شانتال آکرمن، ژان دیلمان شماره 23 که‌دو کومرس 1080 بروکسل را با ارجاع به مادر و زنان هم‌نسل خودش می‌سازد و ژان را چنان گرفتار در روند تکراری خانه‌داری نشان می‌دهد که گویی خانه‌اش به مثابه اردوگاه کار اجباری است. ژان با همان دقت و نظم و وسواس به امور خانه می‌پردازد که یک زندانی با سختی و مرارت و رنج در اردوگاه کار می‌کند تا در پایان روز چنان خسته و فرسوده شود که دیگر مجالی برای فکر کردن به وضعیت خود نداشته باشد. بتی فریدان در کتاب
«رازوَری زنانه» به مسئله وقت‌کُشی در میان زنان خانه‌دار اشاره می‌کند و می‌گوید که زنان خانه‌دار چنان خود را گرفتار کار خانگی می‌کنند که هیچ وقت اضافه‌ای برای خودشان باقی نمی‌ماند. در‌واقع کارهای خانه باید آنقدر زیاد به نظر برسد که هرگز تمام نشود و زن هیچ‌گاه بیکار نماند. چون اگر وقفه‌ای در روند کار خانگی پیش بیاید، تازه زن متوجه کمبودها و ناکامی‌هایش می‌شود و احساس پوچی می‌کند.
داستان ژان دیلمان از دل همین وقفه در روند تکراری خانه‌داری شکل می‌گیرد و زنی را می‌بینیم که با چنان دقت و نظم و وسواسی به امور خانه می‌پردازد که گویی خانه‌داری برایش به یک آیین بدل شده است. تا اینکه چیزی رخ می‌دهد که روال معمول رو به هم می‌زند و زن کنترلش بر خانه‌اش را از دست می‌دهد و دیگر نمی‌تواند همچون یک انسان مکانیکی همه کارها را مثل همیشه انجام دهد. برای اولین بار غذایش را می‌سوزاند و ساعت خوردن شام‌شان به هم می‌خورد و تازه اینجاست که می‌بیند پایبندی‌اش به انجام دقیق کارها چقدر بیهوده بوده است و وظایف هر روزه‌اش تقدس‌شان را از دست می‌دهند و دچار حس ناامیدی و سرخوردگی می‌شود.
همانطور که شانتال آکرمن می‌گوید «او باید زندگی‌اش را طوری تنظیم کند که هیچ زمانی برای افسرده شدن نداشته باشد. او اصلا نمی‌خواهد ساعتی وقت بیکاری داشته باشد‌. چون نمی‌داند با آن چه کند.» از طریق ایجاد وقفه در روند وقت‌کُشی زن است که ژان نسبت به شیءشدگی خودش آگاهی می‌یابد و می‌بیند به یک آدرس تقلیل یافته است تا مردان و پسرش برای خدماتش به آنجا بیایند و از دل برهم خوردن روال آیینی کار خانگی است که قیچی سر جایش قرار نمی‌گیرد و در اتاق خواب جا می‌ماند و به آلت قتل بدل می‌شود. اکرمن در نخستین فیلمش جای زنی بازی می‌کند که تمام کارهای روزمره‌اش را انجام می‌دهد، غذا درست می‌کند، ظرفهایش را می‌شوید، زمین خانه را تمیز می‌کند، تمام درها و پنجره ها را با نوار چسب می‌پوشاند، کنار اجاق گاز می‌رود، آن را روشن می‌کند و به زندگیش پایان می‌دهد و روند روزمره خانه‌داری را نوعی مراسم آیینی مرگ تدریجی می‌نمایاند. همانطور که مارگریت دوراس می‌گفت «معمولا مردها هستند که به خاطر یک رخداد معین خودکشی می‌کنند ولی زنها در یک دلتنگی بعد از ظهر خودشان را می‌کُشند، وقتی در حال شستن ظرفها هستند.»

✍️ نزهت بادی
کایه دو فمینیسم

کایه دو سینما
شماره 808
آپریل 2024

کایه دو سینما.شماره 808.آپریل 2024

غیررسمی: مگالوپولیس؛ مهمترین فیلم مورد انتظار سال در جشنواره کن حضور خواهد داشت.

پس از صحبت‌های مدیر جشنواره کن و ابراز تمایل به حضور فیلم جدید کوپولا(برنده دو نخل طلا) در کن، زمزه‌های حضور این فیلم در کن افزایش یافت و ظاهرا کن توانسته رقیب اروپایی خود(جشنواره ونیز) و رقیب آمریکای شمالی خود(جشنواره تورنتو) که مهمترین جشنواره برای پروموت کردن فیلم‌ها پیش از اسکار است را شکست دهد و کوپولا را راضی به حضور در کن کند.

فهرست رسمی فیلم‌های حاضر در کن ۲۰۲۴، پنج‌شنبه اعلام می‌شود.


#Cannes77