سوارهای سیاه به طور هماهنگ قرار گرفته اند، اما او فراموش کرده که جناح شاه خود را گسترش داده، و شاه او نیز هنوز قلعه نرفته است. اگر می توانستیم با قرار دادن فیل در e7 موقعیت را تصحیح کرد، سیاه هیچ مشکلی نداشت، اما حرکت با سفید است.

ضربه ای به قوی ترین خانه در اردوگاه سیاه که او با پنج مهره آن را می پوشاند، و بازی را برای سفید برنده می کند.
سفید با قربانی یک پیاده خطوط را باز می کند و از برتری گسترشی خود استفاده می کند.

بعد از
17...Qd7 18.Re1 Kf8 19.Qh5
اسب سفید با تاثیری قاطع به f5 می رسد.

سیاه تسلیم شد.

در چنین ساختارهایی، پیاده a5 نقش بزرگی ایفا می کند و دو پیاده سیاه را عقب نگه داشته و او را از انجام حرکت تقویت کننده ...b7-b6 باز می دارد. و با عدم پشتیبانی از پیاده c5، سفیدپ بازی کرد...

به هر شکلی که پیاده‌های خانه‌های b4 و c5 با یکدیگر تعویض شوند (و واژه‌ی کلیدی اینجا "تعویض" است، چون اگر سیاه در b4 بگیرد، پیاده‌اش مدت زیادی در آنجا باقی نخواهد ماند)، سیاه قطعاً یک پیاده عقب‌افتاده روی ستون b خواهد داشت. از سوی دیگر، جفت پیاده‌های سفید تهدیدی واقعی خواهند بود، چراکه اگر پیاده‌ی b7 سقوط کند، آن‌ها به دو پیاده‌ی متصل و آزاد تبدیل می‌شوند. همچنین این نکته مهم است که فیل سیاه در g6 تنها تماشاگر ماجراست. یک اسب در d7 بسیار مفیدتر می‌بود، چراکه می‌توانست در محاصره‌ی پیاده‌های سفید شرکت کند.

خانه‌ی b1 تحت حمله است، بنابراین سفید از خانه‌ی دیگری استفاده می‌کند.

پیاده‌های متصل غیرقابل مهار هستند، بنابراین سفید عجله‌ای ندارد و ابتدا یک حرکت پیشگیرانه‌ی مفید انجام می‌دهد.

برای رسیدن به این پوزیسیون، سیاه به‌درستی تمام ظرایف را که به‌طور کلی برای موقعیت‌های دفاع هندی شاه خاص است، سنجیده بود: اگر بتواند ضعفی در خانه‌ی b3 ایجاد کند، این ضعف از ضعفی که در خانه‌ی d6 دارد، مهم‌تر خواهد بود.

در این وضعیت، سیاه یک سوار کامل را قربانی می‌کند، چراکه سیل ویرانگر پیاده‌ها که در پی آن به‌وجود می‌آید، همه‌چیز را با خود خواهد برد.