این حرکت کمکی نمی‌کند، اما در ادامه‌های دیگر نیز، سیاه رخ خود را به خانه‌ی d8 آورده و پیاده‌ی d را می گیرد.

و سیاه برتری ماتریالی خود را به پیروزی مبدل کرد.

در ستون d، فیل در d7 و وزیر در d2 می‌توانند در معرض تهدید قرار بگیرند، و همین وضعیت ممکن است برای شاه سیاه در امتداد ستون f اتفاق بیفتد. با تهدید گشوده شدن این خطوط، پس از حرکت...

همچنین تهدیدی برای آوردن اسب به e4 نیز وجود دارد.

این حرکت اجازه می‌دهد ستون f، که شاه روی آن قرار دارد، گشوده شود، چیزی که تحت هیچ شرایطی نباید اجازه داده می‌شد. در نتیجه، دفاع سرسختانه‌تر حرکت 22...exf5 بود، که پس از آن قوی‌ترین راه‌ حل این است :
23.exd6 Qxd6 24.Rd1 Qc7 25.Nd5
حمله سفید تقریباً به‌طور خودکار گسترش خواهد یافت.

دفاع سرسختانه‌تر حرکت 28...Kg7 بود، که پس از آن واضح‌ترین مسیر پیروزی این است:
29.Rexf6 Qxf6 30.Qd3 Rd2 31.Qg3+ Qg5 32.Rf7+ Kh8 33.Qc3+ Qe5 34.Qxd2 Qxh5 35.Rxb7.

سیاه تسلیم شد

پیاده‌ی b5 بدون دفاع بوده و با کیش زیر ضرب است، و قلعه‌ رفتن نیز به دلیل تهدید مات ممکن نیست.

البته حرکت محتاطانه‌ی22...Qc4 نیز در دسترس بود، اما حرکتی که سیاه برگزید، از منظر مفهومی قوی‌تر است؛ چرا که ضمن تکمیل گسترش، رخ‌ها را به‌هم متصل می‌کند و همچنان امکان اجرای مانور ...Qc7–c4 را در موقعیت مناسب حفظ می‌نماید.
بدیهی است سیاه از موضوع امنیت شاه در مرکز غافل نبوده است – امکان این تصمیم دقیقاً به‌واسطه‌ی ساختار پیاده‌ایِ تثبیت‌شده فراهم شده است.
افزون بر این، سیاه پیش‌تر موفق به تعویض اسب‌های سفید شده، و در غیاب آن‌ها، بسیاری از نقشه‌های تاکتیکی بالقوه‌ی سفید از بین رفته‌اند.

همان‌گونه که سیاه از قلعه‌ رفتن چشم پوشید، سفید نیز نمی‌تواند به قلعه‌ رفتن تن دهد، چرا که پیاده‌ی h2 بلافاصله از دست خواهد رفت.
او ناچار است وارد تعویض‌هایی شود که از حیث استراتژیک به زیان اوست – چه آن‌که یک پیاده‌ی منفرد در اختیار دارد و ساختار پیاده‌ای جناح وزیر او روی خانه‌های سیاه تثبیت شده، که این خود ضعف‌های بلندمدت به بار می‌آورد.