تامین انرژی خودروی برقی با گرافن
@nanotech1
شرکت سانولت انرژی اخیرا موفق به ساخت سیستم تولید ذخیره انرژی برای خودروهای برقی شده است. در این فناوری از گرافن استفاده شده است.
شرکت سانولت انرژی (SUNVAULT ENERGY IN) و ادیسون پاور (Edison Power) اخیرا اعلام کردند که آنها موفق به ساخت خودرو برقی شدند که با استفاده از ابزاری گرافن انرژی آن تامین میشود. این خودرو مجهز به پیل سوختی هیدروژنی گرافنی است.
روبرت ماری اسمیت مدیر سانولت میگوید: «این پیل سوختی با استفاده از واحد تولید هیدروژن میتواند نیاز خود را تامین کند. در این خودرو تنها آب به عنوان سوخت ریخته میشود.»
این خودرو که به « Edison Electron One» شهرت یافته محصول جدید شرکت ادیسون موتور بوده و از سه ماهه اول سال 2016 وارد بازار میشود. این خودرو هیچ گاز گلخانهای منتشر نمیکند در مدت 2 تا 2.2 ثانیه به سرعت 60 مایل در ساعت میرسد. این خودرو در مدت 5 دقیقه شارژ میشود.
ادیسون موتور این خودرو برقی را با سفارش قبلی تولید میکند. سرعت بالا و اقتصادی بودن این خودرو به دلیل طراحی منحصر به فرد آن است به طوری که انرژی به هر چهار چرخ این خودرو وارد میشود. این خودرو قادر به تولید 1000 فوتپوند (1355 نیوتن متر) گشتاور است که تقریبا دو برابر بیشتر از فراری 488GTB است. همچنین گشتاور این خودرو 30 درصد بیشتر از خودرو P85D شرکت تسلا است.
این شرکت معتقد است که در حال حاضر صنعت به دنبال ساخت خودروهای برقی با قابلیت شارژ است که این سیستم ذخیرهسازی جدید میتواند این مسیر را هموار کند. این خودرو تمام مزایای خودروهای برقی تولید شده تا کنون را داراست با این تفاوت که زمان شارژ در این خودرو تنها 5 دقیقه است.
یکی از ویژگیهای بارز این خودرو ایمن بودن آن است به طوری که هیچ احتمال انفجار یا آتشسوزی در مخزن و سیستم سوختی ان نیست در حالی که این مشکل در باتریهای یون لیتم رایج است.
شرکت سانولت سیستم مقرون به صرفهای برای تولید و ذخیرهسازی انرژی به کار گرفته است این فناوری برای اولین بار است که استفاده شده و میتواند هزینه کار را کاهش داده و کارایی را افزایش دهد. @nanotech1
@nanotech1
شرکت سانولت انرژی اخیرا موفق به ساخت سیستم تولید ذخیره انرژی برای خودروهای برقی شده است. در این فناوری از گرافن استفاده شده است.
شرکت سانولت انرژی (SUNVAULT ENERGY IN) و ادیسون پاور (Edison Power) اخیرا اعلام کردند که آنها موفق به ساخت خودرو برقی شدند که با استفاده از ابزاری گرافن انرژی آن تامین میشود. این خودرو مجهز به پیل سوختی هیدروژنی گرافنی است.
روبرت ماری اسمیت مدیر سانولت میگوید: «این پیل سوختی با استفاده از واحد تولید هیدروژن میتواند نیاز خود را تامین کند. در این خودرو تنها آب به عنوان سوخت ریخته میشود.»
این خودرو که به « Edison Electron One» شهرت یافته محصول جدید شرکت ادیسون موتور بوده و از سه ماهه اول سال 2016 وارد بازار میشود. این خودرو هیچ گاز گلخانهای منتشر نمیکند در مدت 2 تا 2.2 ثانیه به سرعت 60 مایل در ساعت میرسد. این خودرو در مدت 5 دقیقه شارژ میشود.
ادیسون موتور این خودرو برقی را با سفارش قبلی تولید میکند. سرعت بالا و اقتصادی بودن این خودرو به دلیل طراحی منحصر به فرد آن است به طوری که انرژی به هر چهار چرخ این خودرو وارد میشود. این خودرو قادر به تولید 1000 فوتپوند (1355 نیوتن متر) گشتاور است که تقریبا دو برابر بیشتر از فراری 488GTB است. همچنین گشتاور این خودرو 30 درصد بیشتر از خودرو P85D شرکت تسلا است.
این شرکت معتقد است که در حال حاضر صنعت به دنبال ساخت خودروهای برقی با قابلیت شارژ است که این سیستم ذخیرهسازی جدید میتواند این مسیر را هموار کند. این خودرو تمام مزایای خودروهای برقی تولید شده تا کنون را داراست با این تفاوت که زمان شارژ در این خودرو تنها 5 دقیقه است.
یکی از ویژگیهای بارز این خودرو ایمن بودن آن است به طوری که هیچ احتمال انفجار یا آتشسوزی در مخزن و سیستم سوختی ان نیست در حالی که این مشکل در باتریهای یون لیتم رایج است.
شرکت سانولت سیستم مقرون به صرفهای برای تولید و ذخیرهسازی انرژی به کار گرفته است این فناوری برای اولین بار است که استفاده شده و میتواند هزینه کار را کاهش داده و کارایی را افزایش دهد. @nanotech1
استفاده از نانوالیاف برای ممانعت از عفونی شدن زخم
@nanotech1
پژوهشگران استرالیایی با استفاده از نانوالیاف موفق به ارائه سیستم جدیدی برای ممانعت از بروز عفونت در زخم شدند. این نانوالیاف قادراند باکتریهای موجود در زخم را از آن جدا کنند.
محققان دانشگاه سوئینبرن موفق به ارائه نانوالیافی شدند که میتواند باکتریهای موجود در زخم را از بین برده و سرعت التیام آن را افزایش دهد. رهبر این گروه تحقیقاتی مارتین آبریگو بوده که موفق به دریافت حمایت مالی تحقیقاتی برای انجام این پروژه شدهاست.
