سایر حرکات نیز او را نجات نمی داد:
A) 20...dxe5 21.Ngf6+ Kh8 (21...exf6 22.Qxf6 e4 23.c3+–) 22.Qh4 Bxa1 23.Bg7++–;
B) 20...N4xe5 21.Ndf6+ exf6 22.Nxf6+ Kh8 23.Nxe8 Nd3 24.Qxf7+–;
C) 20...N6xe5 21.Nxe7+ Kh8 22.Qf6#.

در ادامه زیر نیز سیاه بازنده بود:
21...Qd8 22.Bxc4 (or 22.Bf8 Kxf8 23.Qh6+ Kg8 24.Ngf6+ exf6 25.exf6+–) 22...bxc4 23.exd6 Qxd6 24.Ndf6+ Kh8 25.Bg7++–.

وزیر سفید امیدوار بود با کنترل خانه‌ی h3 از شاه محافظت کند، اما سیاه در این دفاع اخلال ایجاد کرد:

امیدهای سفید به کیش دائم در خانه‌های c8 و f5 وابسته است. بنابراین، سیاه باید راهی پیدا کند تا وزیر سفید را از این قطر دور کند. در بازی، سیاه یک فرصت زیبا برای پایان دادن به بازی را از دست داد:

وقتی ایده‌ی برد را ببینیم، پیدا کردن روش درست اجرای آن آسان می‌شود: ابتدا شاه سفید به خانه‌ای رانده می‌شود که پیاده‌ی سیاه با کیش به وزیر تبدیل شود.

سیاه می برد.

اگر به تقابل وزیرها در ستون e از دیدگاهی خلاقانه‌تر از دیدگاه معمول نگاه کنیم، و توجه داشته باشیم که اگرچه فیل در e5 آچمز شده است، اما می‌تواند به هر جایی حرکت کند، خیلی زود به یک پایان زیبا می‌رسیم:

و کار تمام است.

سفید به‌دنبال راهی برای رساندن وزیرش به h4 یا h5 است و بالاخره راهش را پیدا می‌کند: