من «مو از بوشهر میرم» رو هفته‌‌های آخری که تهران بودم شنیدم.

اصالتا بوشهریم و اگرچه که هرگز بوشهر زندگی نکرده بودم اما تقریبا هرسال می‌رفتم بوشهر به خانواده (بیشتر پدربزرگ و مادربزرگم) سر می‌زدم.

هفته‌ی آخری که تهران بودم، نتونستم برم بوشهر ببینمشون و آخرین بار عید دیدمشون.

روز سومی که توی این شهر قدم می‌زدم و هنوز کانال‌ها و دار و درخت و در و دیوار و همه چیز برام تازه و هیجان انگیز و زیبا بود، هندزفری تو گوشم بود و روی شافل آهنگ گوش می‌دادم.

این آهنگ شروع شد و در کم‌تر از ۱دقیقه وسط خیابون شروع کردم به گریه کردن.

گریه‌ی معمولی نه ها...نه چنان که زیر باران شانه‌های نحیف مردی درحال قدم زدن بیش از اندازه تکان بخورد یا گوشه‌ای نشسته باشد و در سکوت قطره‌ای از روی گونه‌اش بچکد.
نه!

گریه‌ی سر قبری! چنان که زنی بر مزار پسر ۱۴ ساله‌اش لهتو می‌زند! هق‌هقی که هر کسی سر بچرخاند...

@abitpsycho

چون حالم خوب نبود و لازم بود یه سری چیزا رو تکرار کنم اگرچه که جزییات هیچوقت یکسان نیست.

@abitpsycho

سرزمینم، لشکرم، کل سپاهم قبضه‌ته،
قلب سربازون جبهه بنده لحظه غمزه‌ته...

@abitpsycho

شاید این بهترین آهنگ ستار نباشه، ولی از بار دومی که شنیدمش, همیشه می‌تونستم باهاش عر بزنم.

اسم من از یاد تو رفت، ای آن‌که در آینه‌ای،
این چهره‌ی خسته منم...

@abitpaycho

چرا؟

@abitpsycho