تنگی وقت به پایان رسید و سفید تسلیم شد.

سفید قصد دارد اسب خود را در خانه d4 مستقر کند و پس از آن، با پیشروی پیاده‌ها به g3-g4 و f4-f5، یک حمله در جناح شاه را تدارک ببیند. حرکت ...h6-h5 مزاحمتی برای او ایجاد نمی‌کند، چون می‌تواند به‌سادگی با h2-h3 پاسخ دهد. البته اجرای این طرح برای سفید آسان نیست، اما به‌طور بالقوه ممکن است و سیاه نمی‌تواند با خیال راحت بنشیند. بنابراین، با استفاده از یک فرصت زودگذر، سیاه به‌طور ناگهانی وضعیت را دگرگون می‌کند و سفید را وادار به دفاع می‌سازد.

تصمیمی درخشان! سیاه تمامی مشکلات خود را حل می‌کند؛ مشکلاتی که شامل فیل غیرفعال او ـ که توسط پیاده‌های حریف مسدود شده ـ و کمبود فضاست. پیاده‌های رونده متصل که با این قربانی ایجاد شده‌اند، با پیاده d5 همراه می‌شوند و یک بهمن خطرناک را شکل می‌دهند. البته این پیاده‌ها مسیر طولانی‌ای تا ارتقا در پیش دارند، و به همین دلیل، سیاه باید به‌خوبی درک می‌کرد که وضعیت به‌طور نسبی بسته است و اسب سفید قادر به سازمان‌دهی بازی متقابل در جناح شاه نخواهد بود.

با حرکت 40...b4!؟، این امکان وجود داشت که مشکلات بیشتری برای سفید ایجاد شود.

دفاع منفعلانه در جناح وزیر به هیچ نتیجه خوشایندی نمی‌انجامد، بنابراین سفید از نخستین فرصت برای پاتک استفاده می‌کند؛ فرصتی که در نهایت به عنوان راه نجات‌بخش او عمل می‌کند.

این حرکت می‌توانست تا حرکت بعدی ـ زمانی که رخ سیاه در خانه b5 قرار می‌گیرد ـ به تأخیر بیفتد، اما سیاه ترجیح داد در برابر سرنوشت محتوم ایستادگی نکند.

این نوع موقعیت‌ها اغلب در دفاع هندیِ وزیر به وجود می‌آیند، و سفید در اینجا از یک ایدهٔ متداول و شناخته‌شده استفاده می‌کند.

در این وضعیت، پرشِ اسب به کسب برتری مادی منتهی می‌شود، اما گاهی این حرکت صرفاً با هدف انتقال اسب به خانه‌های a5 یا e3، یا برای حمله به وزیر سیاه در b6 انجام می‌پذیرد؛ حرکتی که با بهره‌گیری از تمهیدات تاکتیکی صورت می‌گیرد، چراکه اسب قابل گرفتن نیست، زیرا پیادهٔ d5 از هر دو جهتِ ستون و قطر، آچمز می باشد.

و سفید به پیروزی رسید.

سیاه از برتری دو فیل بهره‌مند است و مهره‌هایش به‌صورت فعالی قرار گرفته‌اند، و به‌خوبی از پیاده های آویزان خود حمایت می‌کنند. اکنون یک شکافت در راه است که اوج تلاش‌های ساختاری سیاه را نشان می‌دهد: