One-directional rotation in a new artificial molecular motor. @nanotech1
One-directional rotation in a new artificial molecular motor
@nanotech1
Biological molecular motors are amazing nanomachines that make all life possible, but even smaller artificial molecular motors based upon organic chemistry instead of biological polymers continue to become more complex and better controlled. A hat tip to Nanowerk for reprinting this news release from the University of Groningen in The Netherlands “New molecular motor mimics two wheels on an axle“:
University of Groningen scientists led by Professor of Organic Chemistry Ben Feringa have designed a new type of molecular motor. In contrast to previous designs, this molecule is symmetrical. It comprises two parts, which are connected by a central ‘axle’ and rotate in opposite directions, just like the wheels of a car. The results, which were published … in the journal Nature Chemistry [abstract], would be ideal for nano transport systems.
It may sound odd, but from the perspective of the driver, the wheels on the left and right hand side of a car turn in opposite directions. When a car drives forward, the left front wheel turns clockwise and the right front wheel anti-clockwise. This is also the basic design of a new type of molecular motor from the lab of Ben Feringa, the creator of the first light-driven molecular motor back in 1999.
‘If you want a molecular motor to be of any use, you need to be able to control the rotary motion’, says Feringa. Up to now, this was done by using what are known as chiral molecules. These consist of two mirror-image parts, like a left and right hand, which are connected at a central point. ‘These motor molecules are therefore asymmetrical, and this difference between the two halves dictates the way it turns’, Feringa explains.
In Nature Chemistry, Feringa’s group presents the first symmetrical motor molecule with controlled rotary motion. Feringa: ‘This symmetrical motor, which is light-driven just like our other molecular motors, has two rotation axles and two rotating parts.’ The axles are attached to a central part, which is also symmetrical, with the exception of one carbon atom. This atom has two different chemical groups attached to it, which force the rotating parts to turn in opposite directions, as seen from the central part.
Just like a car, this means that the two ‘wheels’ make the molecule move in one direction. ‘This discovery has fantastic implications for realizing autonomous motion on the nanoscale, such as transport over a nano road in a predetermined direction’, Feringa explains. ‘We are now working in our lab to make this type of nano transport a reality.’
The progress over the past decade with many different types of artificial molecular machines has been encouraging. This research is a good example of progress in a sustained development effort.
@nanotech1
@nanotech1
Biological molecular motors are amazing nanomachines that make all life possible, but even smaller artificial molecular motors based upon organic chemistry instead of biological polymers continue to become more complex and better controlled. A hat tip to Nanowerk for reprinting this news release from the University of Groningen in The Netherlands “New molecular motor mimics two wheels on an axle“:
University of Groningen scientists led by Professor of Organic Chemistry Ben Feringa have designed a new type of molecular motor. In contrast to previous designs, this molecule is symmetrical. It comprises two parts, which are connected by a central ‘axle’ and rotate in opposite directions, just like the wheels of a car. The results, which were published … in the journal Nature Chemistry [abstract], would be ideal for nano transport systems.
It may sound odd, but from the perspective of the driver, the wheels on the left and right hand side of a car turn in opposite directions. When a car drives forward, the left front wheel turns clockwise and the right front wheel anti-clockwise. This is also the basic design of a new type of molecular motor from the lab of Ben Feringa, the creator of the first light-driven molecular motor back in 1999.
‘If you want a molecular motor to be of any use, you need to be able to control the rotary motion’, says Feringa. Up to now, this was done by using what are known as chiral molecules. These consist of two mirror-image parts, like a left and right hand, which are connected at a central point. ‘These motor molecules are therefore asymmetrical, and this difference between the two halves dictates the way it turns’, Feringa explains.
In Nature Chemistry, Feringa’s group presents the first symmetrical motor molecule with controlled rotary motion. Feringa: ‘This symmetrical motor, which is light-driven just like our other molecular motors, has two rotation axles and two rotating parts.’ The axles are attached to a central part, which is also symmetrical, with the exception of one carbon atom. This atom has two different chemical groups attached to it, which force the rotating parts to turn in opposite directions, as seen from the central part.
Just like a car, this means that the two ‘wheels’ make the molecule move in one direction. ‘This discovery has fantastic implications for realizing autonomous motion on the nanoscale, such as transport over a nano road in a predetermined direction’, Feringa explains. ‘We are now working in our lab to make this type of nano transport a reality.’
The progress over the past decade with many different types of artificial molecular machines has been encouraging. This research is a good example of progress in a sustained development effort.
@nanotech1
DNA nanomachine lights up to diagnose diseases
@nanotech1
The light-generating DNA antibody detecting nanomachine is illustrated here in action, bound to an antibody.
As current day nanotechnology makes incremental advances in technologies that advance the goal of atomic precision in control of the structure of matter, such as DNA nanotechnology, such advances sometimes also provide opportunities to apply primitive nanomachines to current needs. A hat tip to KurzweilAI for reporting such an advance announced by the newsroom of the Université de Montréal “Detecting HIV diagnostic antibodies with DNA nanomachines“:
New research may revolutionize the slow, cumbersome and expensive process of detecting the antibodies that can help with the diagnosis of infectious and auto-immune diseases such as rheumatoid arthritis and HIV. An international team of researchers have designed and synthesized a nanometer-scale DNA “machine” whose customized modifications enable it to recognize a specific target antibody. Their new approach, which they described this month in Angewandte Chemie [abstract], promises to support the development of rapid, low-cost antibody detection at the point-of-care, eliminating the treatment initiation delays and increasing healthcare costs associated with current techniques.
The binding of the antibody to the DNA machine causes a structural change (or switch), which generates a light signal. The sensor does not need to be chemically activated and is rapid – acting within five minutes – enabling the targeted antibodies to be easily detected, even in complex clinical samples such as blood serum.
“One of the advantages of our approach is that it is highly versatile,” said Prof. Francesco Ricci, of the University of Rome, Tor Vergata, senior co-author of the study. “This DNA nanomachine can be in fact custom-modified so that it can detect a huge range of antibodies, this makes our platform adaptable for many different diseases”.
“Our modular platform provides significant advantages over existing methods for the detection of antibodies,” added Prof. Vallée-Bélisle of the University of Montreal, the other senior co-author of the paper. “It is rapid, does not require reagent chemicals, and may prove to be useful in a range of different applications such as point-of-care diagnostics and bioimaging”.
“Another nice feature of our this platform is its low-cost,” said Prof. Kevin Plaxco of the University of California, Santa Barbara. “The materials needed for one assay cost about 15 cents, making our approach very competitive in comparison with other quantitative approaches.”
“We are excited by these preliminary results, but we are looking forward to improve our sensing platform even more” said Simona Ranallo, a PhD student in the group of Prof. Ricci at the University of Rome and first-author of the paper. “For example, we could adapt our platform so that the signal of the nanoswitch may be read using a mobile phone. This will make our approach really available to anyone! We are working on this idea and we would like to start involving diagnostic companies.”