با استفاده از روشی موسوم به الکتروریسندگی، این گروه تحقیقاتی نانوالیافی ساختند که قادر به از بین بردن باکتریها از روی زخم است. الکتروریسندگی فرآیندی است که در آن محلول حاوی پلیمر از نوک یک سوزن به بیرون اسپری شده و تحت یک میدان الکتریکی، نانوالیاف تولید میشود.
در فاز اول این تحقیقات، محققان نوعی باکتری را که موجب بروز عفونت در زخمها میشود، روی سطح فیلمی قرار داده و نشان دادند که با استفاده از این الیاف میتوان باکتریها را از روی فیلم زدود، در واقع باکتری از روی سطح به روی الیاف منتقل میشود.
زمانی که الیاف کوچکتر از ابعاد باکتری باشد، باکتری بعد از اتصال به الیاف در آن گیر افتاده و کشته میشود. در فاز دوم این پروژه، محققان نانوالیاف را با مواد مختلفی پوشش داده و نشان دادند که باکتری چگونه با این الیاف برهمکنش میدهد. این گروه دریافتند که باکتریها، صرف نظر از ابعاد الیاف، به سرعت به روی سطح الیاف پوشیده شده از آلیلامین به دام میافتند، در حالی که اگر سطح الیاف با اسیدآکریلیک پوشش داده شده باشد این اتصال اتفاق نمیافتد.
در فاز سوم این پروژه، محققان از این نانوالیاف روی مدل پوست مهندسی شده استفاده کردند. نتایج یافتههای آنها نشان داد که این الیاف اثر کمی روی بافت زنده دارد. نتایج فاز سوم این پژوهش در حال انتشار در یک نشریه است. نتایج فازهای قبلی در قالب مقالهای با عنوان A paper on bacterial response to meshes with different fibre diameters در نشریه ACS Applied Materials and Interfaces منتشر شدهاست.
این گروه تحقیقاتی معتقداند که این پروژه میتواند منجر به ساخت باندهای زخم با قابلیت ممانعت از عفونت در زخم شود. استفاده از این نانوالیاف برای از بین بردن باکتریها در زخم بسیار ساده است. @nanotech1
@nanotech1
پژوهشگران استرالیایی با استفاده از نانوالیاف موفق به ارائه سیستم جدیدی برای ممانعت از بروز عفونت در زخم شدند. این نانوالیاف قادراند باکتریهای موجود در زخم را از آن جدا کنند.
محققان دانشگاه سوئینبرن موفق به ارائه نانوالیافی شدند که میتواند باکتریهای موجود در زخم را از بین برده و سرعت التیام آن را افزایش دهد. رهبر این گروه تحقیقاتی مارتین آبریگو بوده که موفق به دریافت حمایت مالی تحقیقاتی برای انجام این پروژه شدهاست.
با استفاده از روشی موسوم به الکتروریسندگی، این گروه تحقیقاتی نانوالیافی ساختند که قادر به از بین بردن باکتریها از روی زخم است. الکتروریسندگی فرآیندی است که در آن محلول حاوی پلیمر از نوک یک سوزن به بیرون اسپری شده و تحت یک میدان الکتریکی، نانوالیاف تولید میشود.
در فاز اول این تحقیقات، محققان نوعی باکتری را که موجب بروز عفونت در زخمها میشود، روی سطح فیلمی قرار داده و نشان دادند که با استفاده از این الیاف میتوان باکتریها را از روی فیلم زدود، در واقع باکتری از روی سطح به روی الیاف منتقل میشود.
زمانی که الیاف کوچکتر از ابعاد باکتری باشد، باکتری بعد از اتصال به الیاف در آن گیر افتاده و کشته میشود. در فاز دوم این پروژه، محققان نانوالیاف را با مواد مختلفی پوشش داده و نشان دادند که باکتری چگونه با این الیاف برهمکنش میدهد. این گروه دریافتند که باکتریها، صرف نظر از ابعاد الیاف، به سرعت به روی سطح الیاف پوشیده شده از آلیلامین به دام میافتند، در حالی که اگر سطح الیاف با اسیدآکریلیک پوشش داده شده باشد این اتصال اتفاق نمیافتد.
در فاز سوم این پروژه، محققان از این نانوالیاف روی مدل پوست مهندسی شده استفاده کردند. نتایج یافتههای آنها نشان داد که این الیاف اثر کمی روی بافت زنده دارد. نتایج فاز سوم این پژوهش در حال انتشار در یک نشریه است. نتایج فازهای قبلی در قالب مقالهای با عنوان A paper on bacterial response to meshes with different fibre diameters در نشریه ACS Applied Materials and Interfaces منتشر شدهاست.
این گروه تحقیقاتی معتقداند که این پروژه میتواند منجر به ساخت باندهای زخم با قابلیت ممانعت از عفونت در زخم شود. استفاده از این نانوالیاف برای از بین بردن باکتریها در زخم بسیار ساده است. @nanotech1
مراغه: بررسی تأثیر نانوذرات بر جوانهزنی ارقام مختلف عدس
@nanotech1
پژوهشگران دانشگاه مراغه در طرحی اقدام به بررسی تأثیر نانوذرات سیلیکون بر جوانهزنی ارقام مختلف عدس نمودند. نتایج این تحقیقات میتواند از طریق بهبود جوانهزنی بذر در مناطق نیمه خشک و شور، استقرار گیاهچه در مراحل ابتدایی را بهبود بخشد. با بهبود و تقویت مراحل ابتدایی نمو، میتوان تا حدود قابل ملاحظهای از شکست کشت جلوگیری نمود. این تحقیقات در مقیاس آزمایشگاهی صورت گرفته است.
