فایل پی دی اف چند مقاله ی فارسی👆👆👆👆👆👆🌹

همکاری محققان دانشگاه تهران و شرکت کیتوتک در راستای ساخت چسب‌های بافتی با استحکام بالا. @nanotech1

همکاری محققان دانشگاه تهران و شرکت کیتوتک در راستای ساخت چسب‌های بافتی با استحکام بالا

@nanotech1
شرکت کیفیت تولید تکاپو با نام تجاری کیتوتک در طرحی مشترک با محققان دانشگاه تهران اقدام به ساخت آزمایشگاهی گونه‌ای چسب‌های بافتی نموده است. این چسب‌ها که در ساخت آن‌ها از نانوذرات استفاده شده، استحکام بیشتری نسبت به نمونه‌های تجاری متداول داشته و نیازی به آماده سازی قبل از مصرف ندارند.
درمان جراحات و پارگی ناشی از جراحی‏، بیماری‌ها‏، حوادث‏ طبیعی‏، تصادف‏، جنگ و... یکی از شایع‌ترین مشکلاتی است که مراکز درمانی و اورژانس با آن مواجه هستند. گذشته از هزینه‌ی درمانی، اگر چه بیشتر این جراحات بدون مراقبت خاصی التیام می‌یابد‏، اما عدم مراقبت صحیح از آن می‌تواند باعث ایجاد عفونت‏، افزایش دوره‌ی نقاهت‏، نقص عملکرد و یا حتی مرگ بیمار شود.
جواد صابری، مجری طرح، در اشاره به هدف پژوهش صورت گرفته عنوان کرد: «از زمانی که نخ بخیه وارد علم پزشکی شد، این تصور پیش آمد که اگر بتوان بدون استفاده از نخ، با یک چسب قطعات را کنار هم قرار داد، کار با سهولت بیشتری انجام می‌شود. بنابراین چسب‌های بافتی به عنوان جایگزین مناسبی برای بخیه یا گیره ظهور کردند. هدف این پژوهش، تهیه‌ی نانوذرات هیبریدی پلی‌ آکریلیک اسید- کیتوسان به‌ عنوان چسب بافتی بوده است.»
وی در ادامه لزوم بهبود کیفیت جسب‌های بافتی را بدین شرح بیان کرد: «به رغم تلاش‌های زیاد جامعه علمی در طول دهه‌های گذشته، در حال حاضر چسب‌های بافتی در دسترس هنوز هم دارای محدودیت‌های قابل توجه و اشکالاتی هستند. به طور مثال چسب‌های بیولوژیک بافتی مانند چسب‌های فیبرینی و یا کلاژنی از آنجایی که از بافت ژنده یا خود فرد ‎مشتق می‌شوند، نسبتاً گران قیمت و محدود هستند. این چسب‌ها همچنین با استحکام کششی و چسبندگی نسبتاً ضعیفی عرضه شده و به آماده سازی طاقت‌ فرسایی، درست قبل از کاربرد، نیاز دارند. از طرفی چون منشأ انسانی یا حیوانی دارند، می‌توانند باعث بروز عفونت‌های ویروسی مثل ویروس نقص ایمنی‎ و هپاتیت و یا سندرم نقص ایمنی شوند. از طرف دیگر چسب‌های جراحی مصنوعی و نیمه مصنوعی (مانند چسب‌های سیانواکریلاتی‏) ‎نیز زیست تخریب پذیری پایینی داشته و در کنار سمیت سلولی (زیست سازگاری کم) و چسبندگی کم به سطوح مرطوب، التهاب مزمن ناشی از انتشار برخی از محصولات تخریب مربوطه را ایجاد می‌کنند.»
این در حالی است که چسب طراحی شده توسط این محققان بر خلاف چسب فیبرینی، گران قیمت نبوده و نیاز به آماده سازی آنچنانی قبل از مصرف ندارد. همچنین به ندرت باعث بروز عفونت‌های ویروسی‌ و باکتریایی در فرد بیمار می‌‌شود. به علاوه در مقایسه با چسب‌های سنتزی، زیست‌سازگاری بالا و استحکام چسبندگی مطلوبی داشته و التهاب ناشی‌ از انتشار برخی‌ از محصولات تخریب آن بسیار کمتر از چسب‌های سنتزی موجود در بازار است.
صابری معتقد است که استفاده از چنین چسب‌هایی‌ نه تنها از لحاظ مالی‌ مقرون به‌ صرفه‌تر است، بلکه برای بیمار و سیستم سلامت جامعه شرایط بهتری را ایجاد خواهد کرد. در واقع انتظار می‌رود به کمک این گونه چسب‌ها بتوان فرایند ترمیم زخم را به بهترین نحو تسریع نموده و هزینه‌های بیمار را با مدیریت صحیح و درمان مناسب زخم کاهش داد.
جلوگیری از نشت هوا، کاهش زمان عمل جراحی و خونریزی بیمار، کاربرد آسان، نتیجه‌ی عالی در زیبایی ظاهری و رهایش موضعی دارو از دیگر مزایای استفاده از چسب‌های بافتی به شمار می‌رود..
این طرح در قالب پایان نامه‌ی کارشناسی ارشد جواد صابری از دانشگاه تهران، به راهنمایی دکتر بهمن ابراهیمی، دکتر سهیلا کردستانی و دکتر محمد برشان انجام شده است. این پایان نامه با حمایت شرکت کیتوتک صورت گرفته و تحت عنوان پایان نامه‌ی مورد نیاز صنعت به تأیید ستاد ویژه‌ی توسعه‌ی فناوری نانو رسیده است. آیین نامه‌ی حمایت از پایان نامه‌های مورد نیاز صنعت در سایت www.nano.ir/hrdc موجود است. @nanotech1

ایجاد سیستم روشنایی با چاپ نقاط کوانتومی روی پلیمر. @nanotech1

ایجاد سیستم روشنایی با چاپ نقاط کوانتومی روی پلیمر

@nanotech1
محققان با استفاده از چاپ نقاط کوانتومی روی سطح یک پلیمر و در نهایت، قراردادن آن روی سطح بلورهای فتونیک موفق به ارائه سیستم جدیدی برای تولید روشنایی شدند. این فناوری می‌تواند جایگزین سیستم‌های روشنایی فعلی شود.
نقاط کوانتومی نانوساختارهایی هستند که می‌توانند برای تولید نور و رنگ استفاده شوند. تحقیقات زیادی اخیراً روی نقاط کوانتومی انجام شده تا این ذرات برای استفاده در لپ تاپ، کتابخوان، تلویزیون و حتی LEDها مورد استفاده قرار گیرند. هر چند نقاط کوانتومی بسیار گرانقیمت هستند، اما محققان درصدد بهبود کیفیت آن‌ها و کاهش هزینه‌های تولید هستند.
محققان اخیراً موفق به ساخت دستگاهی به ابعاد یک میلیمتر شده‌اند که در آن از نانوبلورهای نقاط کوانتومی فوتونیکی استفاده شده‌است. هر نقطه روی این دستگاه حاوی هزاران نقطه کوانتومی بوده که 6 نانومتر طول دارد.
پژوهشگران دانشگاه ایلینویز اخیراً با استفاده از چیدمان نقاط کوانتومی روی یک سطح، ابزاری برای انتشار نور ساختند که کارایی بالایی داشته و قابلیت تولید انبوه دارد.
این فناوری که در آن نقاط کوانتومی و فناوری بلور فتونیکی با هم ترکیب می‌شوند، می‌تواند منجر به ساخت نمایشگر برای تبلت، کامپیوتر و تلفن هوشمند شود. حمایت مالی این پروژه توسط شرکت دوو(Dow Chemical) انجام شده‌است. برایان چونینگهام، رالف نوزو و آندرو آلین از محققان اصلی این پروژه هستند.
محققان نقاط کوانتومی را داخل بستر پلیمری قرار دادند و در نهایت، این ساختار جدید را تولید کردند. آن‌ها برای این کار از روش چاپ جت الکترودینامیکی استفاده کردند تا با دقت بالا پلیمرهای حاوی نقاط کوانتومی را روی ساختارهای بلوری فتونیکی چاپ کنند. با این کار از دور ریز نقاط کوانتومی که بسیار گرانقیمت هستند ممانعت می‌شود.
وجود این بلورهای فتونیک موجب محدود شدن جهت تابش نور تولید شده از نقاط کوانتومی می‌شود. این بدان معناست که نور تولید شده پلاریزه یا قطبی است که از شدت بالاتری نسبت به تابش نرمال LEDها است.
گلوریا سی از محققان این پروژه و نویسنده اصلی مقاله مربوط به این پروژه در نشریه Applied Physics Letters معتقد است که این بلورهای فتونیک می‌توانند روزی به‌عنوان سیستم روشنایی مورد استفاده قرار گیرند. این ادوات قادر خواهند بود نور مورد نیاز تلفن‌ها، کامپیوترها و تبلت‌ها را تأمین کنند. @nanotech1

