میگی قلب؟ ولی من حسی نمی‌بینم. میگی درد داری ولی من رو حس نکردی.
میگی عطرم نیست؟ بگرد شهرت رو. بگرد شهرم رو. پیدا کردی عطری مثل عطر من؟ چیکار کردن آدمایی که تو رو می‌خواستن؟ فکر کردی آسون بوده این باشم؟
جوری صدات رو بردی بالا فکر کردی فقط خودت بلدی محکم باشی؟ دستور بدی؟ نه، این منم جلوت ایستاده. خوب به من نگاه کن.
چشمات من رو ببینه وقتی تو روم دادی می‌زنی که قلبت نیستم.
دریا؟ فکر کردی می‌تونی من رو به روش خودم آروم کنی؟ فکر کردی انقدر جرئتش رو داری که بدون من بلند داد بزنی؟
نه. تو بلد نیستی من باشی. نمی‌تونی هیچوقت من باشی. جوری بزرگ نشدی که من درد کشیدم.

چی؟ بوی درد میدم؟ مگه من رو با همین بو قبول نکردی؟ مگه تا خرخره پر نشدی از این بو؟
بغلت نکردم؟ داد نزدم که تمومه؟ که ایراد نداره، نترس بشکنی؟ ولی وقتی من شکستم تو کجا بودی؟
درسته، من نمی‌شنومت ولی تو من رو بشنو.
من رو با عطری که ندارم زیر سوال نبر وگرنه زندگیت رو با قلبی که نداشتی زیر سوال می‌برم.
تو واقعا من رو یاد نگرفتی... بلد بودم می‌خواستم من، از کی فکر کردی بلدی من رو؟ از کی جرئتش رو پیدا کردی که بگی چجوریم؟
تو کسی نیستی که بتونه حتی به یه قلب تیره نور بده.
عشق؟ همیشه پس زده شدم، همیشه اولویت هام فرق می‌کرد.
آره، شدن تو. تویی که فکر می‌کنی عشقت می‌تونه کافی باشه. ولی نه. نمی‌تونه. هیچوقت نمی‌تونه کافی باشه.