با کاهش نزولات و افزایش برداشت آب از منابع زیرزمینی، کشت محصولات کشاورزی در مناطق خشک با مشکل شوری خاک یا آب آبیاری مواجه است. قابلیت جوانه زنی سریع و مقاومت در برابر عوامل نامطلوب محیط از جمله موارد تأثیرگذار در موفقیت کشت بذر در این گونه خاکها و مناطق خشک و نیمه خشک است. از این رو هر گونه تیمار یا بکارگیری موادی که جوانه زنی گیاهان مناطق خشک را سرعت بخشد، میتواندموجبات افزایش عملکرد را فراهم آورد.
محققان دانشگاه مراغه در پژوهشی به بررسی تأثیر استفاده از نانوذرات سیلیکون بر جوانه زنی بذر عدس و میزان تأثیرگذاری غلظتهای مختلف این نانوذرات بر ارقام مختلف این گیاه پرداختند. این کار با اضافه کردن نانو ذرات سیلیکون به محیط جوانه زنی یا تیمار بذر در محلولهای سیلیکونی صورت گرفته است.
نتایج به دست آمده از این پژوهش نشان میدهد، میتوان با اضافه کردن نانو ذرات سیلیکون از طریق اعمال بر روی دانه رست و یا پوشش دهی بذر با استفاده از فعال سازی سیستمهای دفاعی، جوانه زنی و رشد اولیهی بذر را بهبود بخشید.
دکتر محسن جان محمدی، در توضیح مطالعات صورت گرفته عنوان کرد: «در این طرح ارقام مختلف عدس از مراکز تحقیقاتی داخلی و خارجی جمع آوری شد. سپس آزمایش جوانه زنی با هدف بررسی عکس العمل مؤلفههای مختلف رشد دانه رست ارقام جمع آوری شده از مناطق جغرافیایی متفاوت به سطوح مختلف شوری و نانوذرات دی اکسید سیلیکون صورت گرفت. همچنین در طی مدت جوانهزنی، برخی از شاخصها نظیر شاخص جوانه زنی، قدرت رشد گیاهچه، سرعت جوانه زنی و برخی ازمؤلفههای رشد اولیهی گیاهچه مورد ارزیابی قرار گرفت.«
وی در ادامه افزود: «نتایج نشان داد که جوانه زنی به طور قابل توجهی با افزایش میزان شوری به تعویق می افتد. این در حالی است که استفاده از نانوذرات دی اکسید سیلیکون (SiO2) میتواند اثر نامطلوب شوری بر جوانه زنی، طول ریشه و ساقهی گیاه را بطور قابل توجهی کاهش دهد و موجب تسریع و بهبود جوانه زنی و رشد گیاهچه گردد. همچنین مشاهده شد که عکس العمل ارقام مختلف در برابر کاربرد نانوذرات سیلیکون متفاوت است و بهترین نمود مربوط به ارقامی با منشاء مکزیک، سوریه و اردن (مناطق خشک و نیمه خشک) است.»
جان محمدی در پایان عنوان کرد: «از آنجا که طبق بررسیها حداقل 15 درصد از اراضی کشور با مشکل شوری خاک مواجه هستند؛ از این رو نتایج این طرح، در صورت انجام آزمایشات تکمیلی در آینده، میتواند کمک شایانی به بهبود کشت و کار در این اراضی نماید.»
این تحقیقات حاصل تلاشهای دکتر محسن جان محمدی، دکتر ناصر صباغ نیا- اعضای هیأت علمی دانشگاه مراغه و مهندس امین احد نژاد از این دانشگاه است که نتایج آن در مجلهی The Journal Agriculture and Forestry (جلد 61، شماره 3، سال 2015، صفحات 19 تا 33) به چاپ رسیده است. @nanotech1
@nanotech1
پژوهشگران دانشگاه مراغه در طرحی اقدام به بررسی تأثیر نانوذرات سیلیکون بر جوانهزنی ارقام مختلف عدس نمودند. نتایج این تحقیقات میتواند از طریق بهبود جوانهزنی بذر در مناطق نیمه خشک و شور، استقرار گیاهچه در مراحل ابتدایی را بهبود بخشد. با بهبود و تقویت مراحل ابتدایی نمو، میتوان تا حدود قابل ملاحظهای از شکست کشت جلوگیری نمود. این تحقیقات در مقیاس آزمایشگاهی صورت گرفته است.
با کاهش نزولات و افزایش برداشت آب از منابع زیرزمینی، کشت محصولات کشاورزی در مناطق خشک با مشکل شوری خاک یا آب آبیاری مواجه است. قابلیت جوانه زنی سریع و مقاومت در برابر عوامل نامطلوب محیط از جمله موارد تأثیرگذار در موفقیت کشت بذر در این گونه خاکها و مناطق خشک و نیمه خشک است. از این رو هر گونه تیمار یا بکارگیری موادی که جوانه زنی گیاهان مناطق خشک را سرعت بخشد، میتواندموجبات افزایش عملکرد را فراهم آورد.
محققان دانشگاه مراغه در پژوهشی به بررسی تأثیر استفاده از نانوذرات سیلیکون بر جوانه زنی بذر عدس و میزان تأثیرگذاری غلظتهای مختلف این نانوذرات بر ارقام مختلف این گیاه پرداختند. این کار با اضافه کردن نانو ذرات سیلیکون به محیط جوانه زنی یا تیمار بذر در محلولهای سیلیکونی صورت گرفته است.
نتایج به دست آمده از این پژوهش نشان میدهد، میتوان با اضافه کردن نانو ذرات سیلیکون از طریق اعمال بر روی دانه رست و یا پوشش دهی بذر با استفاده از فعال سازی سیستمهای دفاعی، جوانه زنی و رشد اولیهی بذر را بهبود بخشید.