@nanotech1
@nanotech1
The light-generating DNA antibody detecting nanomachine is illustrated here in action, bound to an antibody.
As current day nanotechnology makes incremental advances in technologies that advance the goal of atomic precision in control of the structure of matter, such as DNA nanotechnology, such advances sometimes also provide opportunities to apply primitive nanomachines to current needs. A hat tip to KurzweilAI for reporting such an advance announced by the newsroom of the Université de Montréal “Detecting HIV diagnostic antibodies with DNA nanomachines“:
New research may revolutionize the slow, cumbersome and expensive process of detecting the antibodies that can help with the diagnosis of infectious and auto-immune diseases such as rheumatoid arthritis and HIV. An international team of researchers have designed and synthesized a nanometer-scale DNA “machine” whose customized modifications enable it to recognize a specific target antibody. Their new approach, which they described this month in Angewandte Chemie [abstract], promises to support the development of rapid, low-cost antibody detection at the point-of-care, eliminating the treatment initiation delays and increasing healthcare costs associated with current techniques.
The binding of the antibody to the DNA machine causes a structural change (or switch), which generates a light signal. The sensor does not need to be chemically activated and is rapid – acting within five minutes – enabling the targeted antibodies to be easily detected, even in complex clinical samples such as blood serum.
“One of the advantages of our approach is that it is highly versatile,” said Prof. Francesco Ricci, of the University of Rome, Tor Vergata, senior co-author of the study. “This DNA nanomachine can be in fact custom-modified so that it can detect a huge range of antibodies, this makes our platform adaptable for many different diseases”.
“Our modular platform provides significant advantages over existing methods for the detection of antibodies,” added Prof. Vallée-Bélisle of the University of Montreal, the other senior co-author of the paper. “It is rapid, does not require reagent chemicals, and may prove to be useful in a range of different applications such as point-of-care diagnostics and bioimaging”.
“Another nice feature of our this platform is its low-cost,” said Prof. Kevin Plaxco of the University of California, Santa Barbara. “The materials needed for one assay cost about 15 cents, making our approach very competitive in comparison with other quantitative approaches.”
“We are excited by these preliminary results, but we are looking forward to improve our sensing platform even more” said Simona Ranallo, a PhD student in the group of Prof. Ricci at the University of Rome and first-author of the paper. “For example, we could adapt our platform so that the signal of the nanoswitch may be read using a mobile phone. This will make our approach really available to anyone! We are working on this idea and we would like to start involving diagnostic companies.”
@nanotech1
Light-emitting fluorophore (F) and quencher (green circle); appropriate target recognition elements (red hexagons). Credit: S. Ranallo et al./Angew. Chem. Int. Ed.)
The concept for this simple nanomachine is elegant enough: a light-emitting molecule is held by a weak DNA stem close to a molecule that quenches its signal. Attached near each end of the stem are two recognition elements—peptides, oligonucleotides, or other small molecules— that recognize widely separated regions on the target molecule, or on two separate target molecules. When these recognition elements bind to their targets, the weak DNA stem is broken appart, separating the quencher and fluorophore, and thus allowing the light signal to be emitted.
The success of the application will probably depend upon the sensitivity and precision of the two target recognition elements. Initial results reported in the publication indicate good sensitivity and no cross-reaction with seven target proteins representing several different types of proteins. If this application proves faster, more accurate, more convenient, and less expensive than alternative methods, it may pave the way for a wider variety of ever more sophisticated atomically precise nanomachines for diagnosis and therapy, leading eventually to complex medical nanorobots incorporating sensing, diagnosis, mobility, and therapeutic functions.@nanotech1
—James Lewis, PhD
The concept for this simple nanomachine is elegant enough: a light-emitting molecule is held by a weak DNA stem close to a molecule that quenches its signal. Attached near each end of the stem are two recognition elements—peptides, oligonucleotides, or other small molecules— that recognize widely separated regions on the target molecule, or on two separate target molecules. When these recognition elements bind to their targets, the weak DNA stem is broken appart, separating the quencher and fluorophore, and thus allowing the light signal to be emitted.
The success of the application will probably depend upon the sensitivity and precision of the two target recognition elements. Initial results reported in the publication indicate good sensitivity and no cross-reaction with seven target proteins representing several different types of proteins. If this application proves faster, more accurate, more convenient, and less expensive than alternative methods, it may pave the way for a wider variety of ever more sophisticated atomically precise nanomachines for diagnosis and therapy, leading eventually to complex medical nanorobots incorporating sensing, diagnosis, mobility, and therapeutic functions.@nanotech1
—James Lewis, PhD
استفاده از نانوذرات نقره در ساخت پارچههای پشمی ضدمیکروبی. @nanotech1
استفاده از نانوذرات نقره در ساخت پارچههای پشمی ضدمیکروبی
@nanotech1
محققان ایرانی با بهرهگیری از نانوذرات، نمونههایی آزمایشگاهی از پارچههای پشمی ضدمیکروبی ساختهاند که خاصیت خود را تا 5 بار پس از شستشو حفظ میکند. نانوذرات به کار رفته در ساخت این پارچهها به روشی کم هزینه و با استفاده از مواد دوستدار محیط زیست تولید شده است.
ویژگی ضدباکتری نانوذرات نقره موجب شده تا علاقهی زیادی به استفاده از آنها در حوزههای مختلف ایجاد شود. با توجه به ساختار شیمیایی و فیزیکی کالاهای پشمی که محل مناسبی برای رشد و تکثیر میکروبهاست، به کارگیری این نانوذرات میتواند به ایجاد خواص ضد میکروبی در کالا کمک کند. از طرفی استفاده از ترکیبات گیاهی زیست سازگار جهت تولید نانوذرات نقره، گامی مؤثر در ایمن سازی فرآیند و کاربرد نهایی محصول خواهد بود.
به گفتهی دکتر مجید نصیری برومند، هدف از انجام این کار دستیابی به روشی دوستدار محیط زیست برای ساخت و استفاده از نانوذرات نقره در صنعت قالیبافی بوده است، تا بتوان ویژگی ضد باکتری را در محصول تولید شدهی نهایی به وجود آورد. نکتهی جالب این طرح استفاده از پوست انار به عنوان مادهی احیاکننده در فرایند ساخت نانوذرات نقره بوده است.
وی در ادامه افزود: «نتایج نشان داد که رنگزای استخراج شده از پوست انار قابلیت سنتز نانوذرات نقره را دارد. لذا استفاده از این روش میتواند کاهش استفاده از احیاکنندههای شیمیایی در سنتز این نانوذرات و طبیعتاً کمک به جلوگیری از آلودگی زیست محیطی را موجب شود. از آنجا که نانوذرات سنتز شده پس از بارگذاری بر نمونههای الیاف پشمی، ویژگی ضدمیکروبی خوبی را ایجاد کردهاند، بنابراین قالیهای بافته شده از چنین الیاف پشمی ضد میکروب بوده و باکتری بر سطح آنها رشد نخواهد داشت.»
با انجام آزمایشهای تکمیلی و دستیابی به تولید انبوه چنین پارچهها و الیافی، میتوان از آنها در صنعت فرش دستبافت و نیز ساخت منسوجات پزشکی استفاده کرد.
نصیری برومند در توضیح تکمیلی موارد بررسی شده در این تحقیق عنوان کرد: «همانگونه که اشاره شده در مطالعات صورت گرفته عصارهی رنگزای طبیعی پوست انار به عنوان احیاکننده و پایدارکننده و نیترات نقره به عنوان پیش ماده در سنتز نانوذرات نقره استفاده شد. در این راستا انتخاب عوامل بهینه در سنتز نانوذرات بر اساس حصول ویژگی ضد میکروبی نیز انجام شد. نانوذرات سنتز شده به روشهای UV-Vis، TEM و DLS مورد ارزیابی قرار گرفتند. فعالیت ضدباکتری آنها نیز در مقابل باکتری اشرشیاکولی بررسی شد. پارچههای پشمی خام و رنگرزی شده با رنگزاهای طبیعی با نانوذرات سنتزی به روش رمق کشی بارگذاری شده و ساختار آنها تحت آزمونهای SEM و EDX بررسی شده است.»
طبق نتایج، پارچههای عمل شده با نانوذرات نقره سنتز شده با نسبت کم رنگزا ویژگی ضد باکتری داشته و اثر محسوسی روی رنگ نمونهها نداشته است. از طرفی نمونههای پارچه حتی پس از 5 بار شستشو خواص ضدباکتری خود را به خوبی حفظ نموده بودند. همچنین کاهش pH و افزایش دمای محیط سبب بهبود رمق کشی نانوذرات نقره سنتز شده روی پشم شده است.
این تحقیقات حاصل همکاری دکتر مجید نصیری برومند، عضو هیأت علمی دانشگاه شهید باهنر کرمان، دکتر مجید منتظر، عضو هیأت علمی دانشگاه صنعتی امیرکبیر، و همکارانشان بوده است که نتایج آن در مجلهی Applied Surface Science (جلد 346، سال 2015، صفحات 477 تا 483) منتشر شده است. @nanotech1
@nanotech1
محققان ایرانی با بهرهگیری از نانوذرات، نمونههایی آزمایشگاهی از پارچههای پشمی ضدمیکروبی ساختهاند که خاصیت خود را تا 5 بار پس از شستشو حفظ میکند. نانوذرات به کار رفته در ساخت این پارچهها به روشی کم هزینه و با استفاده از مواد دوستدار محیط زیست تولید شده است.
ویژگی ضدباکتری نانوذرات نقره موجب شده تا علاقهی زیادی به استفاده از آنها در حوزههای مختلف ایجاد شود. با توجه به ساختار شیمیایی و فیزیکی کالاهای پشمی که محل مناسبی برای رشد و تکثیر میکروبهاست، به کارگیری این نانوذرات میتواند به ایجاد خواص ضد میکروبی در کالا کمک کند. از طرفی استفاده از ترکیبات گیاهی زیست سازگار جهت تولید نانوذرات نقره، گامی مؤثر در ایمن سازی فرآیند و کاربرد نهایی محصول خواهد بود.
به گفتهی دکتر مجید نصیری برومند، هدف از انجام این کار دستیابی به روشی دوستدار محیط زیست برای ساخت و استفاده از نانوذرات نقره در صنعت قالیبافی بوده است، تا بتوان ویژگی ضد باکتری را در محصول تولید شدهی نهایی به وجود آورد. نکتهی جالب این طرح استفاده از پوست انار به عنوان مادهی احیاکننده در فرایند ساخت نانوذرات نقره بوده است.
وی در ادامه افزود: «نتایج نشان داد که رنگزای استخراج شده از پوست انار قابلیت سنتز نانوذرات نقره را دارد. لذا استفاده از این روش میتواند کاهش استفاده از احیاکنندههای شیمیایی در سنتز این نانوذرات و طبیعتاً کمک به جلوگیری از آلودگی زیست محیطی را موجب شود. از آنجا که نانوذرات سنتز شده پس از بارگذاری بر نمونههای الیاف پشمی، ویژگی ضدمیکروبی خوبی را ایجاد کردهاند، بنابراین قالیهای بافته شده از چنین الیاف پشمی ضد میکروب بوده و باکتری بر سطح آنها رشد نخواهد داشت.»
با انجام آزمایشهای تکمیلی و دستیابی به تولید انبوه چنین پارچهها و الیافی، میتوان از آنها در صنعت فرش دستبافت و نیز ساخت منسوجات پزشکی استفاده کرد.
نصیری برومند در توضیح تکمیلی موارد بررسی شده در این تحقیق عنوان کرد: «همانگونه که اشاره شده در مطالعات صورت گرفته عصارهی رنگزای طبیعی پوست انار به عنوان احیاکننده و پایدارکننده و نیترات نقره به عنوان پیش ماده در سنتز نانوذرات نقره استفاده شد. در این راستا انتخاب عوامل بهینه در سنتز نانوذرات بر اساس حصول ویژگی ضد میکروبی نیز انجام شد. نانوذرات سنتز شده به روشهای UV-Vis، TEM و DLS مورد ارزیابی قرار گرفتند. فعالیت ضدباکتری آنها نیز در مقابل باکتری اشرشیاکولی بررسی شد. پارچههای پشمی خام و رنگرزی شده با رنگزاهای طبیعی با نانوذرات سنتزی به روش رمق کشی بارگذاری شده و ساختار آنها تحت آزمونهای SEM و EDX بررسی شده است.»
طبق نتایج، پارچههای عمل شده با نانوذرات نقره سنتز شده با نسبت کم رنگزا ویژگی ضد باکتری داشته و اثر محسوسی روی رنگ نمونهها نداشته است. از طرفی نمونههای پارچه حتی پس از 5 بار شستشو خواص ضدباکتری خود را به خوبی حفظ نموده بودند. همچنین کاهش pH و افزایش دمای محیط سبب بهبود رمق کشی نانوذرات نقره سنتز شده روی پشم شده است.
این تحقیقات حاصل همکاری دکتر مجید نصیری برومند، عضو هیأت علمی دانشگاه شهید باهنر کرمان، دکتر مجید منتظر، عضو هیأت علمی دانشگاه صنعتی امیرکبیر، و همکارانشان بوده است که نتایج آن در مجلهی Applied Surface Science (جلد 346، سال 2015، صفحات 477 تا 483) منتشر شده است. @nanotech1
استفاده از نانوابرخازن در خودروهای بدون سرنشین
@nanotech1
یک شرکت آلمانی اقدام به تولید ابرخازن جدیدی از جنس گرافن و مواد کربنی نانوحفرهای کرده است. این ابرخازن در یک خودرو نظامی بدون سرنشین مورد استفاده قرار گرفته و عملکرد آن را به شکل قابل توجهی بهبود داده است.
اخیراً یک خودرو نظامی بدون سرنشین (UGV) با نام DSEI 2015 رونمایی شدهاست که در آن از نوعی فناوری ابرخازنهای گرافنی استفاده شدهاست. این اولین باری است که از این نوع ابرخازن در خودر استفاده میشود. این ابرخازن که توسط شرکت اسکلتون تکنولوژیز (Skelton Technology) رکورد بالاترین توان انرژی را شکسته و موجب شده تا این خودرو بتواند با کارایی بالاتری به حرکت در آید.
این خودرو که توسط وزارت دفاع استونی و با همکاری شرکت میلرم (Milrem) ساخته شده، بهصورت ویژه برای کارهای نظامی طراحی شدهاست. برخلاف خودروهای نظامی بدون سرنشین فعلی، از این خودرو میتوان در شرایط مختلف نظیر خاموش کردن آتش یا بلند کردن چیزی استفاده کرد. این خودور میتواند برای هدف قرار دادن تجهیزات و اسلحههای دشمن، عملیات شناسایی و همچنین ارائه خدمات پزشکی مورد استفاده قرار گیرد.
با استفاده از این خودرو میتوان عملیاتهای نظامی را بهینهسازی کرد و هزینه مدیریت نیروی انسانی را کاهش داد. این در حالی است که هزینه تعمیر و نگهداری این خودرو و همچنین لوازم جانبی آن پایین است. با کاهش مصرف انرژی، این خودرو میتواند کارایی بیشتری در بخش نظامی داشته باشد. این خودرو بهگونهای طراحی شده که میتوان آن را از حالت ژنراتور دیزلی به موتور الکتریکی تغییر وضعیت داد.
این ابرخازن موجب کاهش مصرف انرژی بین 25 تا 40 درصد میشود به طوری که کاربر میتواند از خدمات آن در شرایط بسیار سخت نظیر هوای سرد مطمئن بوده و در یک بازه زمانی طولانی بینیاز از شارژ یا سوختگیری باشد.
شرکت اسکلتون در حوزه ساخت ادوات ذخیرهسازی انرژی فعال بوده و با استفاده از نانوساختارهایی نظیر گرافن و ترکیبات کربنی حاوی نانوحفره اقدام به تولید ابرخازن یا قطعات ذخیرهسازی انرژی میکند.
این ابرخازن جدید دو برابر بیشتر از ابرخازنهای رایج دانسیته انرژی داشته و دانسیته توان آن 5 برابر بیشتر از نمونههای رایج است.
شرکت اسکلتون در سال 2014 خط تولیدی به وسعت 1000 متر مربع برای تولید نسل جدید ابرخازنهای خود ایجاد کرده است. @nanotech1
@nanotech1
یک شرکت آلمانی اقدام به تولید ابرخازن جدیدی از جنس گرافن و مواد کربنی نانوحفرهای کرده است. این ابرخازن در یک خودرو نظامی بدون سرنشین مورد استفاده قرار گرفته و عملکرد آن را به شکل قابل توجهی بهبود داده است.
اخیراً یک خودرو نظامی بدون سرنشین (UGV) با نام DSEI 2015 رونمایی شدهاست که در آن از نوعی فناوری ابرخازنهای گرافنی استفاده شدهاست. این اولین باری است که از این نوع ابرخازن در خودر استفاده میشود. این ابرخازن که توسط شرکت اسکلتون تکنولوژیز (Skelton Technology) رکورد بالاترین توان انرژی را شکسته و موجب شده تا این خودرو بتواند با کارایی بالاتری به حرکت در آید.
این خودرو که توسط وزارت دفاع استونی و با همکاری شرکت میلرم (Milrem) ساخته شده، بهصورت ویژه برای کارهای نظامی طراحی شدهاست. برخلاف خودروهای نظامی بدون سرنشین فعلی، از این خودرو میتوان در شرایط مختلف نظیر خاموش کردن آتش یا بلند کردن چیزی استفاده کرد. این خودور میتواند برای هدف قرار دادن تجهیزات و اسلحههای دشمن، عملیات شناسایی و همچنین ارائه خدمات پزشکی مورد استفاده قرار گیرد.
با استفاده از این خودرو میتوان عملیاتهای نظامی را بهینهسازی کرد و هزینه مدیریت نیروی انسانی را کاهش داد. این در حالی است که هزینه تعمیر و نگهداری این خودرو و همچنین لوازم جانبی آن پایین است. با کاهش مصرف انرژی، این خودرو میتواند کارایی بیشتری در بخش نظامی داشته باشد. این خودرو بهگونهای طراحی شده که میتوان آن را از حالت ژنراتور دیزلی به موتور الکتریکی تغییر وضعیت داد.
این ابرخازن موجب کاهش مصرف انرژی بین 25 تا 40 درصد میشود به طوری که کاربر میتواند از خدمات آن در شرایط بسیار سخت نظیر هوای سرد مطمئن بوده و در یک بازه زمانی طولانی بینیاز از شارژ یا سوختگیری باشد.
شرکت اسکلتون در حوزه ساخت ادوات ذخیرهسازی انرژی فعال بوده و با استفاده از نانوساختارهایی نظیر گرافن و ترکیبات کربنی حاوی نانوحفره اقدام به تولید ابرخازن یا قطعات ذخیرهسازی انرژی میکند.
این ابرخازن جدید دو برابر بیشتر از ابرخازنهای رایج دانسیته انرژی داشته و دانسیته توان آن 5 برابر بیشتر از نمونههای رایج است.
شرکت اسکلتون در سال 2014 خط تولیدی به وسعت 1000 متر مربع برای تولید نسل جدید ابرخازنهای خود ایجاد کرده است. @nanotech1
طراحی نانوکامپوزیتهای مقاوم در برابر حرارت جهت بهبود بازیابی نفت از مخازن. @nanotech1
طراحی نانوکامپوزیتهای مقاوم در برابر حرارت جهت بهبود بازیابی نفت از مخازن
@nanotech1
پژوهشگران دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران نانوکامپوزیتی را در مقیاس آزمایشگاهی تولید کردهاند که با کمک آن میتوان بازده برداشت نفت از مخازن را بهبود بخشید. این نانوکامپوزیت پلیمری قابلیت عملکرد در دمای بالا و مقاومت در برابر تخریب شیمیایی و مکانیکی در مخازن نفتی را دارد.
با توجه به تقاضای بالای دنیای امروز برای سوختهای فسیلی و جایگاه ویژهی این مواد درصنایع، نیاز به افزایش تولید این محصولات احساس میشود. روشهای معمول استخراج نفت، تنها دسترسی به یک سوم ذخیرهی مخازن را امکانپذیر میکند. این مسأله در کنار افت تولید نفت خام بر اثر کاهش ذخایر موجود، اهمیت توسعهی روشهای ازدیاد برداشت نفت را بیش از پیش نمایان ساخته است.
به گفتهی گشتاسب چراغیان، یکی از راهکارهای افزایش بازده استخراج، استفاده از روشهای بازیابی نفت یا همان EOR است و سیلابزنی پلیمر یکی از متداولترین این روشهاست. در این روش با تزریق آب یا مواد شیمیایی به داخل مخزن نفتی، اقدام به استخراج نفت میکنند. از این رو در این تحقیق به ساخت آزمایشگاهی نانوکامپوزیتی پلیمری پرداخته شده که در برابر حرارت و مواد شیمیایی مقاوم باشد. عملکرد این نانوکامپوزیت برای بهبود فرآیند شبیه سازی شدهی استخراج نفت به روش سیلابزنی مورد ارزیابی قرار گرفته است.
وی در خصوص نانوکامپوزیت آزمایشگاهی سنتز شده و تأثیر آن بر افزایش بازده فرایند برداشت عنوان کرد: «از جمله مشکلات استفاده از پلیمرها در سیلابزنی، عدم پایداری مکانیکی و حرارتی در زمان اختلاط، تزریق و جریان است. از آنجا که یکی از رایجترین پلیمرهای مورد استفاده در این روش، پلی آکریل آمید است، لذا در این تحقیق جهت بهبود کارایی این پلیمر از نانوذرات رس استفاده شد. طبق نتایج حاصل شده نمونههای پلیمری تقویت شده با این نانوذرات در مقایسه با نمونههای عادی، خاصیت ضد حرارتی بالاتری از خود نشان میدهند و تغییر شکل آنها در برابر دماهای بالا و یا مواد شیمیایی کمتر است. با بهرهمندی از این ویژگیها، کارایی پلیمر و در نتیجه بازده برداشت به میزان زیادی بهبود مییابد. افزون بر این، قیمت مناسب نانوذرات رس، هزینهی اقتصادی آنها را نیز توجیه پذیر میکند.»
این محقق در ادامه چگونگی بهبود خواص پلیمر به کمک نانوذرات را اینگونه توضیح داد: «پلیمرها با افزایش گرانروی آب تزریقی به مخزن باعث کنترل تحرک پذیری آب شده و کارایی جاروب کردن آن را بهبود میبخشند. حال افزودن نانوذرات به ترکیب آنها سبب بهبود میزان نفوذ به منافذ میکروسکوپی موجود در مخازن میشود. همچنین خواص محلول پلیمری، همچون مقاومت برشی و حرارتی آن در طول مسیر افزایش خواهد یافت. این موارد به ازدیاد برداشت نفت کمک مینماید.»
از نتایج این طرح تا کنون سه اختراع مختلف با عناوین «سیال پلیمری بهینه شده توسط نانو ذرات رس»، «سیال پلیمری بهینه شده توسط نانو ذرات اکسید سیلیسیم مورد استفاده در ازدیاد برداشت» و «سیال حفاری بهینه شده توسط نانو ذرات» در ادارهی مالکیت صنعتی به ثبت رسیده است.
این تحقیقات حاصل تلاشهای گشتاسپ چراغیان، مدیرعامل شرکت دانش بنیان نانو پلیمر آسیا، سعید بازگیر، عضو هیأت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران، محمود همتی، عضو هیأت علمی پژوهشگاه صنعت نفت، و محسن مسیحی، عضو هیأت علمی دانشگاه صنعتی شریف، است. نتایج این کار در مجلهی Petroleum Science and Technology (جلد 33، شماره 14-13، سال 2015، صفحات1410 تا 1417) منتشر شده است. @nanotech1
@nanotech1
پژوهشگران دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران نانوکامپوزیتی را در مقیاس آزمایشگاهی تولید کردهاند که با کمک آن میتوان بازده برداشت نفت از مخازن را بهبود بخشید. این نانوکامپوزیت پلیمری قابلیت عملکرد در دمای بالا و مقاومت در برابر تخریب شیمیایی و مکانیکی در مخازن نفتی را دارد.
با توجه به تقاضای بالای دنیای امروز برای سوختهای فسیلی و جایگاه ویژهی این مواد درصنایع، نیاز به افزایش تولید این محصولات احساس میشود. روشهای معمول استخراج نفت، تنها دسترسی به یک سوم ذخیرهی مخازن را امکانپذیر میکند. این مسأله در کنار افت تولید نفت خام بر اثر کاهش ذخایر موجود، اهمیت توسعهی روشهای ازدیاد برداشت نفت را بیش از پیش نمایان ساخته است.
به گفتهی گشتاسب چراغیان، یکی از راهکارهای افزایش بازده استخراج، استفاده از روشهای بازیابی نفت یا همان EOR است و سیلابزنی پلیمر یکی از متداولترین این روشهاست. در این روش با تزریق آب یا مواد شیمیایی به داخل مخزن نفتی، اقدام به استخراج نفت میکنند. از این رو در این تحقیق به ساخت آزمایشگاهی نانوکامپوزیتی پلیمری پرداخته شده که در برابر حرارت و مواد شیمیایی مقاوم باشد. عملکرد این نانوکامپوزیت برای بهبود فرآیند شبیه سازی شدهی استخراج نفت به روش سیلابزنی مورد ارزیابی قرار گرفته است.
وی در خصوص نانوکامپوزیت آزمایشگاهی سنتز شده و تأثیر آن بر افزایش بازده فرایند برداشت عنوان کرد: «از جمله مشکلات استفاده از پلیمرها در سیلابزنی، عدم پایداری مکانیکی و حرارتی در زمان اختلاط، تزریق و جریان است. از آنجا که یکی از رایجترین پلیمرهای مورد استفاده در این روش، پلی آکریل آمید است، لذا در این تحقیق جهت بهبود کارایی این پلیمر از نانوذرات رس استفاده شد. طبق نتایج حاصل شده نمونههای پلیمری تقویت شده با این نانوذرات در مقایسه با نمونههای عادی، خاصیت ضد حرارتی بالاتری از خود نشان میدهند و تغییر شکل آنها در برابر دماهای بالا و یا مواد شیمیایی کمتر است. با بهرهمندی از این ویژگیها، کارایی پلیمر و در نتیجه بازده برداشت به میزان زیادی بهبود مییابد. افزون بر این، قیمت مناسب نانوذرات رس، هزینهی اقتصادی آنها را نیز توجیه پذیر میکند.»
این محقق در ادامه چگونگی بهبود خواص پلیمر به کمک نانوذرات را اینگونه توضیح داد: «پلیمرها با افزایش گرانروی آب تزریقی به مخزن باعث کنترل تحرک پذیری آب شده و کارایی جاروب کردن آن را بهبود میبخشند. حال افزودن نانوذرات به ترکیب آنها سبب بهبود میزان نفوذ به منافذ میکروسکوپی موجود در مخازن میشود. همچنین خواص محلول پلیمری، همچون مقاومت برشی و حرارتی آن در طول مسیر افزایش خواهد یافت. این موارد به ازدیاد برداشت نفت کمک مینماید.»
از نتایج این طرح تا کنون سه اختراع مختلف با عناوین «سیال پلیمری بهینه شده توسط نانو ذرات رس»، «سیال پلیمری بهینه شده توسط نانو ذرات اکسید سیلیسیم مورد استفاده در ازدیاد برداشت» و «سیال حفاری بهینه شده توسط نانو ذرات» در ادارهی مالکیت صنعتی به ثبت رسیده است.
این تحقیقات حاصل تلاشهای گشتاسپ چراغیان، مدیرعامل شرکت دانش بنیان نانو پلیمر آسیا، سعید بازگیر، عضو هیأت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران، محمود همتی، عضو هیأت علمی پژوهشگاه صنعت نفت، و محسن مسیحی، عضو هیأت علمی دانشگاه صنعتی شریف، است. نتایج این کار در مجلهی Petroleum Science and Technology (جلد 33، شماره 14-13، سال 2015، صفحات1410 تا 1417) منتشر شده است. @nanotech1
نانوحاملی برای وارد کردن ابزار اصلاحگر ژن به درون سلول
@nanotech1
محققان دانشگاه ایالتی کارولینای شمالی با استفاده از DNA موفق به ساخت نانوحاملی شدند که قادر به حمل کمپلکس اصلاح کننده ژن بوده و میتواند این ساختار را به درون هسته ببرد.
محققان دانشگاه ایالتی کارولینای شمالی برای اولین بار موفق به ساخت حامل نانومقیاسی از جنس DNA شدند که قادر است ابزار ویرایش ژن CRISPR-Cas9 را به داخل سلول وارد کند. این کار هم در محیط آزمایشگاهی و هم در مدل حیوانی انجام شدهاست.
CRISPR-Cas9 در باکتریها یافت شده و وظیفه محافظت باکتری از گزند ویروسهای مهاجم را بر عهده دارد. برای این کار، یک رشته کوتاه RNA موسوم به CRISPR-RNAs تولید میشود که با توالی DNA ویژهای در ویروس مهاجم مطابقت دارد. طی سالهای اخیر سیستم CRISPR-Cas9 به شدت مورد توجه جامعه علمی قرار گرفته است و محققان علاقمند به استفاده از این سیستم بهعنوان ابزار ویرایش ژن هستند. در این ابزار، CRISPR نقش یابنده بخش ویژهای از DNA را داشته و Cas پروتئین برش دهنده آن بخش از DNA است.
برای این که بتوان از این سیستم اصلاح ژنی استفاده نمود، در قدم اول لازم است که بتوان این ابزار را وارد سلول کرد. در این پروژه پژوهشگران روی ساخت نانوحاملی کار کردند که بتواند کمپلکس CRISPR-Cas9 را وارد یک سلول کند.
چیس بسیل از محققان این پروژه میگوید: «به صورت رایج محققان DNA ویژهای را وارد سلول هدف میکنند تا موجب تولید کمپلکس CRISPR-Cas9 در درون سلول شود. این کار با محدودیتهایی روبرو است؛ برای مثال، مقدار دوز تولید CRISPR-Cas9 درون سلول به سختی قابل کنترل است. به همین دلیل محققان به دنبال روشی هستند که به جای تبدیل سلول به CRISPR-Cas9، این کمپلکس را وارد سلول کنند. در این پروژه ما نانوحاملی برای این کار تولید کردیم.»
ژن گو از محققان این پروژه میگوید: «این نانوحاملی که ما ساختهایم شبیه یک گلوله کاموایی است که کلافی از رشتهها منجر به تولید ساختاری شدهاست. این نانوساختار کاملاً زیستسازگار بوده و میتوان با استفاده از خودآرایی، آن را به سادگی تولید کرد.»
این نانوحامل از رشتههای DNA تولید شده که توالی آن مکمل کمپلکس RNA است؛ بنابراین میتواند آن را به راحتی حمل کند. زمانی که این نانوحامل به سلول برخورد میکند به آن متصل شده و توسط سلول بلعیده میشود. این ساختار دارای پوششی است که آن را درون سلول حفظ میکند تا کمپلکس به هسته سلول برسد. با وارد شدن به هسته سلول رهاسازی ژن و اصلاح آن آغاز میشود. @nanotech1
@nanotech1
محققان دانشگاه ایالتی کارولینای شمالی با استفاده از DNA موفق به ساخت نانوحاملی شدند که قادر به حمل کمپلکس اصلاح کننده ژن بوده و میتواند این ساختار را به درون هسته ببرد.
محققان دانشگاه ایالتی کارولینای شمالی برای اولین بار موفق به ساخت حامل نانومقیاسی از جنس DNA شدند که قادر است ابزار ویرایش ژن CRISPR-Cas9 را به داخل سلول وارد کند. این کار هم در محیط آزمایشگاهی و هم در مدل حیوانی انجام شدهاست.
CRISPR-Cas9 در باکتریها یافت شده و وظیفه محافظت باکتری از گزند ویروسهای مهاجم را بر عهده دارد. برای این کار، یک رشته کوتاه RNA موسوم به CRISPR-RNAs تولید میشود که با توالی DNA ویژهای در ویروس مهاجم مطابقت دارد. طی سالهای اخیر سیستم CRISPR-Cas9 به شدت مورد توجه جامعه علمی قرار گرفته است و محققان علاقمند به استفاده از این سیستم بهعنوان ابزار ویرایش ژن هستند. در این ابزار، CRISPR نقش یابنده بخش ویژهای از DNA را داشته و Cas پروتئین برش دهنده آن بخش از DNA است.
برای این که بتوان از این سیستم اصلاح ژنی استفاده نمود، در قدم اول لازم است که بتوان این ابزار را وارد سلول کرد. در این پروژه پژوهشگران روی ساخت نانوحاملی کار کردند که بتواند کمپلکس CRISPR-Cas9 را وارد یک سلول کند.
چیس بسیل از محققان این پروژه میگوید: «به صورت رایج محققان DNA ویژهای را وارد سلول هدف میکنند تا موجب تولید کمپلکس CRISPR-Cas9 در درون سلول شود. این کار با محدودیتهایی روبرو است؛ برای مثال، مقدار دوز تولید CRISPR-Cas9 درون سلول به سختی قابل کنترل است. به همین دلیل محققان به دنبال روشی هستند که به جای تبدیل سلول به CRISPR-Cas9، این کمپلکس را وارد سلول کنند. در این پروژه ما نانوحاملی برای این کار تولید کردیم.»
ژن گو از محققان این پروژه میگوید: «این نانوحاملی که ما ساختهایم شبیه یک گلوله کاموایی است که کلافی از رشتهها منجر به تولید ساختاری شدهاست. این نانوساختار کاملاً زیستسازگار بوده و میتوان با استفاده از خودآرایی، آن را به سادگی تولید کرد.»
