«‏خمید قامتم از انتظار و جان به لب آمد
قدح به شوق تو کج کرده‌ام بیا که نریزد»

@abitpsycho

حواسش پرت بود. گم کرده بود و در جست و جو بود.
به دنبالی فندکی که در دستش بود میگشت و سیگاری که روی لبش بود.

@abitpsycho

دیدید وقتی بچه هارو می‌خوان ببرن دکتر گولشون می‌زنن و می‌گن داریم می‌ریم پارک یا براشون یه چیزی می‌خرن تا با ناراحتی و گریه نرن تو مطب؟ چون در هر صورت می‌برنشون.
حالا ما هم هرسال پیرتر می‌شیم و به مردن نزدیک تر ولی خب هرسال جشن تولد می‌گیریم که با ناراحتی نریم.

درست است که چند روزی تا تولدم مانده است و من هم در اکثر این سال ها تولدم را جشن نگرفته ام یا برایش برنامه ریزی ای نکرده ام و عموماً در نظرم اتفاقی فرخنده و میمون نبوده است یا شاید به عنوان یک روز خاص در نظرش نداشته ام، اما این حوالی که می‌رسد کمی دلم می‌گیرد. نه که یکهو در آن روز بخصوص افسرده شوم یا چیز مشابهی.
اما کمی بیشتر توجهم به این مسئله جلب می‌شود که زندگی ام در این روزها کمتر از انتظارم شبیه به چیزیست که یک سال قبل می‌توانستم متصور شوم.

و شاید هم همین تفاوت است که این گذر زمان و وقایع را تحت عنوان چیزی به نام «زندگی» تعریف می‌کند!


@abitpaycho

می خواستم برای تغییر عنوان و تصویر از شما هم مشورت بگیرم اما اول اقدام کردم.
حالا مشورت هم‌ اگر بدهید و پیشنهاد ارزشمندی داشته باشید، طبعا استقبال خواهم کرد.

@abitpsycho

‏گفت: مستی، زان سبب افتان و خیزان میروی

گفت: نه حاجی، منو نگرفته!

@abitpsycho

portami via
Ché mi sento di morir...

@abitpsycho

هفته ی سختی را پشت سر گذاشتم.
بگذارید اینطور بگویم که وقتی دیشب به خانه برگشتم و خواستم لباس هایم را عوض کنم، شلوارم را برعکس پوشیدم.

به نحوی که داخلش بیرون بود و بیرونش داخل.
همان لحظه هم متوجه این مسئله شدم، اما هنوز برعکس است.

@abitpsycho

من یک دایی دارم که نوشتنی و گفتنی درموردش بسیار است، شاید یک وقتی کمی درباره اش توضیح بدهم.
اما یکی از ویژگی هایش که او را به دایی مورد علاقه ام تبدیل می‌کند این است که می‌تواند بی آن که خودش بخندد یا اصلا بنظر برسد چیز خنده داری می‌گوید، با آدم شوخی کند.
شاید هم دلیل مهمتر برای این که دایی مورد علاقه ام است، این باشد که دایی دیگری ندارم و میتوانم به شهر کورها و تک چشم ارجاعتان بدهم.

‏برادر بزرگترم یک جایی در فضای مجازی نوشته بود: «پدرم روضه رضوان به دو گندم بفروخت، ناخلف باشم اگر من به جویی نفروشم»

دایی مذکور زنگ زده بود به برادرم و بعد از سلام و احوالپرسی، خیلی جدی پرسیده، بود: «راستی بازار غله چطوره؟ معاملات بابات خوب پیش میره؟ کرونا که بازار رو خراب نکرده؟ نه؟»

و از آن جایی که شغل پدرم به بازار کامپیوتر و برنامه نویسی نزدیک‌تر است، برادرم طبعاً در رابطه با معاملات غلات، اظهار بی اطلاعی کرده بود.

پاسخ من احتمالاً چیزی مبنی بر این اعتقاد بود که بازار خوبیست و خودم هم قصد ورود به آن را دارم و محصول مورد نظرم برای ورود به بازار عرضه ی مقدار کمی «جو» است.

@abitpsycho

همه ی آن چیزی که از دیشب حوالی ساعت ۹ تا الان گذشته است، مسبب این است که حال این لحظه ام شبیه به حال کودکی باشد که نمره ی امتحان ریاضی اش کم شده است و چون برای رفتن به خانه و با خبر شدن والدینش از نمره ی ریاضی نگران است، سعی میکند آرام تر و دیرتر به خانه برود.
در انتها اما، کودک رو به روی درب خانه ایستاده است.
هیچ انتخاب و چاره ای ندارد و نه پناهی.

@abitpsycho

۲۳ سالگی

@abitpsycho

چرا که مایکل جکسون خوب بود.

@abitpsycho