داشتن برتری دو فیل و دو پیاده بیشتر در برابرِ یک رخ — سیاه عملاً حتی از نظر مادی هم عقب نیست!

سفید تسلیم شد.

یک نمونه‌ی کلاسیک از برتری فضایی از کاپابلانکای بزرگ. سوارهای سبکِ سیاه کاملاً بلااستفاده شده‌اند و رخ‌ها نیز همین‌طور — سیاه فقط منتظر پایانِ کار است. علاوه بر این، پیاده‌های سیاه روی خانه‌های سفید ثابت شده‌اند و این موضوع امکان قربانی کردن فیل برای گشودنِ موقعیت را در یک لحظه‌ی مناسب، کاملاً به نفع سفید می‌کند.

تکنیکی ‌ترین حرکت! حالا سیاه عملاً با دو رخِ کمتر بازی خواهد کرد و نتیجه‌ی بازی در جناح وزیر مشخص می‌شود.

1.axb5 gxh5
و رخ‌های سیاه فقط در رؤیای فعال شدن‌اند. در هر صورت، وضعیت برای سیاه کاملاً فاجعه‌بار است.

سفید تمامِ سوار‌ها را به ستون a می‌آورد و به‌دنبال نفوذ از طریق a7 است. بعداً یا یک قربانی در b7 انجام می‌دهد، یا با Ba6 کار را تمام می‌کند. مهم است که توجه کنیم سیاه نمی‌تواند پیاده‌ی b7 را با گذاشتن فیل در c8 دفاع کند، چون در آن صورت رخِ سفید وارد a8 می‌شود و وزیرِ سیاه گیر می‌افتد.

این نوع وضعیتها در ایتالیایی و اسپانیایی بسیار رایج‌اند، بنابراین خوب است بدانیم چطور باید آن‌ها را بازی کرد. سیاه چگونه می‌تواند برای به‌دست آوردن فضا در مرکز مبارزه کند؟

با استفاده از این نکته که اسب به h2 رفته و پیادهٔ e5 تحت حمله نیست، سیاه می‌تواند پیش‌روی کند و کمی فضای بیشتر به دست آورد.

این معمولاً برنامهٔ سفید است: وزیر به f3 منتقل می‌شود تا از پرش اسب به f5 حمایت کند. فیلِ c1 نیز خطرناک است و خانهٔ h6 را هدف می‌گیرد.

با گرفتن فضای بیشتر، فیلِ c2 برای مدت طولانی غیرفعال می‌ماند. پیادهٔ d3 اکنون عقب‌افتاده است و فیلِ c2 مجبور است از آن دفاع کند. یک طرح ممکن این است که در c3 تعویض کرده و سپس ...b4 بازی کنیم تا کنترل کامل خانهٔ d4 را به دست بگیریم.

اکنون چندین راه برای ادامه بازی با سوار‌های سیاه وجود دارد، اما من واقعاً شیوه‌ای را که کولارس در این بازی انتخاب کرده دوست دارم. این یک ایدهٔ پوزیسیونی فوق‌العاده است که برای راندن اسب خطرناکِ f5 به‌کار گرفته می‌شود. ما می‌خواهیم ...g6 بازی کنیم، اما بدیهی است که در این صورت خانهٔ h6 بی‌دفاع می‌ماند. بنابراین ایده این است که با ...Kh7 و سپس ...Ng8! از h6 بیش‌ازحد محافظت کنیم و بعد ...g6 را اجرا کنیم.