اثر ستایش‌شدهٔ گرین‌اوی از آن دست آثاری است که تنها در سینمای مستقل می‌توان سراغش را گرفت. در واقع گرین‌اوی با فراغ بال فیلمنامهٔ قرص و محکمش را چنان تصویر کرده که چیزی از قلم نیفتد. فیلم آشکارا چند لایه است و جزء در قالب طنز مرسوم سعی دارد با ارجاعاتش به‌خود سینما و برخی مسائل دیگر، متفاوت‌تر از آن چیزی باشد که باید؛ و البته در کنار این جزئیات، فیلم پرگوئی هم نیست. یک طنز سیاه با لوکیشن‌های جذاب که در تثبیت جایگاه کارگردان/نویسنده‌اش کاملاً مؤثر است.
گرین اوی در فیلم هشت و تیم زن سرنخ اصلی فیلمنامه را از هشت و نیم فلینی گرفته و همان قدر که گوئیدوی هشت و نیم انعکاسی است از فلینی، فلیپ هشت و نیم زن، تصویری است کج و معوج از خود گرین اوی؛ اعوجاجی که در نتیجه نسبت هشت ونیم زن با گونه ای بی معنایی مضحک شکل گرفته است.