دکتر محسن جان محمدی، در توضیح مطالعات صورت گرفته عنوان کرد: «در این طرح ارقام مختلف عدس از مراکز تحقیقاتی داخلی و خارجی جمع آوری شد. سپس آزمایش جوانه زنی با هدف بررسی عکس العمل مؤلفههای مختلف رشد دانه رست ارقام جمع آوری شده از مناطق جغرافیایی متفاوت به سطوح مختلف شوری و نانوذرات دی اکسید سیلیکون صورت گرفت. همچنین در طی مدت جوانهزنی، برخی از شاخصها نظیر شاخص جوانه زنی، قدرت رشد گیاهچه، سرعت جوانه زنی و برخی ازمؤلفههای رشد اولیهی گیاهچه مورد ارزیابی قرار گرفت.«
وی در ادامه افزود: «نتایج نشان داد که جوانه زنی به طور قابل توجهی با افزایش میزان شوری به تعویق می افتد. این در حالی است که استفاده از نانوذرات دی اکسید سیلیکون (SiO2) میتواند اثر نامطلوب شوری بر جوانه زنی، طول ریشه و ساقهی گیاه را بطور قابل توجهی کاهش دهد و موجب تسریع و بهبود جوانه زنی و رشد گیاهچه گردد. همچنین مشاهده شد که عکس العمل ارقام مختلف در برابر کاربرد نانوذرات سیلیکون متفاوت است و بهترین نمود مربوط به ارقامی با منشاء مکزیک، سوریه و اردن (مناطق خشک و نیمه خشک) است.»
جان محمدی در پایان عنوان کرد: «از آنجا که طبق بررسیها حداقل 15 درصد از اراضی کشور با مشکل شوری خاک مواجه هستند؛ از این رو نتایج این طرح، در صورت انجام آزمایشات تکمیلی در آینده، میتواند کمک شایانی به بهبود کشت و کار در این اراضی نماید.»
این تحقیقات حاصل تلاشهای دکتر محسن جان محمدی، دکتر ناصر صباغ نیا- اعضای هیأت علمی دانشگاه مراغه و مهندس امین احد نژاد از این دانشگاه است که نتایج آن در مجلهی The Journal Agriculture and Forestry (جلد 61، شماره 3، سال 2015، صفحات 19 تا 33) به چاپ رسیده است. @nanotech1
توسعه ابزاری برای تولید انبوه نانوذرات
@nanotech1
دو شرکت فعال در حوزه تولید تجهیزات اخیرا با همکاری یکدیگر اقدام به توسعه ابزاری کردند که قادر است نانوذرات را با استفاده از روش آسیاب تر تولید کند. این دستگاه قادر است نانوذرات به حجم انبوه تولید کند.
دو شرکت اکسلینس (Xcelience) و پودرسایز (Powdersize) اخیرا موفق به افزایش دامنه کاری دستگاه آسیابی موسوم به Netzsch Delta Vita شدهاند. این دستگاه که با روش آسیاب اقدام به تولید نانوذرات میکند با توسعه بیشتر و مجهز شدن به سیستم میکرونیزاسیون میتواند کارایی بالاتری داشته باشد به طوری که امکان تولید ذرات با ابعاد کوچکتر در این دستگاه فراهم شده است.
اکسلینس با سرمایهگذاری روی محصول شرکت پودرسایز در ماه جولای سال جاری به این مهم دست یافته است. با این ویژگی جدید، نانوذرات تولید شده دارای حلالیت بیشتری خواهند شد که دلیل این امر کاهش ابعاد و رسیدن به مقیاس نانومتری است.
این دستگاه قابلیت آسیاب تر را داشته و در آن از محلولهایی با حجم 15 میلیلیتر تا 60 لیتر میتوان استفاده کرد. با این فناوری میتوان انرژی آسیاب را به گونهای تنظیم کرد که ذرات زیر یک میکرون قابل استحصال بوده و پایداری بالایی در فاز محلول داشته باشند.
درک هنک مدیرعامل شرکت اکسلینس میگوید: « بیشتر پروژههای فرمولاسیون مبتنی بر بهبود حلالیت هستند. ما محصولی شرکت پودرسایز را به گونهای ارتقاء دادیم که بتوان با ابزارهای میکرونیزاسیون بتوان به این هدف رسید. اکنون با وجود قابلیت آسیاب مرطوب ما میتوانیم ابعاد ذرات به زیر یک میکرون برسانیم. این یک ابزار بسیار نادر است که میتواند در حوزههای مختلف استفاده شود.»
تیجی هیگلی از مدیران شرکت پودرسایز میگوید: « با محصول جدید ما بسیاری از مشکلات موجود در مسیر عدم انحلال مواد رفع میشود. ایجاد نانوذرات یکی از راهکاری موجود در صنعت است که با این ابزار جدید میتوان نانوذرات را به تولید انبوه رساند.»
ترکیب پتانسیلهای این دو شرکت منجر به تولید ابزاری شده که امکان تولید در حجم بالای نانوذرات را فراهم میکند. ادغام آسیاب با فناوری میکرونیزاسیون ماحصل این همکاری مشترک است.
برای کسب اطلاعات بیشتر درباره این فناوری با angela.hoffnagle@xcelience.com تماس بگیرید. @nanotech1
@nanotech1
دو شرکت فعال در حوزه تولید تجهیزات اخیرا با همکاری یکدیگر اقدام به توسعه ابزاری کردند که قادر است نانوذرات را با استفاده از روش آسیاب تر تولید کند. این دستگاه قادر است نانوذرات به حجم انبوه تولید کند.
دو شرکت اکسلینس (Xcelience) و پودرسایز (Powdersize) اخیرا موفق به افزایش دامنه کاری دستگاه آسیابی موسوم به Netzsch Delta Vita شدهاند. این دستگاه که با روش آسیاب اقدام به تولید نانوذرات میکند با توسعه بیشتر و مجهز شدن به سیستم میکرونیزاسیون میتواند کارایی بالاتری داشته باشد به طوری که امکان تولید ذرات با ابعاد کوچکتر در این دستگاه فراهم شده است.
اکسلینس با سرمایهگذاری روی محصول شرکت پودرسایز در ماه جولای سال جاری به این مهم دست یافته است. با این ویژگی جدید، نانوذرات تولید شده دارای حلالیت بیشتری خواهند شد که دلیل این امر کاهش ابعاد و رسیدن به مقیاس نانومتری است.
