خم می‌شی اگر بخوای بیش از حد کوتاه بیای.

الان می‌فهمم چرا مامان وقت‌هایی که حالش خوب نیست انقدر تو خونه کار می‌کنه.

به شدت تو این فضای نکبت مجازی احساس ناامنی دارم. خیلی. خیلی زیاد. خیلی زیاد آدم روانی‌و‌ پراز عقده و ریخته تو جامعه. تاحالا با این سایدش روبه‌رو نشده بودم. یعنی جای مغز تو کله‌شون پهن پر شده.

چه جوانانی اسماعیل؛ می‌بینی؟ چه جوانانی. بسیاری‌شان هنوز صورت عشق را به سینه نفشرده‌اند. و موهای صورت پسرها هنوز درنیامده. و دخترها را می‌بینی؟ چه پاهای لطیفی دارند. جنگ است! اینجا هم جنگ است اسماعیل. گریه نکن! فریاد نکن! دهنش را ببندید! قوانین را به‌هم زده است! گریه نکن اسماعیل. جنگ است.
•رضا براهنی.

-

گند بزنن این خونه رو که هیچ‌وقت آرام‌بخش توش پیدا نمی‌شه.

فکر می‌کنی آدم‌ها رو بخشیدی و می‌تونی با رنجی که بهت دادن کنار بیای که دوباره اذیتت می‌کنن. دوباره تورو تو همون موقعیتی قرار می‌دن که قبلا. یهو می‌بینی چه حجم از نفرت درونت شعله می‌کشه. می‌فهمی تا زمانی که باهات درست رفتار می‌کنن می‌تونی باهاشون مسالمت‌آمیز برخورد کنی. اما با یه جرقه همه‌چیز می‌‌ترکه. انگار ظرفت پر شده و برای هیچ رفتار دیگه‌ای جا نداری و وقتی هم دوست داشتن قاطی این داستان می‌شه شدت همه‌چیز به طرز جهنمی بیشتره‌.

من واقعا گاهی از این شدت خشم و نفرتم جا می‌خورم. از این که کوچیک‌ترین حرکت یا حرفت می‌تونه دیوونه‌م کنه می‌ترسم. یه وقت‌هایی فقط می‌خوام مچاله بشم یه گوشه دست‌هام رو بذارم روی گوش‌هام و چشم‌هام رو ببندم که فقط نبینم تورو. با این‌ که یه بخشی از قلبم همیشه برای تو می‌تپه اما گاهی هم دلم می‌خواد کیلومترها دور باشم از جایی که تو وجود داری. این که هیچ‌وقت نتونستم و نمی‌تونم بهت تکیه کنم برام عادی نمی‌شه هیچ‌جوره.

کاش بودی و بغلم می‌کردی. من برای این حجم از سرما و تاریکی ساخته نشدم.

یکی از اساتید عزیزم مسیج داده که:
"چیزی که مهمه اینه که اگر توی این شرایط احساس خوبی ندارین و دائم اضطراب و نگرانی دارین به این دلیله که انسان خوبی هستین."

امیدوارم با ریزش دیواره‌ی رحم من دیواره‌ی مقاومت شماهم بریزه دیگه. خسته شدم.

نمی‌ذارید دهن آدم بسته بمونه آخه. نمی‌ذارید.

یادمه با فیلم محمد حسینی تو دادگاه زار می‌زدم. انقدر که مظلوم حرف می‌زد دل آدم شرحه شرحه می‌شد.

به همون اندازه که می‌ارزه درد خواهد داشت.

یه کامیون فشار رو شونه‌هامه. کاش می‌تونستم خودم رو چال کنم سیصد متر زیر زمین.

شما تو گوش خر یاسین می‌خوندی نمی‌فهمید چون بالاخره خره. ما که گیر این اشرف مخلوقات افتادیم چیکار کنیم؟

سرم انقدر درد می‌کنه که می‌تونم برای ترکوندنش جایزه بذارم.

سردرد رسیده به گردنم و چشم‌هام تار می‌بینه. فیلم‌ها رو می‌بینم و قفسه‌ی سینه‌م رو ماساژ می‌دم که درد آروم بگیره. این بخشی از خشمیه که جسمم باهاش درگیره. اما خب بهار ماهم می‌رسه.

ترس باعث می‌شه قدرتت رو یادت بره. نترس.

یادتون نره هر تیکه از قلبم رو گذاشتم تو جیب هر یکی از شما. گرونید برای من. مراقب خودتون باشید.