متخصصان فناوری نانو در میان برگزیدگان جایزه علامه طباطبایی. @nanotech1

متخصصان فناوری نانو در میان برگزیدگان جایزه علامه طباطبایی
@nanotech1
بنیاد ملی نخبگان؛ برگزیدگان چهارمین دوره جایزه علامه طباطبایی را معرفی کرد. پنج نفر از 18 برگزیده ی این جایزه، از متخصصان فعال در زمینه فناوری نانو هستند.
به گزارش پایگاه اطلاع‌رسانی بنیاد ملی نخبگان، مراسم معرفی برگزیدگان چهارمین دوره جایزه علامه طباطبایی،با حضور دکتر اسحاق جهانگیری؛ معاون اول رئیس‌جمهور، دکتر محمد فرهادی؛ وزیر علوم، تحقیقات و فناوری، دکتر سورنا ستاری؛ معاون علمی‌وفناوری رئیس‌جمهور و رئیس بنیاد ملی نخبگان، یکشنبه 24 آبان‌ماه در سالن شهید بهشتی نهاد ریاست‌جمهوری برگزار شد.
برگزیدگانی که در این مراسم معرفی شدند، عبارتند از : دکتر لیلا آزادبخت (علوم پزشکی اصفهان)، دکتر حجت‌الاسلام احمد احمدی (دانشگاه تهران و ریاست سازمان انتشارات سمت)، دکتر غلامعلی افروز (دانشگاه تهران)، دکتر هادی اکبر‌زاده (دانشگاه صنعتی اصفهان)، دکتر علی‌اصغر خدادوست (دانشگاه علوم پزشکی شیراز)، دکتر خسرو خواجه (دانشگاه تربیت مدرس)، دکتر یحیی دولتی (دانشگاه علوم پزشکی تهران)، دکتر علیمراد رشیدی (پژوهشگاه صنعت نفت)، دکتر محمد رنجبر (دانشگاه صنعتی شریف)، دکتر هاشم شرقی (دانشگاه شیراز)، دکتر محمدعلی زلفی‌گل (دانشگاه بوعلی‌سینا همدان)، دکتر رحمت ستوده قره‌باغ (دانشگاه تهران)، دکتر محمود مهردادشکریه (دانشگاه علم و صنعت)، دکتر کاظم محمد (دانشگاه علوم پزشکی تهران)، دکتر حسین محمدی‌شجاع (دانشگاه صنعتی شریف)، دکتر نسرین معظمی (دانشگاه تهران)، دکتر محمدحسین نصر اصفهانی (پژوهشگاه رویان اصفهان)، دکتر علیرضا یلدا (دانشگاه علوم پزشکی تهران)

در میان برگزیدگان این جایزه، دکتر هادی اکبر‌زاده (دانشگاه صنعتی اصفهان)، دکتر علیمراد رشیدی (پژوهشگاه صنعت نفت)، دکتر محمدعلی زلفی‌گل (دانشگاه بوعلی‌سینا همدان)، دکتر محمود مهردادشکریه (دانشگاه علم و صنعت) و دکتر حسین محمدی‌شجاع (دانشگاه صنعتی شریف) از جمله افراد فعال در زمینه فناوری نانو به شمار می روند.

