سیاه توان پاسخ‌گویی به حمله‌ی سفید را نداشت، از این رو بازی را واگذار کرد.

اسبِ سیاه در خانه‌ی d5، خانه‌ی مهم c3 را از فیلِ سفید می‌گیرد و پیاده‌ی d4 را مسدود می‌کند؛ که این موضوع فقط سفید را آزار می‌دهد، چون حرکت سوارهای سبک او را محدود می‌سازد.

او با حرکت 39...Bb4 نیز می‌توانست برتری‌اش را حفظ کند و با تهدید نفوذ از جناح وزیر، موقعیت سفید را به خطر بیندازد.

حرکت مقاوم‌تر40.Qb2 است، اما حتی در آن صورت، پس از:
40...Qe1+ 41.Kg2 h5!
«تهدیدی برای شکستن جناح شاه سفید با حرکت ...h5-h4 وجود دارد.
از سوی دیگر بعد از
42.h4 loses to 42...Bxh4! 43.gxh4 Qe4+ 44.f3 Qxh4,
سیاه یک حمله‌ی قاطع را ترتیب می‌دهد.

سفید بدون منتظر شدن برای شاخه زیر تسلیم شد:
41...Be3 42.Qg2 Bxf2+ 43.Qxf2 Qxb3
برتری اسب بر فیل در این موقعیت، بسیار چشمگیر است.

شاه سیاه کاملا در تیررس سوارهای سفید قرار دارد و تنها توسط چند پیاده و فیل در e7 محافظت می‌شود. یکی از مدافعان بالقوه‌ی مهم، وزیرِ سیاه در e8 است که پس از یک قربانی احتمالی از سوی سفید، آماده است تا با حرکت پیاده‌ی f وارد دفاع شود. با این نوع تفکر، می‌توان به ایده‌ی مسدودسازی کلاسیکی رسید...

اما نکته‌ی اصلی در حرکت ۲۳ دیده می‌شود (در بازی، حرکت 20.Ne3 انجام شد)

بعد از
22.Nxh7 Kxh7 23.Qh5+.
تنها کیش دایم حاصل می شود.

ایده کلیدی ترکیب سفید.

نقش تعیین‌کننده در حمله را یک پیاده‌ی فروتن ایفا می‌کند، پیاده‌ای که از b2 تا d5 پیشروی کرده است. با وجود اینکه سیاه از نظر ماتریال روی کاغذ برتری دارد، به‌وضوح می‌توان دید که موقعیتش در حال فروپاشی است.

طرح هر دو طرف کاملاً روشن است: سیاه از جناح شاه حمله می‌کند و سفید از جناح دیگر صفحه. سیاه با توجه به چشم بسته بودن بازی، راه درست ادامهٔ حمله را نیافت؛ راهی که مستلزم فعال‌تر کردن فیل و وارد کردنش به صحنه بود: