یک ماه گذشته است. هنوز خیلی چیزها سر جای خودشان هستند؛ خیابان‌ها شلوغ‌اند، ساعت‌ها جلو می‌روند، مردم کار می‌کنند و شب‌ها می‌خوابند. اما شهر هنوز هر صبح، با تردید بیدار می‌شود. انگار مطمئن نیست حق دارد روز را شروع کند یا نه.

آن‌ها رفتند، درست وسط زندگی. نه در لحظه‌ای خاص، نه در صحنه‌ای غیرمنتظره؛ بلکه بعد از یک بوسه‌ی ساده، بعد از گفتن «زود برمی‌گردم».

بعد از آن، نبودن شروع شد. نبودنِ کسی که جایش پر نمی‌شود. نبودنِ صدایی که دیگر از اتاق نمی‌آید. نبودنِ پیام‌هایی که هرگز نوشته نشدند. خانه‌ها سالم ماندند، اما زندگی از بعضی اتاق‌ها جمع شد.

می‌گویند زمان می‌گذرد و همه‌چیز را آرام می‌کند. شاید برای بعضی دردها. اما بعضی زخم‌ها آمده‌اند، تا ما را بیدار نگه دارند. آمده‌اند تا نگذارند همه‌چیز عادی شود، تا نگذارند فراموش کنیم چه چیزی از ما گرفته شد و چه چیزی از ما باقی ماند.

یک ماه گذشته است، اما داغ بعضی رفتن‌ها تاریخ ندارد. هنوز تازه است، هنوز می‌سوزد، هنوز اجازه نمی‌دهد عادی شویم. شاید هم قرار نیست عادی شویم؛ شاید تنها کاری که از ما برمی‌آید، این است که نه ببخشیم و نه فراموش کنیم.

طبق بیانیه ویکوان زیروبیس‌وان به عنوان یک تیم پنج نفره بدون هائو، ریکی، گیوبین و یوجین ادامه خواهند داد

چطور باور کنم؟ نمیتونم باور کنم

” نمیتونم این آهنگو گوش کنم، وقتی گوشش میکنم..الان خیلی ناراحت کنندست “ پس منظورت این بود متیو

چجوری کنار بیام با این همه غم کاش فقط دیسبند میشدن

کاش بلاتکلیف میموندم تا آخر

یکی گفته بود گیووین اخیرا تیک‌تاک های زیادی میذاره چون میدونه اینا آخرین تیک‌تاک‌هاش تو اکانت زیروبیسوانه :))

دلم نمیخواد غذا بخورم دلم نمیخواد با هیچکس راجب هیچی حرف بزنم دلم نمیخواد چشمام رو باز کنم فقط دلم میخواد تا ابد گریه کنم این چه بلایی بود سرمون اومد

ازت متنفرم ویک‌وان

حتی نذاشتی تو آخرین اواردشوی ٩ نفرشون اجرا کنن

میشه برگردیم به روز اول

تف تو زندگیم

همه‌ی شادی هام موقتن مثل زبوان ٩ نفره