این دستگاه قابلیت آسیاب تر را داشته و در آن از محلولهایی با حجم 15 میلیلیتر تا 60 لیتر میتوان استفاده کرد. با این فناوری میتوان انرژی آسیاب را به گونهای تنظیم کرد که ذرات زیر یک میکرون قابل استحصال بوده و پایداری بالایی در فاز محلول داشته باشند.
درک هنک مدیرعامل شرکت اکسلینس میگوید: « بیشتر پروژههای فرمولاسیون مبتنی بر بهبود حلالیت هستند. ما محصولی شرکت پودرسایز را به گونهای ارتقاء دادیم که بتوان با ابزارهای میکرونیزاسیون بتوان به این هدف رسید. اکنون با وجود قابلیت آسیاب مرطوب ما میتوانیم ابعاد ذرات به زیر یک میکرون برسانیم. این یک ابزار بسیار نادر است که میتواند در حوزههای مختلف استفاده شود.»
تیجی هیگلی از مدیران شرکت پودرسایز میگوید: « با محصول جدید ما بسیاری از مشکلات موجود در مسیر عدم انحلال مواد رفع میشود. ایجاد نانوذرات یکی از راهکاری موجود در صنعت است که با این ابزار جدید میتوان نانوذرات را به تولید انبوه رساند.»
ترکیب پتانسیلهای این دو شرکت منجر به تولید ابزاری شده که امکان تولید در حجم بالای نانوذرات را فراهم میکند. ادغام آسیاب با فناوری میکرونیزاسیون ماحصل این همکاری مشترک است.
برای کسب اطلاعات بیشتر درباره این فناوری با angela.hoffnagle@xcelience.com تماس بگیرید. @nanotech1
همکاری محققان دانشگاه تهران و شرکت کیتوتک در راستای ساخت چسبهای بافتی با استحکام بالا. @nanotech1
همکاری محققان دانشگاه تهران و شرکت کیتوتک در راستای ساخت چسبهای بافتی با استحکام بالا
@nanotech1
شرکت کیفیت تولید تکاپو با نام تجاری کیتوتک در طرحی مشترک با محققان دانشگاه تهران اقدام به ساخت آزمایشگاهی گونهای چسبهای بافتی نموده است. این چسبها که در ساخت آنها از نانوذرات استفاده شده، استحکام بیشتری نسبت به نمونههای تجاری متداول داشته و نیازی به آماده سازی قبل از مصرف ندارند.
درمان جراحات و پارگی ناشی از جراحی، بیماریها، حوادث طبیعی، تصادف، جنگ و... یکی از شایعترین مشکلاتی است که مراکز درمانی و اورژانس با آن مواجه هستند. گذشته از هزینهی درمانی، اگر چه بیشتر این جراحات بدون مراقبت خاصی التیام مییابد، اما عدم مراقبت صحیح از آن میتواند باعث ایجاد عفونت، افزایش دورهی نقاهت، نقص عملکرد و یا حتی مرگ بیمار شود.
جواد صابری، مجری طرح، در اشاره به هدف پژوهش صورت گرفته عنوان کرد: «از زمانی که نخ بخیه وارد علم پزشکی شد، این تصور پیش آمد که اگر بتوان بدون استفاده از نخ، با یک چسب قطعات را کنار هم قرار داد، کار با سهولت بیشتری انجام میشود. بنابراین چسبهای بافتی به عنوان جایگزین مناسبی برای بخیه یا گیره ظهور کردند. هدف این پژوهش، تهیهی نانوذرات هیبریدی پلی آکریلیک اسید- کیتوسان به عنوان چسب بافتی بوده است.»
وی در ادامه لزوم بهبود کیفیت جسبهای بافتی را بدین شرح بیان کرد: «به رغم تلاشهای زیاد جامعه علمی در طول دهههای گذشته، در حال حاضر چسبهای بافتی در دسترس هنوز هم دارای محدودیتهای قابل توجه و اشکالاتی هستند. به طور مثال چسبهای بیولوژیک بافتی مانند چسبهای فیبرینی و یا کلاژنی از آنجایی که از بافت ژنده یا خود فرد مشتق میشوند، نسبتاً گران قیمت و محدود هستند. این چسبها همچنین با استحکام کششی و چسبندگی نسبتاً ضعیفی عرضه شده و به آماده سازی طاقت فرسایی، درست قبل از کاربرد، نیاز دارند. از طرفی چون منشأ انسانی یا حیوانی دارند، میتوانند باعث بروز عفونتهای ویروسی مثل ویروس نقص ایمنی و هپاتیت و یا سندرم نقص ایمنی شوند. از طرف دیگر چسبهای جراحی مصنوعی و نیمه مصنوعی (مانند چسبهای سیانواکریلاتی) نیز زیست تخریب پذیری پایینی داشته و در کنار سمیت سلولی (زیست سازگاری کم) و چسبندگی کم به سطوح مرطوب، التهاب مزمن ناشی از انتشار برخی از محصولات تخریب مربوطه را ایجاد میکنند.»
این در حالی است که چسب طراحی شده توسط این محققان بر خلاف چسب فیبرینی، گران قیمت نبوده و نیاز به آماده سازی آنچنانی قبل از مصرف ندارد. همچنین به ندرت باعث بروز عفونتهای ویروسی و باکتریایی در فرد بیمار میشود. به علاوه در مقایسه با چسبهای سنتزی، زیستسازگاری بالا و استحکام چسبندگی مطلوبی داشته و التهاب ناشی از انتشار برخی از محصولات تخریب آن بسیار کمتر از چسبهای سنتزی موجود در بازار است.
صابری معتقد است که استفاده از چنین چسبهایی نه تنها از لحاظ مالی مقرون به صرفهتر است، بلکه برای بیمار و سیستم سلامت جامعه شرایط بهتری را ایجاد خواهد کرد. در واقع انتظار میرود به کمک این گونه چسبها بتوان فرایند ترمیم زخم را به بهترین نحو تسریع نموده و هزینههای بیمار را با مدیریت صحیح و درمان مناسب زخم کاهش داد.