@nanotech1

نانوچسب جدید برای درمان سرطان. @nanotech1

نانوچسب جدید برای درمان سرطان

@nanotech1
سایت NBIC-دانشمندان موفق به طراحی مدلی برای اتصال پیچیده پروتئین‌ها به نانوذرات برای توسعه واکسن HIV و هدف قرار‌دادن سلول‌های سرطانی شدند.
به گزارش سایت فناوری های همگرا (NBIC) محققان دانشگاه بوفالو مدل زیستی ساختند که نویدبخش توسعه واکسن HIV و هدف قرار‌دادن سلول‌های سرطانی است. آن‌ها راهی برای چسباندن آسان و موثر پروتئین‌ها به نانوذرات از طریق مخلوط‌کردن آن‌ها با هم ابداع کردند. مرتبط‌سازی درمان‌های پزشکی مبتنی بر پروتئین‌ها به نانوذرات معمولا کاری دشوار است، که همین عامل، استفاده پزشکان را از پروتئین‌ها برای درمان بیماری‌های جدی محدود کرده‌است. طبق گفته جاناتان لاول سرپرست این تحقیقات: « ما ثابت کرده‌ایم که شما می‌توانید به‌راحتی پروتئین‌ها را مانند یک چسب نواری محکم به نانوذرات متصل کنید که از هم جدا نشوند.» مقاله "استفاده از کبالت پورفیرین فسفولیپید دو لایه‌ای با برچسب‌گذاری توسط لیگاندها و آنتی‌ژن‌ها" در همین‌باره در مجله Nature شیمی منتشر شده‌است.
برای تست عملکرد مدل جدید، محققان یک عامل ایمنی کمکی برای افزایش اثربخشی واکسن و درمان دارویی به آن اضافه کردند. آن‌ها دریافتند که سه بخش - پروتئین، نانوذرات و بخش کمکی - با هم برای تحریک پاسخ ایمنی علیه ویروس ایدز عمل می‌کنند. آن‌ها همچنین پروتئین‌هایی را که سلول‌های سرطانی را هدف قرار می‌دهند آزموده و دریافتند که این مدل اتصالی جدید مانند یک موشک مهاجم برای تومورها عمل می‌کند. نانوذرات هدف، توانایی لازم برای درمان سرطان را با هدف‌ قرار‌دادن سلول‌های سرطانی خاص به جای آزادکردن داروهای ضد سرطان در سراسر بدن دارند.
طبق گفته لاول، دانشمندان قادر به اتصال پروتئین‌ها به نانوذرات شده‌اند. اما این فرآیند نسبتا دشوار است که تنها در یک محیط کنترل‌شده موثر خواهدبود و تاکنون هیچ‌کسی قادر به طراحی روشی ساده برای کاربری در داخل بدن، نشده‌است.
برای ایجاد این فناوری، محققان از نانوذرات ساخته‌شده از کلروفیل، فسفولیپید و کبالت استفاده کردند. آن‌ها پروتئین‌ها را با زنجیره‌ای از اسیدهای آمینه (polyhistidine) اصلاح کردند که استفاده گسترده از آن‌ها یک روش غیر‌معمول در علم پزشکی است. سپس پروتئین‌های اصلاح‌شده و نانوذرات را در آب مخلوط کردند. یک سر پروتئین‌ به لایه بیرونی نانوذرات متصل شد در حالی که بقیه آن مانند یک برآمدگی بیرون می‌ماند. لاول در نظر دارد تست دقیق‌تری از واکسن و این فناوری جدید داشته‌باشد. حمایت مالی این مطالعه میان‌رشته‌ای و ریسک بالا توسط مؤسسه ملی تصویربرداری زیست‌پزشکی و مهندسی زیست تامین شد. لاول نیز جایزه‌ای معتبر از کمیته موسسات ملی بهداشت دریافت‌ کرد. @nanotech1

