NEW BOT Телеграм, страница

👍5👎1😍1

860 viewsReza S, 08:02

Forwarded from Dilan

▪️Génie de Howard Hawks, Cahiers du Cinéma 23, May 1953

شواهد روی پرده گواه نبوغ هاکس است: فقط کافی است میمون‌بازی را تماشا کنید تا ببینید که فیلم درخشانی است اما بعضی‌ها این را قبول ندارند؛ با دلیل قانع نمی‌شوند. هیچ دلیلی وجود ندارد که چرا قبولش ندارند.

    آثار هاکس به دو بخش مساویِ کمدی و درام تقسیم می‌شود– یک دوگانگیِ جالب، باز هم جالب‌تر از این درآمیختن مکرر این دو مایه است به نحوی که هر کدام به عوض این که به دیگری لطمه بزند گویی رابطه‌ی دو جانبه‌شان را برجسته می‌کند. یکی دیگری را تشدید می‌کند. کمدی در طرح‌های دراماتیک او هرگز غیبت طولانی ندارد و نه تنها با احساس تراژدی همساز است بلکه آسودگیِ رضایت جبرگرایانه را برنمی‌تابد و حوادث را در نوعی تعادل پرمخاطره، تزلزلی برانگیزنده، نگه می‌دارد که فقط قدرت درام را افزایش می‌دهد. منشیِ صورت زخمی به لهجه‌ی مضحکی حرف می‌زند اما مانع نمی‌شود که تیر نخورد؛ خندیدن ما در سراسرِ خواب ابدی همواره با احساس خطر همراه است؛ در اوج رود سرخ که دیگر به احساس خود اطمینان نداریم و نمی‌دانیم طرفِ که را بگیریم و باید تفریح کنیم یا در هراس باشیم، اضطراب به درونمان می‌خزد و احساس سرگیجه‌ای به ما دست می دهد، مثلن حساس بندبازی که روی طناب پایش می‌لرزد بی‌آنکه کاملن سر بخورد احساسی چنان طاقت‌فرسا که انگار پایان یک کابوس.

    در عین حال که تأثیرگذاریِ تراژدی‌ِ هاکس از کمدی ناشی می‌شود، کمدی نمی‌تواند (تراژدی هم نمی‌تواند، بهتر است زیاد دور نرویم و خود را با استدلال نفرساییم) احساس ناگوارِ وجودی را که در آن هیچ عملی نمی‌تواند خود را از چنگال مسئولیت برهاند، کاملن بزداید. آیا نگاهی تلخ‌تر از این به زندگی ممکن است؟ باید اقرار کنم هیچ قادر نیستم در خنده و تفریح تئاتر شلوغی شرکت کنم وقتی پیچ‌وتاب‌های حساب شده‌ی قصه‌ای (میمون‌بازی) مسحورم کرده باشد که قصد دارد–شادمانه منطقی و با بی‌قیدی شومی– مراحل خطیری از انحطاط یک مغز برتر را گزارش کند.

    تصادفی نیست که گروه‌های مشابهی از روشنفکران هم در آتش‌پاره و هم در موجودی از دنیای دیگر ظاهر می‌شوند. اما هاکس چندان که به پی‌جوییِ نافرجامی‌های کمیکِ هوشمندی علاقه دارد به تبعیتِ جهان از نگرش سرد و بی‌رمقِ علمی ندارد. هاکس به هجو یا روان‌شناسی توجه ندارد؛ جوامع برای او معنایی بیش از آن ندارد که حس و شور دارد؛ خلافِ کاپرا یا مک‌کاری او فقط دل‌مشغول ماجرای عقل است. اعم از این که کهنه را در برابر نو، و کلِّ شناخت جهان از گذشته را در برابر یکی از اَشکال منحط زندگی مدرن قرار دهد (آتش‌پاره، ترانه‌ای متولد می‌شود)، یا انسان را با وحش برابر نهد (پرورشِ نوزاد)، به داستانی واحد–ظاهر شدن امری غیرانسانی یا خام‌ترین تجسم انسانیت در جامعه‌ای بسیار متمدن– متوسل می‌شود. در چیز، نقاب سرانجام برداشته می‌شود: در فضای محصور گیتی برخی دانشمندان گرفتار موجودی بدتر از چیزی غیرانسانی، موجودی از جهان دیگرند، و تلاش‌های‌شان برای جادادنِ آن در چارچوب منطقیِ دانش و شناخت انسانی است.

❤9👍3

694 viewsReza S, 08:39