جلوگیری از نشت هوا، کاهش زمان عمل جراحی و خونریزی بیمار، کاربرد آسان، نتیجهی عالی در زیبایی ظاهری و رهایش موضعی دارو از دیگر مزایای استفاده از چسبهای بافتی به شمار میرود..
این طرح در قالب پایان نامهی کارشناسی ارشد جواد صابری از دانشگاه تهران، به راهنمایی دکتر بهمن ابراهیمی، دکتر سهیلا کردستانی و دکتر محمد برشان انجام شده است. این پایان نامه با حمایت شرکت کیتوتک صورت گرفته و تحت عنوان پایان نامهی مورد نیاز صنعت به تأیید ستاد ویژهی توسعهی فناوری نانو رسیده است. آیین نامهی حمایت از پایان نامههای مورد نیاز صنعت در سایت www.nano.ir/hrdc موجود است. @nanotech1
@nanotech1
شرکت کیفیت تولید تکاپو با نام تجاری کیتوتک در طرحی مشترک با محققان دانشگاه تهران اقدام به ساخت آزمایشگاهی گونهای چسبهای بافتی نموده است. این چسبها که در ساخت آنها از نانوذرات استفاده شده، استحکام بیشتری نسبت به نمونههای تجاری متداول داشته و نیازی به آماده سازی قبل از مصرف ندارند.
درمان جراحات و پارگی ناشی از جراحی، بیماریها، حوادث طبیعی، تصادف، جنگ و... یکی از شایعترین مشکلاتی است که مراکز درمانی و اورژانس با آن مواجه هستند. گذشته از هزینهی درمانی، اگر چه بیشتر این جراحات بدون مراقبت خاصی التیام مییابد، اما عدم مراقبت صحیح از آن میتواند باعث ایجاد عفونت، افزایش دورهی نقاهت، نقص عملکرد و یا حتی مرگ بیمار شود.
جواد صابری، مجری طرح، در اشاره به هدف پژوهش صورت گرفته عنوان کرد: «از زمانی که نخ بخیه وارد علم پزشکی شد، این تصور پیش آمد که اگر بتوان بدون استفاده از نخ، با یک چسب قطعات را کنار هم قرار داد، کار با سهولت بیشتری انجام میشود. بنابراین چسبهای بافتی به عنوان جایگزین مناسبی برای بخیه یا گیره ظهور کردند. هدف این پژوهش، تهیهی نانوذرات هیبریدی پلی آکریلیک اسید- کیتوسان به عنوان چسب بافتی بوده است.»
وی در ادامه لزوم بهبود کیفیت جسبهای بافتی را بدین شرح بیان کرد: «به رغم تلاشهای زیاد جامعه علمی در طول دهههای گذشته، در حال حاضر چسبهای بافتی در دسترس هنوز هم دارای محدودیتهای قابل توجه و اشکالاتی هستند. به طور مثال چسبهای بیولوژیک بافتی مانند چسبهای فیبرینی و یا کلاژنی از آنجایی که از بافت ژنده یا خود فرد مشتق میشوند، نسبتاً گران قیمت و محدود هستند. این چسبها همچنین با استحکام کششی و چسبندگی نسبتاً ضعیفی عرضه شده و به آماده سازی طاقت فرسایی، درست قبل از کاربرد، نیاز دارند. از طرفی چون منشأ انسانی یا حیوانی دارند، میتوانند باعث بروز عفونتهای ویروسی مثل ویروس نقص ایمنی و هپاتیت و یا سندرم نقص ایمنی شوند. از طرف دیگر چسبهای جراحی مصنوعی و نیمه مصنوعی (مانند چسبهای سیانواکریلاتی) نیز زیست تخریب پذیری پایینی داشته و در کنار سمیت سلولی (زیست سازگاری کم) و چسبندگی کم به سطوح مرطوب، التهاب مزمن ناشی از انتشار برخی از محصولات تخریب مربوطه را ایجاد میکنند.»
این در حالی است که چسب طراحی شده توسط این محققان بر خلاف چسب فیبرینی، گران قیمت نبوده و نیاز به آماده سازی آنچنانی قبل از مصرف ندارد. همچنین به ندرت باعث بروز عفونتهای ویروسی و باکتریایی در فرد بیمار میشود. به علاوه در مقایسه با چسبهای سنتزی، زیستسازگاری بالا و استحکام چسبندگی مطلوبی داشته و التهاب ناشی از انتشار برخی از محصولات تخریب آن بسیار کمتر از چسبهای سنتزی موجود در بازار است.
صابری معتقد است که استفاده از چنین چسبهایی نه تنها از لحاظ مالی مقرون به صرفهتر است، بلکه برای بیمار و سیستم سلامت جامعه شرایط بهتری را ایجاد خواهد کرد. در واقع انتظار میرود به کمک این گونه چسبها بتوان فرایند ترمیم زخم را به بهترین نحو تسریع نموده و هزینههای بیمار را با مدیریت صحیح و درمان مناسب زخم کاهش داد.
جلوگیری از نشت هوا، کاهش زمان عمل جراحی و خونریزی بیمار، کاربرد آسان، نتیجهی عالی در زیبایی ظاهری و رهایش موضعی دارو از دیگر مزایای استفاده از چسبهای بافتی به شمار میرود..
این طرح در قالب پایان نامهی کارشناسی ارشد جواد صابری از دانشگاه تهران، به راهنمایی دکتر بهمن ابراهیمی، دکتر سهیلا کردستانی و دکتر محمد برشان انجام شده است. این پایان نامه با حمایت شرکت کیتوتک صورت گرفته و تحت عنوان پایان نامهی مورد نیاز صنعت به تأیید ستاد ویژهی توسعهی فناوری نانو رسیده است. آیین نامهی حمایت از پایان نامههای مورد نیاز صنعت در سایت www.nano.ir/hrdc موجود است. @nanotech1
ایجاد سیستم روشنایی با چاپ نقاط کوانتومی روی پلیمر
@nanotech1
محققان با استفاده از چاپ نقاط کوانتومی روی سطح یک پلیمر و در نهایت، قراردادن آن روی سطح بلورهای فتونیک موفق به ارائه سیستم جدیدی برای تولید روشنایی شدند. این فناوری میتواند جایگزین سیستمهای روشنایی فعلی شود.