عرضه نسل سوم نانوغشاءهای تهویه هوا و تصفیه آب. @nanotech1

عرضه نسل سوم نانوغشاءهای تهویه هوا و تصفیه آب
@nanotech1
شرکت دایس آنالیتیک اخیراً نسل سوم نانوغشاءهای خود را برای استفاده در سیستم‌های تهویه و تصفیه آب به بازار عرضه کرده است. این فناوری می‌تواند مصرف انرژی را در صنایع کاهش دهد.
شرکت دایس آنالیتیک (Dais Analytic Corporation) یکی از شرکت‌های کسب و کار فناوری‌ نانو، اخیراً فناوری جدید خود را به بازار جهانی انرژی، آب و هوا عرضه کرده است. این فناوری نسل سوم، محصولی به نام AqualyteTM است. این محصول یک غشاء با کارایی بالاست که عملکرد آن توسط یک شرکت ثالث تأیید شده‌است. این غشاء می‌تواند برای سیستم‌های تهویه مورد استفاده قرار گیرد.
نسل دوم این فناوری، از نانومواد استفاده شده و با نام تجاری ConsERVTM به بازار عرضه شد. این محصول برای سیستم‌های تهویه مورد استفاده قرار گرفته و موجب کاهش مصرف انرژی و انتشار گاز گلخانه‌ای شده‌است. همچنین استفاده از این فناوری موجب کاهش ابعاد سیستم تهویه شده که این کار در نهایت، قیمت تمام شده محصول را نیز کاهش می‌دهد. دلیل کاهش ابعاد این سیستم، بالاتر بودن کارایی آن است که دیگر نیازی به ساخت سیستمی با ابعاد بزرگ نیست.
سازمان ارائه دهنده تأییدیه عملکرد موسوم به AHRI، سازمانی است که وظیفه آن، بررسی ادعای تولیدکنندگان سیستم‌های حرارتی، خنک کننده و تهویه است. عملکرد این دستگاه توسط این سازمان مورد بررسی قرار گرفته و در نهایت استاندارد بودن آن تأیید شده‌است. این سازمان آزمون‌های مورد نظر خود را به آزمایشگاه‌های معتمد واگذار می‌کند.
بعد از انجام آزمون‌های مختلف روی این محصول، در صنایع مورد استفاده قرار گرفته است. از محصولاتی که تاکنون از این فناوری استفاده کرده‌اند می‌توان به NanoClearTM اشاره کرد. NanoAirTM نیز یک سیستم خنک کننده و گرمایشی است که از این فناوری بهره‌مند شده‌است. NanoAirTM اخیراً توسط وزارت انرژی آمریکا استفاده شده‌است.
کارلس کنیون، مدیرعامل شرکت مولتی‌تسک، می‌گوید: «فناوری AqualyteTM علمکرد بالایی داشته و در حال حاضر توسط صنایع مختلفی مورد استفاده قرار گرفته است. ما نیز از این فناوری استفاده کرده‌ و صرفه‌جویی زیادی در بخش انرژی در کسب و کار خود داشته‌ایم.»
نانومحصول AqualyteTM می‌تواند جایگزین موتور و کمپرسورهای پرمصرف فعلی شود و مصرف انرژی را کاهش دهد. @nanotech1

Ultrasensitive Nanotechnology Based Sensor can Detect Early-Stage Cancer. @nanotech1

Ultrasensitive Nanotechnology Based Sensor can Detect Early-Stage Cancer
@nanotech1

By Jake Wilkinson
Gold nanoprisms have been used to develop a sensor that can be used to diagnose pancreatic cancer. The gold nanoprisms interact with microRNA in the patients blood to indicate if the disease is present. This novel technology is both cheap and effective.

Credit:Department of Chemistry and Chemical Biology, School of Science, Indiana University-Purdue University Indianapolis

The IUPUI team has elucidated the design, development and testing of the new microRNA sensor in a study reported in American Chemical Society’s peer-reviewed journal, ACS Nano, which is dedicated to studies related to nanotechnology and nanoscience. Based on the potential test results, the researchers reported that the novel sensor can easily detect pancreatic cancer, or can determine the level of changes in microRNA signatures related to cancer to specify the presence of a benign state.

A team from Indiana University-Purdue University Indianapolis (IUPUI) designed, developed and tested the new sensor which detects microRNAs (mRNAs) in patients bodily fluids. Based on the results of their research the team are confident that the novel sensor can determine changes in mRNA signitures that will allow the easy detection of pancreatic cancer or to identify a benign state.

mRNAs are tiny RNA molecules which control and regulate the degree by which larger RNA molecules influence protein expression. Due to the crucial role they play in protein expression microRNAs are key biomarkers (molecules that are indictive of a diseased patient) in disease studies.

Recent research has shown that microRNAs themselves contribute towards cancer, cardiovascular disorders, diabetes and other related diseases.

The groundbreaking sensor developed by the IUPUI researchers is capable of sensing changes in microRNA. The device takes the form of a tiny glass chip which includes gold nanoprisms; pyramid shaped gold nanoparticles. When the sensor is immersed in a sample of body fluid such as blood, the nanoprisms optical properites are changed. This change in optical behaviour can be detected spectroscopically to detect the amount of 'interesting' microRNAs in the patient.

We used the fundamental concepts of nanotechnology to design the sensor to detect and quantify biomolecules at very low concentrations. We have designed an ultrasensitive technique so that we can see minute changes in microRNA concentrations in a patient's blood and confirm the presence of pancreatic cancer.

Prof. Rajesh Sardar - IUPUI

If we can establish that there is cancer in the pancreas because the sensor detects high levels of microRNA-10b or one of the other microRNAs associated with that specific cancer, we may be able to treat it sooner. He also partnered with Sardar to enhance the sensor's functions and provided a better insight into pancreatic cancer biology. Korc also headed the sensor’s testing process and its subsequent clinical applications.

