وقتی با ADHD، حواس پرتی و ذهن آشفته ساعت‌ها پشت میز می‌نشینید، کتاب باز است، اما ذهنتان فرسنگ‌ها دورتر پرواز می‌کند. در پایان روز، با حس گناه و احساس شکست به تخت خواب می‌روید، (تازه خوابتون هم نمیبره😶‍🌫️)



سیستم عصبی افراد عادی «اهمیت-محور» است (یعنی کاری را انجام می‌دهند چون مهم است). اما سیستم عصبی ADHD «علاقه-محور» است. مغز شما تنها زمانی روشن می‌شود که موضوع برایش جذاب، چالش‌برانگیز، جدید یا فوری باشد. روش‌های مطالعه‌ای که در ادامه می‌خوانید، بر اساس همین مکانیسم طراحی شده‌اند تا با مغزتان «همکاری» کنید، نه اینکه با آن بجنگید.
روش هایی از جمله نت‌برداری کثیف، تحریک پس زمینه، و لنگراندازی حسی ذکر شده
ببینم باید چیکار کرد؟

اپلیکیشن Forest🍀 هم یه ابزار گوگولی و دوست‌داشتنی برای تایم مطالعه است؛ هر بار که یه بازه‌ی ۲۵ دقیقه‌ای مطالعه می‌کنی، یه درخت کوچولو می‌کاری که آروم‌آروم رشد می‌کنه، ولی اگه وسطش ولش کنی و بری سراغ گوشی، درخت بیچاره خشک می‌شه و می‌ره.

اگه از مطالعه‌ی گروهی خوشتون میاد و رقابت اذیتتون نمی‌کنه، می‌تونید آیدی‌هاتون رو تو گروه مطالعه بذارید و همدیگرو ادد کنید و کنار هم درخت بکارید، فقط برای اون حس قشنگ «من تنها نیستم»، نه برای استرس یا مقایسه 🦋

@adhdbefarsi

بزرگترین دشمن مطالعه ADHD، ایده‌های درخشانی است که وسط درس خواندن به ذهن می‌رسند! (مثلاً: «راستی برم ببینم فلان بازیگر چند سالشه؟»). مطالعه ثابت و اجباری ذهن را لجباز می‌کند.

تو این مدت کوتاه از افتتاح آنلاین شاپ، اکتشافات هنری و علمی و تبدیل دوست اجتماعی به رل🐱 دست بردارید. با اسلایم بازی کنید، حباب بترکونید با توپ فشاری ور برید و همزمان درس بخونید.

تو یکی از کانال هاتون چند شب پیش خوندم که : فردا سخت ترین امتحانمه و امشب تازه فهمیدم جنس ماه از سنگه


@adhdbefarsi

امروز دربارهٔ مطالعهٔ وسواس‌گونه صحبت کنیم.

افراد دارای ADHD معمولاً شیفتهٔ آزادی، رهایی، خلاقیت و فضاهای بدون ساختار هستند. برای آن‌ها تازگی، تغییر و تجربه‌های نو جذاب است و ساختارهای سخت و از پیش‌تعیین‌شده می‌تواند محدودکننده به نظر برسد.

اما وقتی رگه‌هایی از شخصیت وسواس‌گونه وجود داشته باشد، رهایی و فقدان ساختار به‌جای آن‌که الهام‌بخش باشد، ترسناک و اضطراب‌آور می‌شود. فرد برای فرار از بی‌نظمی، ابهام و احساس از دست‌دادن کنترل، به شکل افراطی به نظم، ساختار، برنامه‌ریزی و هدفمندی پناه می‌برد.

شخصیت وسواسی میل شدیدی به تکرار، پیش‌بینی‌پذیری و کنترل دارد و معمولاً از تازگی و عدم قطعیت می‌هراسد. این تمایل می‌تواند آن‌قدر پررنگ شود که حتی فعالیت‌های لذت‌بخش نیز از فیلتر برنامه‌ریزی سخت‌گیرانه عبور کنند؛
مثلاً برای یک سفر دو‌روزه، یک وانت لباس برداشته می‌شود🦋 و برای پوشیدن هر کدام موقعیت مشخصی پیش بینی می‌گردد.

در چنین وضعیتی، مطالعه هم ممکن است از یک تجربهٔ کنجکاوانه و زنده، به کنشی وسواس‌گونه، تکراری و اضطراب‌محور تبدیل شود؛ جایی که هدف، نه کشف و فهم، بلکه حفظ کنترل و فرار از ابهام است.

@adhdbefarsi

حواس‌پرتی هزینه‌بر است.
حتی اگر چیزی فقط ۲ دقیقه حواست را پرت کند، در واقع ۱۰ دقیقه از دست می‌رود؛
چون بازگشت تمرکز زمان می‌برد. ( یه سری وقتام تا آخر روز برنمی گرده🔠)

@adhdbefarsi

برخلاف تصور، کسانی که در وطن خودشان هم کمی «غریبه» بوده‌اند (کسانی که با ارزش‌های سنتی یا ساختارهای جامعه‌ی مادری زاویه داشتند)، در مهاجرت راحت‌تر دوام می‌آورند.
​ «کسی که در خانه خود غریب بوده است، در غربت احساس خانه بودن می‌کند🫠.» این افراد چون قبلاً درد «وصله ناجور بودن» را چشیده‌اند، در کشور مقصد از اینکه «متفاوت» باشند نمی‌ترسند. آن‌ها از پیش برای «تنهایی سازنده» تمرین کرده‌اند.

@adhdbefarsi