نقاط کوانتومی نانوساختارهایی هستند که میتوانند برای تولید نور و رنگ استفاده شوند. تحقیقات زیادی اخیراً روی نقاط کوانتومی انجام شده تا این ذرات برای استفاده در لپ تاپ، کتابخوان، تلویزیون و حتی LEDها مورد استفاده قرار گیرند. هر چند نقاط کوانتومی بسیار گرانقیمت هستند، اما محققان درصدد بهبود کیفیت آنها و کاهش هزینههای تولید هستند.
محققان اخیراً موفق به ساخت دستگاهی به ابعاد یک میلیمتر شدهاند که در آن از نانوبلورهای نقاط کوانتومی فوتونیکی استفاده شدهاست. هر نقطه روی این دستگاه حاوی هزاران نقطه کوانتومی بوده که 6 نانومتر طول دارد.
پژوهشگران دانشگاه ایلینویز اخیراً با استفاده از چیدمان نقاط کوانتومی روی یک سطح، ابزاری برای انتشار نور ساختند که کارایی بالایی داشته و قابلیت تولید انبوه دارد.
این فناوری که در آن نقاط کوانتومی و فناوری بلور فتونیکی با هم ترکیب میشوند، میتواند منجر به ساخت نمایشگر برای تبلت، کامپیوتر و تلفن هوشمند شود. حمایت مالی این پروژه توسط شرکت دوو(Dow Chemical) انجام شدهاست. برایان چونینگهام، رالف نوزو و آندرو آلین از محققان اصلی این پروژه هستند.
محققان نقاط کوانتومی را داخل بستر پلیمری قرار دادند و در نهایت، این ساختار جدید را تولید کردند. آنها برای این کار از روش چاپ جت الکترودینامیکی استفاده کردند تا با دقت بالا پلیمرهای حاوی نقاط کوانتومی را روی ساختارهای بلوری فتونیکی چاپ کنند. با این کار از دور ریز نقاط کوانتومی که بسیار گرانقیمت هستند ممانعت میشود.
وجود این بلورهای فتونیک موجب محدود شدن جهت تابش نور تولید شده از نقاط کوانتومی میشود. این بدان معناست که نور تولید شده پلاریزه یا قطبی است که از شدت بالاتری نسبت به تابش نرمال LEDها است.
گلوریا سی از محققان این پروژه و نویسنده اصلی مقاله مربوط به این پروژه در نشریه Applied Physics Letters معتقد است که این بلورهای فتونیک میتوانند روزی بهعنوان سیستم روشنایی مورد استفاده قرار گیرند. این ادوات قادر خواهند بود نور مورد نیاز تلفنها، کامپیوترها و تبلتها را تأمین کنند. @nanotech1
@nanotech1
محققان با استفاده از چاپ نقاط کوانتومی روی سطح یک پلیمر و در نهایت، قراردادن آن روی سطح بلورهای فتونیک موفق به ارائه سیستم جدیدی برای تولید روشنایی شدند. این فناوری میتواند جایگزین سیستمهای روشنایی فعلی شود.
نقاط کوانتومی نانوساختارهایی هستند که میتوانند برای تولید نور و رنگ استفاده شوند. تحقیقات زیادی اخیراً روی نقاط کوانتومی انجام شده تا این ذرات برای استفاده در لپ تاپ، کتابخوان، تلویزیون و حتی LEDها مورد استفاده قرار گیرند. هر چند نقاط کوانتومی بسیار گرانقیمت هستند، اما محققان درصدد بهبود کیفیت آنها و کاهش هزینههای تولید هستند.
محققان اخیراً موفق به ساخت دستگاهی به ابعاد یک میلیمتر شدهاند که در آن از نانوبلورهای نقاط کوانتومی فوتونیکی استفاده شدهاست. هر نقطه روی این دستگاه حاوی هزاران نقطه کوانتومی بوده که 6 نانومتر طول دارد.
پژوهشگران دانشگاه ایلینویز اخیراً با استفاده از چیدمان نقاط کوانتومی روی یک سطح، ابزاری برای انتشار نور ساختند که کارایی بالایی داشته و قابلیت تولید انبوه دارد.
این فناوری که در آن نقاط کوانتومی و فناوری بلور فتونیکی با هم ترکیب میشوند، میتواند منجر به ساخت نمایشگر برای تبلت، کامپیوتر و تلفن هوشمند شود. حمایت مالی این پروژه توسط شرکت دوو(Dow Chemical) انجام شدهاست. برایان چونینگهام، رالف نوزو و آندرو آلین از محققان اصلی این پروژه هستند.
محققان نقاط کوانتومی را داخل بستر پلیمری قرار دادند و در نهایت، این ساختار جدید را تولید کردند. آنها برای این کار از روش چاپ جت الکترودینامیکی استفاده کردند تا با دقت بالا پلیمرهای حاوی نقاط کوانتومی را روی ساختارهای بلوری فتونیکی چاپ کنند. با این کار از دور ریز نقاط کوانتومی که بسیار گرانقیمت هستند ممانعت میشود.
وجود این بلورهای فتونیک موجب محدود شدن جهت تابش نور تولید شده از نقاط کوانتومی میشود. این بدان معناست که نور تولید شده پلاریزه یا قطبی است که از شدت بالاتری نسبت به تابش نرمال LEDها است.
گلوریا سی از محققان این پروژه و نویسنده اصلی مقاله مربوط به این پروژه در نشریه Applied Physics Letters معتقد است که این بلورهای فتونیک میتوانند روزی بهعنوان سیستم روشنایی مورد استفاده قرار گیرند. این ادوات قادر خواهند بود نور مورد نیاز تلفنها، کامپیوترها و تبلتها را تأمین کنند. @nanotech1
متخصصان فناوری نانو در میان برگزیدگان جایزه علامه طباطبایی. @nanotech1
متخصصان فناوری نانو در میان برگزیدگان جایزه علامه طباطبایی
@nanotech1
بنیاد ملی نخبگان؛ برگزیدگان چهارمین دوره جایزه علامه طباطبایی را معرفی کرد. پنج نفر از 18 برگزیده ی این جایزه، از متخصصان فعال در زمینه فناوری نانو هستند.
