Пока моя поездка продолжается по городу ТОКМАКу в Запорожской Областе, приедем в бывшую водительскую школу. Почему "бывшую": По одной простой причине: Потому, что здесь тоже сильно обстреливалось и практически ничего не осталось с этого советского сооружения. Украинские солдаты с своих северных позицих бомбили здесь ночью по этому славо богу никто не пострадал... А на самом деле эта была действующая школа, люди днём учились тут. Презде всего она была часть богатства этой земли, увы Украинская сторона своими руками целенаправленно уничтожает свое материальное наследие... / Zaporojye Eyaleti'nde sürmekte olan büyük savaşın cephe hattına çok yakın konumda bulunan yerleşim yerlerinden birisi olan TOKMAK kentine giren ilk Türk gazeteci olarak, bu ufak şehirdeki gezimi sürdürüyorum. Bu kapsamda, buradan ayrılmadan evvel bir sürücü kursunun olduğu binaya geliyorum. Burası da gene aynı şekilde, Ukrayna Ordusu'nun bitmek bilmeyen ve anlamsız ağır silah ateşinden fazlasıyla nasibini almış. Seri roket atışları gece gerçekleştiği için söz konusu binada doğal olarak herhangi bir kimse bulunmuyormuş ve dolayısıyla da ölen veya yaralanan olmamış. Gündüz saatlerinde burada onlarca kişinin kurs görmekte oldukları düşünüldüğünde tam anlamıyla bir faciadan dönüldüğü rahatlıkla söylenebilir...

Потихоньку выезжаем из ТОКМАКа. Обратно то же самое, по той дороге на Мелитополь. До следующего раза... / Ve TOKMAK'tan ayrılıyorum yavaştan... Cephe hattına önce paralel olarak, sonra da kuzey batı yönüne sapıp, oradan da doğrudan aynı şekilde Melitopol'e geri dönüyoruz... Gelirken olduğu gibi dönerken de onlarca kontrol noktasını, barikatlı - siperli mevzileri geride bırakıyoruz... İlgili bölgede pek yakında yeniden görüşmek üzere...