هدف مالِ پولداراست...
واسه ما فقط مسیره...
@abitpsycho

-you're angry at everyone, at society...
-fuck society
@abitpsycho

دیده را فایده آن است که دلبر بیند
ور نبیند چه بُوَد فایده بینایی را؟؟
#سعدی
@abitpsycho

به چه زبانی بگویم من اشتباهی آمده ام سالها بعد از جایی که باید باشم؟
من آدم همان فیلم های سیاه و سفید اکشن-عاشقانه ام ،
همان گرامافونی كه گوشه انباری خانه مان خاک میخورد...
همان استخر کثیف پر از برگِ ساکنی كه كسي به سمتش هم نمیرود...
همان پاییز نارنجی و زمستان سفیدی که همه از آن فراری اند...
یک جایی نازی ها حمله کنند یا همچین چیزی و جیغ بکشی و به سمت خانه ی من بیایی...
از همان معشوقه های باوفای فرانسوی...
اما واقعيش ... من اصلن آدم اين جهان و این مدرنيسم نيستم ...
من بايد در ایستگاهی در سال ها قبل و در جایی دیگر پیاده میشدم...

اما به کجا آمده ام؟
جایی که نه فیلم هایش آن گونه اند و نه دنیایش...
زمانی که جای گرامافون گوشی موبایل و هندزفری همدم آدم میشود...
خانه ها شبیه به سلول اند...
پاییز و زمستان هر دو خاکستریست...
و نه کسی حمله میکند آن طور که تو فراری شوی و نه جیغ کشان به خانه ی من می آیی...
نه حتی شباهتی به آن معشوقه ی باوفای فرانسوی داری...
و من این جا در گوناگونی زمان خود سردرگمم...
کسی به من نگفت که باید در ایستگاه آخر پیاده شوم...
قطار ایستاد و پرتم کردند به این دنیایی که همه اش غریب است...

@abitpsycho

سحر،کرشمهٔ چشمت به‌خواب می‌دیدم
زهی مراتب خوابی که بِه ز بیداری‌ست...

#حافظ
@abitpsycho

شاید آن وقت که بودی ندیدمت که حال که نیستی هرجا و هر لحظه میبینمت...
@abitpsycho

حالمان شده است طوری که در میان جمعیم و دلمان جای دیگری‌ست.
چقدر دلتنگی‌های شبانه‌ی چشم ترکن داشت یادمان میرفت و بی‌خبر بودیم.
چقدر انقلاب را دوست داشتم.
چقدر این روزها سرمان داغ درس و امتحان و نمره و گرفتاریست؛اما دلمان سخت در یاد روزهای رفته ‌ست.
چقدر اسپرسوها تلخ نبود وقتی روبرویمان قهوه‌ی فرانسه با شیر مینوشیدند و چقدر زمستان سرد نیبود وقتی در یک شب بهمن ماه،دلمان گرمِ بودنی بود!
الغرض؛پشت این چشم‌های خسته ی خواب،هزار هزار حرف است که پشت بغض گلومان سد شده است.نباش خسیس؛تو بیا!

@abitpsycho

راستش را بخواهید همیشه از اینستاگرام ترسیده ام.
باری همه ترس من،از فضایی است،که در آن عکس کاربر،بر مغز اش برتری دارد!
#اینستا
@abitpsycho

اینستاگرام فضاییست که در آن گاها صفحات خصوصی چند هزار فالوور دارند...
اگر خصوصیت، چه حریم خصوصی وسیعیست...
#اینستا
@abitpsycho

اینستاگرام فضاییست که بسیاری را دیوانه کرده...
باید جایی میبود تا اگر لحظه ای ثبت شد بتوانند در آن به اشتراک بگذارند نه این گونه که لحظاتی را بسازند و ثبت کنند تا چیزی برای به اشتراک گذاشتن در آن داشته باشند...
#اینستا
@abitpsycho

اینستاگرام فضاییست که نه تنها به هرکس یک دوربین دارد، که هرکس یک گوشی موبایل دارد توهم عکاس بودن داده است
#اینستا
@abitpsycho

این ها را گفت و اکانت اینستای خویش را ساخت...
@abitpsycho

و اما در نهایت این صحبت ها نه کاربران اینستاگرام بدند و نه اینستاگرام نرم افزار بدیست.
فقر فرهنگی بد است و در این فضا بیشتر از جاهای دیگر نمایان است
#اینستا
@abitpsycho

تنهایی من انتخاب نیست؛ اجبار هم نیست.
تنهایی من انتخابْ از جبر ِ خستگی‌ست. می‌فهمی؟ من از جنگیدن خسته شده‌ام. می‌خواهم همین‌جا، پشتِ همین میز، آخرین سیگارم را بکشم، وَ آن‌قدر بایستم که این جنگ و همه‌چیز تمام شود. نگران نباش؛ یک گلوله د‌ارم، که اگر پیش از پایان جنگ دشمن به اینجا برسد...
@abitpsycho

از معدود زیبایی های زندگی اینه که generals نتورک بازی کنی و حریفت بعد از 3دقیقه خودشو تسلیم کنه :))
@abitpsycho

یکی از افتخاراتم اینه که تو بیس حریف زدهوایی ساختم :))
@abitpsycho

بی تفاوتی از نفرت بدتره.ازم متنفر باش ولی نسبت به من بی تفاوت نباش.بی تفاوت که باشی یعنی حتی در حد نفرت هم به من توجه نکردی.
@abitpsycho

برید اکبر جوجه سفارش بدید از رستوران پارسی محدوده انقلاب :))
#ریحون
@abitpsycho

من یه توضیحی درباره ی این عکس بدم :))
عاغا پست قبلی تبلیغ رستوران نبود
ریحون اومده اشتباها قیمت رو به جای دوازده هزارتومن نوشته 12 تومن و خب میتونید با 12تا 1تومنی غذا بخورید الان
@abitpsycho

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت
من همه محو تماشای نگاهت
شب و صحرا و گل و سنگ
همه دلداده به آواز شباهنگ
یادم آید تو به من گفتی :
از این عشق حذز کن!
لحظه ای چند بر این آب نظر کن
آب آیینه عشق گذران است
تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است
باش فردا که دلت باد گران است!
تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن
با تو گفتم حذر از عشق ندانم
سفر از پیش تو هرگز نتوانم نتوانم
#کوچه
#فریدون_مشیری
@abitpsycho

چشمانت را باز میكنی، اتاق تاریك است، نور ماه از پنجره به چشمانت میتابد، چشمانت را جمع میكنی، به سمت دیگر نگاه میكنی، ساعت : 2:31 است. تلو تلو تا آشپزخانه میروی، كمی آب میخوری، برمیگردی و دوباره روی تخت میفتی، از پنجره به بیرون نگاه میكنی و فقط نور چراغ اتاق خواب همسایه را میبینی كه روی صورتت افتاده...
@abitpsycho