تهران انتقال یافت و با سمت معاون آن ادارهی کل مشغول به کار شد. او در طول سالهای خدمت در دانشگاه مدتی نیز در رشتهی تاریخ دانشکدهی ادبیات و علوم انسانی و مؤسسهی تحقیقات و مطالعات علوم اجتماعی به تدریس پرداخت.
دکتر حسین محبوبی اردکانی در ۲۳ آبان ۱۳۵۶ در ۶۲سالگی در تهران درگذشت.
آثار متعددی از این محقق و پژوهشگر باقی مانده، از آن میان: «ترجمهی الابنیه عن حقایق الادویه» تألیف ابومنصور موفق هروی، «تاریخ تحول دانشگاه تهران و مؤسسات عالی آموزش ایران»، «راهنمای سال ۱۳۴۵-۱۳۴۴ دانشگاه تهران»، «راهنمای سال ۱۳۴۶-۱۳۴۵ دانشگاه تهران»، «راهنمای سال ۱۳۴۷ دانشگاه تهران»، «تصحیح و تحشیهی دیوان حسابی (شاعر قرن دهم هجری)، «کتابشناسی کتابهای خطی» تألیف دکتر مهدی بیانی به کوشش دکتر حسین محبوبی اردکانی (۱۳۵۳)»، «المآثر و الآثار» تألیف محمدحسن خان اعتمادالسلطنه (محبوبی اردکانی ذیل و تکملهای در احوال رجال قاجار بر آن افزوده است. یادداشتهای او در جلد دوم کتاب المآثر و الآثار با نام «رجال دربار ناصری» آمده است)»، «دانشنامهی ایران و اسلام»، «تاریخ مؤسسات تمدنی جدید در ایران» و مقالههای تحقیقی در مجلات معتبر ادبی مانند «راهنمای کتاب» و «یغما».
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی
۴۱ سال پیش در چنین روزی، در سال ۱۳۵۶، حسین محبوبی اردکانی ـ مورخ، نویسنده و مترجم ـ درگذشت.
حسین محبوبی اردکانی فرزند آقا شیخ احمد نجل معروف به حاجی آخوند، در سال ۱۲۹۴ در اردکان یزد متولد شد. تحصیلات ابتدایی و مقدمات عربی را در محضر حاج شیخ محمد مدیر فراگرفت. دورهی متوسطه را در یزد به پایان برد و تحصیلات عالیه را در دانشسرای عالی و دانشکدهی ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران دنبال کرد و در سال ۱۳۲۲ موفق به دریافت گواهینامهی دکتری در تاریخ شد.
دکتر محبوبی اردکانی به مدت ۵ سال ریاست دبیرستان ایرانشهر یزد را بر عهده داشت و سالها نیز دبیر آموزش و پرورش شهرستان قم بود. در سال ۱۳۴۳ از وزارت آموزش و پرورش به ادارهی کل انتشارات و روابط دانشگاهی تهران انتقال یافت و با سمت معاون آن ادارهی کل مشغول به کار شد. او در طول سالهای خدمت در دانشگاه مدتی نیز در رشتهی تاریخ دانشکدهی ادبیات و علوم انسانی و مؤسسهی تحقیقات و مطالعات علوم اجتماعی به تدریس پرداخت.
دکتر حسین محبوبی اردکانی در ۲۳ آبان ۱۳۵۶ در ۶۲سالگی در تهران درگذشت.
آثار متعددی از این محقق و پژوهشگر باقی مانده، از آن میان: «ترجمهی الابنیه عن حقایق الادویه» تألیف ابومنصور موفق هروی، «تاریخ تحول دانشگاه تهران و مؤسسات عالی آموزش ایران»، «راهنمای سال ۱۳۴۵-۱۳۴۴ دانشگاه تهران»، «راهنمای سال ۱۳۴۶-۱۳۴۵ دانشگاه تهران»، «راهنمای سال ۱۳۴۷ دانشگاه تهران»، «تصحیح و تحشیهی دیوان حسابی (شاعر قرن دهم هجری)، «کتابشناسی کتابهای خطی» تألیف دکتر مهدی بیانی به کوشش دکتر حسین محبوبی اردکانی (۱۳۵۳)»، «المآثر و الآثار» تألیف محمدحسن خان اعتمادالسلطنه (محبوبی اردکانی ذیل و تکملهای در احوال رجال قاجار بر آن افزوده است. یادداشتهای او در جلد دوم کتاب المآثر و الآثار با نام «رجال دربار ناصری» آمده است)»، «دانشنامهی ایران و اسلام»، «تاریخ مؤسسات تمدنی جدید در ایران» و مقالههای تحقیقی در مجلات معتبر ادبی مانند «راهنمای کتاب» و «یغما».
@UT_Central_Library
بازنویسی و تنظیم: #آرش_امجدی