زندگی خیلی زیاد ناعادلانه است...
این كه یك فرد فقیر هدف زندگی اش این باشد كه به نقطه ای برسد كه یك ثروتمند در آنجا متولد شده است!

@abitpsycho

مشكلات من با یه عده، نه با صحبت حل میشه، نه با دعوا و نه هیچ چیز دیگه.
فقط با شاتگان حل میشه

@abitpsycho

مرگ یه راهه به یه آرامگاه ابدی...یه جایی كه هیچی نیست....
حتی خودت هم نیستی...
هیچی نیست...
@abitpsycho

هرچقدر هم كه از رفتنت بگذرد، مثل روزی كه نیامده بودی، نمیشود

@abitpsycho

بسیار بی ربط بگویم كه "و نیجه گریست" بخوانید از اروین یالوم

@abitpsycho

دایی جان ناپلئون بخونید از ایرج پزشکزاد
@abitpsycho

این كه مدتی طولانی تو را نبینم و صدایت را نشنوم دلتنگم نمیكند كه تنهایم هم میكند...و من فقط كنار ساحل مینشینم و نه كسی را دلتنگ میكنم و نه تنها....

@abitpsycho

وقتی گفتم كه این دوری هم زود تمام میشود، نمیدانستم كه: گاهی خیلی دیر "زود" میشود

@abitpsycho

همیشه وقتی زود خوابم میبرد همه میگفتن حتما خیلی خسته بوده...
ولی همیشه وقتی كه خوابم نبرده خیلی بیشتر خسته بودم...

@abitpsycho

كه دلم برای عرق كردن دستهایت هم تنگ است...

@abitpsycho

چشماش..

@abitpsycho

میفرمایند: هی بكشین بوشه، تش بزنید دیشه، دس كنم دور گردنش تا ببوسم لوشه

ترجمه: پدرش را بكشید و مادرش را آتش بزنید...تا دست دور گردنش بیندازم و لبش را ببوسم!

در این شعر علاوه بر عشق دیوانه وار شاعر و خشونت بسیار زیاد تلاش شاعر در تقابل با سنت (مانع شدن پدر و مادر معشوق در راه وصال) قابل مشاهده است

@abitpsycho

منی كه دارم چیپس رو با نون و نوشابه میخورم میترسونی؟
هه...

@abitpsycho

اصن میتونی منی که پیاز و دوغ و تن ماهی رو واسه صبحانه خوردم بترسونی؟ نه میتونی؟! 😒😒😒😒
@abitpsycho

یه عده هستن كه درواقع عكاس نما تشریف دارند

1-اونایی كه دوربین دارن ولی عكاسی بلد نیستن كه پست ترین درجه ان
2-اونایی كه دوربین ندارن ولی عكاسی بلدن كه خیلی بدبختن
3-اونایی كه هم دوربین دارن و هم عكاسی بلدن اما بازم عكاس نیستن كه خب دوربینشون حیف میشه

@abitpsycho

این داستان درباره ی نوازندگی هم صادقه

@abitpsycho

یه عده با دوربین عكاسی كاری كردن كه دیگه مثل كاندوم میمونه، یعنی اینجوری كه دست طرف دوربین دیدی دیگه بدون قصد داره باهات نزدیكی كنه...

@abitpsycho

hamin

از صدای دریا زیباتر هم مگه داریم؟

@abitpsycho

قسمت سخت ماجرا این است كه حتی نمیتوانم هیچ گونه تصوری از مثلا 6 سال دیگر خودم داشته باشم. 
نه تنها اصلا نمیدانم كه در ایران خواهم بود یا نه، نه تنها نمیدانم در كدام شهر و در قالب چه شغلی مشغول به زندگی و كار هستم كه حتی نمیدانم چطور آدمی هستم!
 
همه ی تصورم از 6سال دیگرم یك صحنه ی كلیست كه پیاده در مسیری قدم میزنم و احتمالا هنوز علاقه ای به داشتن یك اتومبیل ندارم و پیاده روی را به هر وسیله نقلیه ای ترجیح میدهم، واضحا مجرد هستم و بنظر میرسد كه تنها زندگی میكنم...
بنظر میرسد بیشتر از 6سال خسته تر از الانم هستم .

به هیچ عنوان هیج چیز بیشتر از این را نمیتوانم درباره ی 6سال بعد خودم تصور كنم.

اگر شما هم نمیتوانید، احتمالا مثل من معتقدید كه این نتوانستن كمی ترسناك است...‏

@abitpsycho ‎