با فرار از اروپای پس از جنگ، یک معمار به آمریکا می‌آید تا زندگی، حرفه و ازدواج خود را بازسازی کند. او در پنسیلوانیا ساکن می شود، جایی که یک صنعتگر ثروتمند و برجسته استعداد او را تشخیص می دهد.

«جازی» به کارگردانی موریسا مالتز درباره دختری بومی آمریکایی به نام جازی است که در داکوتای جنوبی بزرگ می‌شود.
داستان، رابطه دوستی عمیق جازی با بهترین دوستش، سیریه را از سن ۶ تا ۱۲ سالگی به تصویر می‌کشد. آنها با هم بازی می‌کنند، می‌خندند و دنیا را از نگاه کودکی‌شان تجربه می‌کنند. اما با گذشت زمان، مسیر زندگی آن‌ها تغییر می‌کند و فاصله‌ای میانشان ایجاد می‌شود. جازی با این تغییرات، حس دلتنگی و رشد عاطفی را تجربه کرده و وارد مرحله‌ای جدید از زندگی‌اش می‌شود.
«جازی» با نگاهی مستندگونه و احساسی، زندگی روزمره، رویاها و چالش‌های کودکان بومی آمریکا را به تصویر می‌کشد. این اثر به دلیل سادگی، صداقت و تصویر طبیعی از دوران کودکی، توانسته توجه منتقدان را به خود جلب کند.

حسین (پرویز صیاد)، کارگر مهاجر ترک، در کارخانهٔ پرس کاری در آلمان غربی کار می‌کند. او هر روز بعد از کار با مترو به محلهٔ کروتیزبرگ برلین می‌رود، که در آنجا با چند کارگر هموطنش در یک مجتمع مسکونی زندگی می‌کند. آنها، که قادر نیستند با مردم و محیط اطرافشان ارتباط برقرار کنند، زندگی یکنواخت و اندوهباری دارند. روزی هم‌اتاق حسین، که از این وضع به تنگ آمده، چمدان خود را می‌بندد و آپارتمان محل سکونتش را به قصد بازگشت به وطن ترک می‌کند.