سیاه به دلیل ادامه زیر تسلیم شد:
22.Qf2 Qh3+ 23.Kg1 Re1+! (یک تاکتیک کوچک برای پایان دادن به بازی) 24.Rxe1 Bxd4 25.Qxd4 Qg2#.

سوارهای سیاه به سمت جناح شاه متمرکز شده‌اند، در حالی که تنها مدافع این جناح وزیر سفید است؛ وزیری که هم‌زمان از فیل a4 نیز دفاع می‌کند. اگر سیاه حرکتی تهاجمی در جناح شاه انجام دهد، سفید با یک کیش بینابینی فیل در خانه‌ی b3 پاسخ خواهد داد و بدین ترتیب وزیرش را آزاد خواهد کرد. بنابراین، به جای آن، سیاه از تمهید انحراف استفاده کرد.

و سپس قربانی ویرانگر....

شاه سفید کاملاً تنهاست و سایر سوارهایش قادر به کمک به او نیستند.

سفید تسلیم شد.

رخ‌های سفید هنوز ستون‌های باز را نگرفته‌اند و بقیه سوار هایش هم در جناح وزیر هستند، دور از شاه. همین عوامل به سیاه این فرصت را داد که ضربه‌ای وارد کند.

خانه‌های سفیدرنگ زیر فشار قرار می‌گیرند، و مهره‌ها توان کمک به شاه را ندارند. حمله‌ی سیاه به شکلی تعیین‌کننده پیش می‌رود.

پاسخهای دیگر نیز کمکی نمیکرد:
A) 23.f4 Rc2 24.fxe5 Rxg2+ 25.Kh1 Qc2–+;
B) 23.gxh3 Qxh3 24.f4 (24.Be2 Rc6–+) 24...Rc2 25.Rf2 Nf3+–+;
C) 23.Be2 Rc2 24.Bd1 (24.Bh5 Qf5–+; 24.gxh3 Rxe2 25.Bd6 Nf3+ 26.Kh1 d4–+) 24...Rc6 25.f4 Bxg2 26.Rf2 Be4 27.fxe5 Qh3–+

آخرین ضربه‌ی یک ترکیب دل‌انگیز؛ سفید چاره‌ای جز تسلیم نداشت.

سفید کنترل کامل ستون e را در اختیار دارد، اما آرایش پیاده‌های سیاه هماهنگ است و هیچ خانه‌ای برای نفوذ در موقعیت او وجود ندارد. در عین حال، اسب در خانه c4 از جناح شاه جدا افتاده و فیل سیاه‌ در g7 نیز توسط پیاده‌های خودش و زنجیره پیاده‌ای سفید در c3-d4 محدود شده است. از سوی دیگر، فیل سیاه‌ رو سفید نیز سواری چندان فعال نیست. همهٔ این موارد نشان‌دهندهٔ قربانی کوچکی هستند که بیشتر جنبهٔ پوزیسیونی دارد تا تاکتیکی.

سیاه زمان را از دست می‌دهد، و این به سفید اجازه می‌دهد تا رخ غیرفعال در a1 را وارد حمله کند. پیدا کردن حرکتی مسئله وار کاملاً ضروری بود:
26...Rh6! 27.Nxf7 Qxf7 28.g4 Rf6 29.Qe8+ Bf8 30.Qxf7+ Kxf7
با یک آخر بازی دو لبه و به‌طور تقریبی مساوی.