به گزارش پایگاه اطلاعرسانی بنیاد ملی نخبگان، مراسم معرفی برگزیدگان چهارمین دوره جایزه علامه طباطبایی،با حضور دکتر اسحاق جهانگیری؛ معاون اول رئیسجمهور، دکتر محمد فرهادی؛ وزیر علوم، تحقیقات و فناوری، دکتر سورنا ستاری؛ معاون علمیوفناوری رئیسجمهور و رئیس بنیاد ملی نخبگان، یکشنبه 24 آبانماه در سالن شهید بهشتی نهاد ریاستجمهوری برگزار شد.
برگزیدگانی که در این مراسم معرفی شدند، عبارتند از : دکتر لیلا آزادبخت (علوم پزشکی اصفهان)، دکتر حجتالاسلام احمد احمدی (دانشگاه تهران و ریاست سازمان انتشارات سمت)، دکتر غلامعلی افروز (دانشگاه تهران)، دکتر هادی اکبرزاده (دانشگاه صنعتی اصفهان)، دکتر علیاصغر خدادوست (دانشگاه علوم پزشکی شیراز)، دکتر خسرو خواجه (دانشگاه تربیت مدرس)، دکتر یحیی دولتی (دانشگاه علوم پزشکی تهران)، دکتر علیمراد رشیدی (پژوهشگاه صنعت نفت)، دکتر محمد رنجبر (دانشگاه صنعتی شریف)، دکتر هاشم شرقی (دانشگاه شیراز)، دکتر محمدعلی زلفیگل (دانشگاه بوعلیسینا همدان)، دکتر رحمت ستوده قرهباغ (دانشگاه تهران)، دکتر محمود مهردادشکریه (دانشگاه علم و صنعت)، دکتر کاظم محمد (دانشگاه علوم پزشکی تهران)، دکتر حسین محمدیشجاع (دانشگاه صنعتی شریف)، دکتر نسرین معظمی (دانشگاه تهران)، دکتر محمدحسین نصر اصفهانی (پژوهشگاه رویان اصفهان)، دکتر علیرضا یلدا (دانشگاه علوم پزشکی تهران)
در میان برگزیدگان این جایزه، دکتر هادی اکبرزاده (دانشگاه صنعتی اصفهان)، دکتر علیمراد رشیدی (پژوهشگاه صنعت نفت)، دکتر محمدعلی زلفیگل (دانشگاه بوعلیسینا همدان)، دکتر محمود مهردادشکریه (دانشگاه علم و صنعت) و دکتر حسین محمدیشجاع (دانشگاه صنعتی شریف) از جمله افراد فعال در زمینه فناوری نانو به شمار می روند.
@nanotech1
@nanotech1
بنیاد ملی نخبگان؛ برگزیدگان چهارمین دوره جایزه علامه طباطبایی را معرفی کرد. پنج نفر از 18 برگزیده ی این جایزه، از متخصصان فعال در زمینه فناوری نانو هستند.
به گزارش پایگاه اطلاعرسانی بنیاد ملی نخبگان، مراسم معرفی برگزیدگان چهارمین دوره جایزه علامه طباطبایی،با حضور دکتر اسحاق جهانگیری؛ معاون اول رئیسجمهور، دکتر محمد فرهادی؛ وزیر علوم، تحقیقات و فناوری، دکتر سورنا ستاری؛ معاون علمیوفناوری رئیسجمهور و رئیس بنیاد ملی نخبگان، یکشنبه 24 آبانماه در سالن شهید بهشتی نهاد ریاستجمهوری برگزار شد.
برگزیدگانی که در این مراسم معرفی شدند، عبارتند از : دکتر لیلا آزادبخت (علوم پزشکی اصفهان)، دکتر حجتالاسلام احمد احمدی (دانشگاه تهران و ریاست سازمان انتشارات سمت)، دکتر غلامعلی افروز (دانشگاه تهران)، دکتر هادی اکبرزاده (دانشگاه صنعتی اصفهان)، دکتر علیاصغر خدادوست (دانشگاه علوم پزشکی شیراز)، دکتر خسرو خواجه (دانشگاه تربیت مدرس)، دکتر یحیی دولتی (دانشگاه علوم پزشکی تهران)، دکتر علیمراد رشیدی (پژوهشگاه صنعت نفت)، دکتر محمد رنجبر (دانشگاه صنعتی شریف)، دکتر هاشم شرقی (دانشگاه شیراز)، دکتر محمدعلی زلفیگل (دانشگاه بوعلیسینا همدان)، دکتر رحمت ستوده قرهباغ (دانشگاه تهران)، دکتر محمود مهردادشکریه (دانشگاه علم و صنعت)، دکتر کاظم محمد (دانشگاه علوم پزشکی تهران)، دکتر حسین محمدیشجاع (دانشگاه صنعتی شریف)، دکتر نسرین معظمی (دانشگاه تهران)، دکتر محمدحسین نصر اصفهانی (پژوهشگاه رویان اصفهان)، دکتر علیرضا یلدا (دانشگاه علوم پزشکی تهران)
در میان برگزیدگان این جایزه، دکتر هادی اکبرزاده (دانشگاه صنعتی اصفهان)، دکتر علیمراد رشیدی (پژوهشگاه صنعت نفت)، دکتر محمدعلی زلفیگل (دانشگاه بوعلیسینا همدان)، دکتر محمود مهردادشکریه (دانشگاه علم و صنعت) و دکتر حسین محمدیشجاع (دانشگاه صنعتی شریف) از جمله افراد فعال در زمینه فناوری نانو به شمار می روند.
@nanotech1