این نانوحامل از رشتههای DNA تولید شده که توالی آن مکمل کمپلکس RNA است؛ بنابراین میتواند آن را به راحتی حمل کند. زمانی که این نانوحامل به سلول برخورد میکند به آن متصل شده و توسط سلول بلعیده میشود. این ساختار دارای پوششی است که آن را درون سلول حفظ میکند تا کمپلکس به هسته سلول برسد. با وارد شدن به هسته سلول رهاسازی ژن و اصلاح آن آغاز میشود. @nanotech1
تشخیص سریع بیماری با نانوابزار کوچک و قابل حمل
@nanotech1
محققان آمریکایی دستگاهی با نام مینیون ساختهاند که قابلیت تشخیص ترتیب اطلاعات DNA را دارد. این دستگاه قابلحمل نهتنها وجود بیماری را تشخیص میدهد، بلکه میزان حاد بودن آن را با سرعت قابلملاحظهای تخمین میزند.
پیشتر تصور میگردید که دستگاه تریکوردر (Tricorder) – در مجموعه سینمایی استارترک (Star Trek) – تنها در حوزه سرگرمیهای علمی-تخیلی وجود دارد. اما یک نسخه واقعی از آن توسط شرکت تِرِکیتک (Trekkie tech) به بازار عرضهشده که از راه کاملا تازهای به افراد مختلف، در تشخیص و بررسی بیماریها یاری میرساند. اسم این دستگاه مینیون (MinION) است.
filereader.php?p1=main_6a992d5529f459a44
در دنیای استارترک، پزشکان از دستگاه تریکوردر برای دریافت اطلاعات جسمانی بیمار استفاده میکردند. در پارهای از موارد از این دستگاه برای تشخیص نوع بیماری و در مواردی دیگر، برای تشخیص وضعیت سلامتی بیگانگان استفاده میگشت. نام کامل این دستگاه تخیلی، دستگاه ضبطکننده سهکاره (tri-function recorder) بود، زیرا از آن برای سه هدف استفاده میشد: درک، محاسبه و ذخیره اطلاعات بیمار.
در دنیای واقعی، این ابزار پزشکی قادر است در همهجا نمونههای بیمار را دریافت و بررسی کند. پزشکان قادر خواهند بود تنفس بیمار را بررسی نموده تا باکتریهایی را که باعث به وجود آمدن بیماری شدهاند، تشخیص دهند. متخصصان سلامت میتوانند میکروبهای خطرناکی را تشخیص دهند که بیماریها را در بیمارستانها انتشار میدهند. علاوه بر کاربردهای پزشکی، مینیون را میتوان در حوزههایی مانند تنظیم متغیرهای مربوط به کشاورزی، محصولات تازه و بررسیهای موجود در صنایع غذایی مورد استفاده قرار داد. این دستگاه میتواند نقشی مهم در محافظت از گونههای حیوانی در معرض انقراض، در برابر مواردی همچون بیماریها و خطرات ناشی از حملونقل غیر قانونی داشته باشد.
محققین و مخترعینی که بر روی مینیون کار میکنند، موافق ایده برابرسازی دسترسی به تجهیزات ذخیره و تجزیه DNA هستند. DNA واحدهای سازنده زندگی بر روی زمین است، اما افراد غیرمتخصص خارج از آزمایشگاههای تحقیقاتی و مشاغل پزشکی به تجهیزات مربوط به آن دسترسی ندارند. هدف دستگاه قابلحمل مینیون این است که هر شخصی قادر به جمعآوری اطلاعات و تحلیل نمونههای دیاِناِی برای اهداف شخصی خود باشد. فناوری نانوحفرهها در این دستگاه بهکار گرفته شده است تا عبور جریان یونی از حفرههای نانویی موجود در مینیون را ممکن سازد. مینیون با اندازهگیری تغییرات جریان، اجزای زیستی جریانیافته در سیستم را تشخیص میدهد.
طول و وزن دستگاه مینیون به ترتیب ده سانتیمتر و نود گرم است. به دلیل قابلحملبودن قیمت آن هزار دلار میباشد. این قیمت برای متخصصان و دانشمندان مقرونبهصرفه است، مخصوصا زمانی که این دستگاه با فناوریهای مشابه (با قیمتهای بالاتر) مقایسه گردد. مینیون میتواند مسیر تحقیقات در حوزههای پزشکی و زیستفناوری را تغییر دهد، زیرا این دستگاه هزینههای مالی و زمانی مربوط به حمل و نقل نمونههای DNA به آزمایشگاه را حذف کردهاست. @nanotech1
@nanotech1
محققان آمریکایی دستگاهی با نام مینیون ساختهاند که قابلیت تشخیص ترتیب اطلاعات DNA را دارد. این دستگاه قابلحمل نهتنها وجود بیماری را تشخیص میدهد، بلکه میزان حاد بودن آن را با سرعت قابلملاحظهای تخمین میزند.
پیشتر تصور میگردید که دستگاه تریکوردر (Tricorder) – در مجموعه سینمایی استارترک (Star Trek) – تنها در حوزه سرگرمیهای علمی-تخیلی وجود دارد. اما یک نسخه واقعی از آن توسط شرکت تِرِکیتک (Trekkie tech) به بازار عرضهشده که از راه کاملا تازهای به افراد مختلف، در تشخیص و بررسی بیماریها یاری میرساند. اسم این دستگاه مینیون (MinION) است.
filereader.php?p1=main_6a992d5529f459a44
در دنیای استارترک، پزشکان از دستگاه تریکوردر برای دریافت اطلاعات جسمانی بیمار استفاده میکردند. در پارهای از موارد از این دستگاه برای تشخیص نوع بیماری و در مواردی دیگر، برای تشخیص وضعیت سلامتی بیگانگان استفاده میگشت. نام کامل این دستگاه تخیلی، دستگاه ضبطکننده سهکاره (tri-function recorder) بود، زیرا از آن برای سه هدف استفاده میشد: درک، محاسبه و ذخیره اطلاعات بیمار.
در دنیای واقعی، این ابزار پزشکی قادر است در همهجا نمونههای بیمار را دریافت و بررسی کند. پزشکان قادر خواهند بود تنفس بیمار را بررسی نموده تا باکتریهایی را که باعث به وجود آمدن بیماری شدهاند، تشخیص دهند. متخصصان سلامت میتوانند میکروبهای خطرناکی را تشخیص دهند که بیماریها را در بیمارستانها انتشار میدهند. علاوه بر کاربردهای پزشکی، مینیون را میتوان در حوزههایی مانند تنظیم متغیرهای مربوط به کشاورزی، محصولات تازه و بررسیهای موجود در صنایع غذایی مورد استفاده قرار داد. این دستگاه میتواند نقشی مهم در محافظت از گونههای حیوانی در معرض انقراض، در برابر مواردی همچون بیماریها و خطرات ناشی از حملونقل غیر قانونی داشته باشد.