This is especially significant for pancreatic cancer, because for many patients it is symptom-free for years or even a decade or more, by which time it has spread to other organs, when surgical removal is no longer possible and therapeutic options are limited. For example, diagnosis of pancreatic cancer at an early stage of the disease followed by surgical removal is associated with a 40 percent five-year survival. Diagnosis of metastatic pancreatic cancer, by contrast, is associated with life expectancy that is often only a year or less.

Murray Korc - IU School of Medicine

The use of gold nanoparticles may sound expensive, but considering their tiny size and the cost of most medical devices the new sensor is relatively economical.

$250 of gold can be used to produce 4,000 sensors, and 4,000 sensors can be used to conduct 4,000 tests at the very minimum. This low cost means the sensor can be used anywhere, including low-resource environments.

This joint study involved scientists from the schools of science and medicine from the Indiana University-Purdue University Indianapolis (IUPUI), and the Indiana University Melvin and Bren Simon Cancer Center. @nanotech1

Types and Preparation of Nanomaterials. @nanotech1

Types and Preparation of Nanomaterials

@nanotech1
Nanomaterials are, as defined by Standford University's Environmental Health & Safety Department as "materials with a minimum of one external dimension that ranges in size between 1-100 nanometers [2.]" Yet according to the National Institute of Environmental Health Sciences, the definition of what nanomaterials are is not unanimous in the scientific world [3.] Further, there are two basic types nanomaterials — those that are natural in occurrence and those that are man-made [3.] Manmade nanomaterials include four families. — Carbon based, metal based, dendrimers, and composites. From those many industries benefit including food and manufacturing and biomedical and pharmacology, naming but a few.
A Closer Look at the Four Families of Manmade Nanomaterial

Carbon Based Nanomaterial — generally speaking, carbon-based nanomaterials are made up of mostly carbon and form a variety of shapes. Mostly hollow tubes, cylinders, and ellipsoids [1.] They include nanotubes and fullerenes.

Carbon-based nanomaterials, such as nanotubes are simply the reconfiguration of carbon from a flat plane into a rolled tube shape [4.] Consider carbon as a chemical. It is denoted by the letter C. The chemical formula for a diamond is C. The two minerals very widely in strength, yet as a nanomaterial, soft graphite, become stronger simply by manipulating graphite's crystalline structure.

The creation or synthesis of nanotubes can occur in a variety of ways. Pattern Growth nanotubes are "grown [4.]" There are processes for ordered creation, Electric-field-directed growth and patterned growth [4.] The benefit of carbon nanotubes is that they offer amazing strength and structure to products and they conduct heat and electricity, which is beneficial to technology development such as improved batteries [9.]

Metal Based Nanomaterials — These are metal based materials that we commonly regarded as quantum dots, nanogold, nanosilver and oxides with metal bases. Titanium dioxide is one such example. [1.] Metal based Nanomaterials are a focus of the biomedical and pharmaceutical industries [5.] The power here is the chemical binding or conjugated properties that metal-based nanoparticles offer. That power if found in the ability of multi-bond materials to be joined chemically with antibodies or pharmaceuticals [5.]

Preparation of metal-based nanomaterials synthesis through a variety of means such as microemulsions. According to the Journal of Pharmacy & BioAllied Sciences, the main technique used to create magnetic metal-based nanoparticles is through the manipulation of iron salts via chemical coprecipitation [5.] Metal based nanomaterials are used in healthcare such as contrast dyes that work with MRI and scanning devices for diagnostic purposes.

Dendrimers — Branched components that form polymers and whose surface exhibit chain ends suited for chemical manipulation as tools. Dendrimers are combinable to create hollow cavities or used as part of a catalysis [1.] Dendrimers represent a half step between molecular chemistry and polymer chemistry [6.] A fitting place considering that we prize these nanoparticles for their branched appendages. The creation or preparation of dendrimers is either via divergence or convergence [6.] Either the branches grow and then attach to the core or the branches grow from the core.@nanotech1

The process is via cascade reaction that is a natural reaction that nanotechnology has stolen from simply biology [6.] In the human body, protein synthesis is the building of more complex structures from parts. That is the same concept for Dendrimers. Dendrimers have an amazing capability, and their current application is through biomedicine with applications as anticancer drugs, pain management, and timed released medications such as a transdermal patch or in gene therapy.