محققین و مخترعینی که بر روی مینیون کار میکنند، موافق ایده برابرسازی دسترسی به تجهیزات ذخیره و تجزیه DNA هستند. DNA واحدهای سازنده زندگی بر روی زمین است، اما افراد غیرمتخصص خارج از آزمایشگاههای تحقیقاتی و مشاغل پزشکی به تجهیزات مربوط به آن دسترسی ندارند. هدف دستگاه قابلحمل مینیون این است که هر شخصی قادر به جمعآوری اطلاعات و تحلیل نمونههای دیاِناِی برای اهداف شخصی خود باشد. فناوری نانوحفرهها در این دستگاه بهکار گرفته شده است تا عبور جریان یونی از حفرههای نانویی موجود در مینیون را ممکن سازد. مینیون با اندازهگیری تغییرات جریان، اجزای زیستی جریانیافته در سیستم را تشخیص میدهد.
طول و وزن دستگاه مینیون به ترتیب ده سانتیمتر و نود گرم است. به دلیل قابلحملبودن قیمت آن هزار دلار میباشد. این قیمت برای متخصصان و دانشمندان مقرونبهصرفه است، مخصوصا زمانی که این دستگاه با فناوریهای مشابه (با قیمتهای بالاتر) مقایسه گردد. مینیون میتواند مسیر تحقیقات در حوزههای پزشکی و زیستفناوری را تغییر دهد، زیرا این دستگاه هزینههای مالی و زمانی مربوط به حمل و نقل نمونههای DNA به آزمایشگاه را حذف کردهاست. @nanotech1
اروپا به دنبال تدوین راهبرد جدید تحقیق و توسعه و نوآوری فناوری نانو. @nanotech1
اروپا به دنبال تدوین راهبرد جدید تحقیق و توسعه و نوآوری فناوری نانو
@nanotech1
این تحقیق به ارتقای دانش حوزه فناوری نانو و بخشهای صنعتی و تحقیقاتی مربوطه کمک کرده و به کمیسیون اروپا کمک میکند تا بتواند سیاستهای تحقیقات و نوآوری خود را متناسب با پیشرفتهای جهانی انتخاب نماید.
از هماهنگ کننده پروژه نانو سولوشن (NANOSOLUTIONS)، به عنوان یکی از بزرگترین مراجع اروپا در زمینه تحقیقات ایمنی نانو، دعوت شده است تا در یکی از تحقیقات گسترده اروپا در زمینه تحقیقات، نوآوری، توسعه بازار و مقررات فناوری نانو که توسط کمیسیون اروپا در حال انجام است، همکاری کند. کمیسیون اروپا در حال حاضر در حال توسعه راهبرد تحقیق و توسعه و نوآوری فناوری نانو است.
اداره کل تحقیقات و نوآوری کمیسیون اروپا در حال جمعآوری دادههایی است تا از تصمیمات حوزه تحقیقات و نوآوری علم و فناوری نانو، به عنوان یکی از فناوریهای کلیدی توانمندساز حمایت کند. کمیسیون اروپا برای فناوری نانو به منظور توسعه قابلیتهای نوآوری دامنه گستردهای از صنایع و کل اقتصاد، اهمیت نظاممندی قائل است.
این کمیسیون با شناخت اهمیت فناوری نانو و کاربردهای آن در حوزههای مختلف، بر این باور است که این تحقیق، به توسعه سیاستهای مستند در زمینه تحقیقات و نوآوری علم و فناوری نانو با اهداف ذیل کمک خواهد کرد:
• تقویت مبانی تحقیقات فناورینانو در اروپا
• ارزیابی پتانسیل کاربردهای فناورینانو در محصولات و بازارها
• شناسایی شکافهای کلیدی حوزه دانش در زمینه محیطزیست، سلامت و ایمنی
• شناسایی فرصتهای رشد اقتصادی و صنعتی، و اشتغالزایی مبتنی بر فناورینانو
• بررسی اثربخش و کارآمدی فرصتها و مدیریت چالشها
این تحقیق، ارتقای دانش حوزه فناوری نانو و بخشهای صنعتی و تحقیقاتی مربوطه را ممکن ساخته و به کمیسیون اروپا کمک میکند تا بتواند سیاستهای تحقیقات و نوآوری خود را متناسب با پیشرفتهای جهانی انتخاب کرده و با تسهیل تصمیمگیری آگاهانهی بهتر، از ذینفعان خارجی مختلف استفاده کند. @nanotech1
@nanotech1
این تحقیق به ارتقای دانش حوزه فناوری نانو و بخشهای صنعتی و تحقیقاتی مربوطه کمک کرده و به کمیسیون اروپا کمک میکند تا بتواند سیاستهای تحقیقات و نوآوری خود را متناسب با پیشرفتهای جهانی انتخاب نماید.
از هماهنگ کننده پروژه نانو سولوشن (NANOSOLUTIONS)، به عنوان یکی از بزرگترین مراجع اروپا در زمینه تحقیقات ایمنی نانو، دعوت شده است تا در یکی از تحقیقات گسترده اروپا در زمینه تحقیقات، نوآوری، توسعه بازار و مقررات فناوری نانو که توسط کمیسیون اروپا در حال انجام است، همکاری کند. کمیسیون اروپا در حال حاضر در حال توسعه راهبرد تحقیق و توسعه و نوآوری فناوری نانو است.
اداره کل تحقیقات و نوآوری کمیسیون اروپا در حال جمعآوری دادههایی است تا از تصمیمات حوزه تحقیقات و نوآوری علم و فناوری نانو، به عنوان یکی از فناوریهای کلیدی توانمندساز حمایت کند. کمیسیون اروپا برای فناوری نانو به منظور توسعه قابلیتهای نوآوری دامنه گستردهای از صنایع و کل اقتصاد، اهمیت نظاممندی قائل است.
این کمیسیون با شناخت اهمیت فناوری نانو و کاربردهای آن در حوزههای مختلف، بر این باور است که این تحقیق، به توسعه سیاستهای مستند در زمینه تحقیقات و نوآوری علم و فناوری نانو با اهداف ذیل کمک خواهد کرد:
• تقویت مبانی تحقیقات فناورینانو در اروپا
• ارزیابی پتانسیل کاربردهای فناورینانو در محصولات و بازارها
• شناسایی شکافهای کلیدی حوزه دانش در زمینه محیطزیست، سلامت و ایمنی
• شناسایی فرصتهای رشد اقتصادی و صنعتی، و اشتغالزایی مبتنی بر فناورینانو
• بررسی اثربخش و کارآمدی فرصتها و مدیریت چالشها
این تحقیق، ارتقای دانش حوزه فناوری نانو و بخشهای صنعتی و تحقیقاتی مربوطه را ممکن ساخته و به کمیسیون اروپا کمک میکند تا بتواند سیاستهای تحقیقات و نوآوری خود را متناسب با پیشرفتهای جهانی انتخاب کرده و با تسهیل تصمیمگیری آگاهانهی بهتر، از ذینفعان خارجی مختلف استفاده کند. @nanotech1