Composites — As the word describes, this is a combination of nanoparticles or nanoparticles and other materials to form unique nanomaterials, that then go into the creation of products [1.] Thus far, the synthesis and properties of the first three families of nanomaterials and nanoparticles remain orderly and scientific. Composite nanomaterials remain orderly, but perhaps at a twisted level. These are not a single or group of particles — they are individuals of a population of particles with families, genus, and a ton of potential. These are the nanomaterials that make unique solutions possible - no pun intended.

Composites, like metallurgy, is a craft. The preparation of composites involves thermal reduction of metallic oxides and polyamide 6. [7.] Yet the use of PA6 is just one method of preparing composite nanomaterials. Electrospinning that morphs the physical object with the chemical solution to create single dimension composites that are somehow both organic and inorganic [8.]

Within these four families of nanomaterials exists a wide array of properties. Do you need a material that enables electrical configuration or that uses both mechanical and magnetic properties? Those are samples of the array of usefulness that nanomaterials bring to manufacturing, military technology, pharmaceuticals, and environmental industries.

There is much more to discover in the world of nanoparticles, and the potential of this industry is a doubled edged sword. For example, while metallic nanomaterials make internal diagnostics work, metals are typically harmful. More research can lead to better understanding and a more informed decision about how to use nanotechnology to benefit the planet, and mankind. @nanotech1

Designing three-dimensional nanostructures in a single step. @nanotech1

Designing three-dimensional nanostructures in a single step. @nanotech1
(Nanowerk News) An outstanding challenge in nanotechnology is to find a simple way to precisely fabricate three-dimensional (3D) nanostructures.
In common industrial-scale nanotechnology, required structures are typically defined by a mask that has a planar geometry as it is imaged onto a wafer. The mask is then used to sculpt the structure by etching. Since modern integrated circuits or chips consist of many layers, all layers must be painstakingly aligned and stacked in a so-called layer-by-layer approach.
Recently, scientists from the MESA+ Institute for Nanotechnology at the University of Twente in the Netherlands have proposed a creative approach to define 3D nanostructure ("Method for making a single-step etch mask for 3D monolithic nanostructures"). In their approach, they realize 3D structures in one step by intersecting two perpendicularly aligned two-dimensional structures. The two-dimensional structures are defined by a 3D etch mask that is projected in one step on the edge of a silicon wafer. Consequently, the two two-dimensional patterns are by design in perfect alignment. Subsequently, the 3D nanostructure is realized by etching through the 3D mask.
The team has demonstrated their method by fabricating 3D diamond-structured photonic band gap crystals, with an alignment between the two-dimensional patterns of better than 3 nm.

Read more: Designing three-dimensional nanostructures in a single step
http://www.nanowerk.com/nanotechnology-news/newsid=41893.php

How best to stabilise the output of quantum dot LEDs
(Nanowerk News) Noise is an issue in optical telecommunications. And findings means of controlling noise is key to physicists investigating light-emitting diodes or lasers. Now, an Italo-Iraqi team has worked on a particular type of light source, called the quantum dot light-emitting diode (QDLED).@nanotech1
In a study published in EPJ D ("Complex dynamics in Quantum Dot Light Emitting Diodes"), Kais Al Namee from the National Institute of Optics, in Florence, Italy and colleagues, demonstrate that modulating bias current of the QDLED could lead to countering the noise. This, in turn, leads to stabilising such light sources, making them better suited for optical telecommunications.
Most light sources exhibit fluctuations due to the quantum nature of the process underlying the emission of light. However, experiments show that these fluctuations - often described as quantum noise - are inherently chaotic and subject to oscillations, dubbed mixed mode oscillations. The authors have developed a theoretical model, which they show is able to reproduce the chaotic and oscillating phenomena observed experimentally. This can help them understand the nature of such phenomena.
They found that spiking competition of quantum dots in the part of the diode that emits lights enhances the way in which the diode receives its own self-feedback in terms of the light being emitted and it also has an effect on the impact of noise perturbation. They also show that the dynamics of these fluctuations are completely determined by the variation of the injecting bias current feeding into the QDLED.
As a result, Al Naimee and colleagues realised that fluctuations can be brought under control by changing the bias current. The next step in their research will involve focusing on synchronisation phenomena in QDLED arrays for using this source in optical telecommunications. Other potential applications could include quantum dot-enhanced LED-backlighting of LCD televisions. @nanotech1

فایل پی دی اف چند کتاب انگلیسی تقدیم میگردد👇👇🌹🌹