(پارت دوم)
درباره مصاحبه کردن ...

خیلی ها مصاحبه کردن رو (منظور از دید شخصی که داره ارزیابی میکنه) یک فرایند سخت و غیر جذاب میدونن و ترجیح میدن شخص دیگه ای در تیم و یا شرکت این وظیفه رو برعهده بگیره ولی این قضیه برای من کاملا متفاوته
برای من مصاحبه شبیه حل یک مسئله سخته (مسئله سخت: مسئله که در زمان چند جمله ای جوابی براش نداریم) که در زمان معقول باید سعی کنیم براش جوابی نزدیک به جواب بهینه پیدا کنیم و همه جذابیت از همین جا شروع میشه که فرایند فرد به فرد متفاوته و این هنر شماست که بتونید در زمانی محدود شناخت کلی از دانش فرد مقابل به دست بیارید و حتی نکاتی رو هم به فرد آموزش بدین و بهش کمک بکنید که بتونه بهتر به سوال یا مسئله شما فکر بکنه در حالی که شرایط رو هم طوری نگهدارید که اضطراب و استرس بیهوده ایجاد نشه و ...
اگر دقیق تر بگیم در واقع مسئله یک مسئله بهینه سازی سخته که شما با ابتکار و الگوریتم هایی فرا ابتکاری سعی می‌کنید تا قدم به قدم به جواب نزدیک تر بشید و در نهایت به مقداری از دقت برسید که حس کنید برای فرایند مصاحبه کافیه و میتونید ارزیابی خوبی از طرف مقابل داشته باشید و اگر شما از حل مسائل این چنینی لذت می‌برید حتما مصاحبه کردن هم میتونه برای شما فرایندی دلنشین باشه

@azibom
@azibomChannel

Azibom.com

(پارت سوم)

یک جمله هست که میگن ادم ها رو توی سفر میشه شناخت ولی به نظر من علاوه بر سفر ادما رو وقتی دارن مصاحبه میکنن هم خیلی خوب میشه شناخت، من زمانی که اسنپ بودم یکسری از مصاحبه های سیستم دیزاین رو با مهدی خادملو میرفتم و یه چیزی که برام خیلی جالب بود این بود که سعی می‌کرد سوال هایی بپرسه که برای خودش هم جدید باشه و با فردی که اومده بود مصاحبه سعی می‌کرد با هم روی سوال فکر بکنن و می‌گفت این شکلی عادلانه تره؛ اگر من از قبل بهش فکر کرده باشم دیگه فرایند خیلی عادلانه نیست و این موضوع تلاش مهدی در جهت عادلانه برگزار شدن یک رویداد بعد از مدت ها یاد من هست. یا اینکه آدم ها توی مصاحبه چه چیزی رو بیشتر روش مانور میدن یا روی چه موضوعاتی تاکید میکنن میتونه به نظرم خیلی اطلاعات درباره بحث تکنیکال یا غیر تکنیکال توی فرد به شما بده

عکس های بالا برای جلسه انتقال تجربه و ماک اینترویو رهنما کالج هست
امروز در کنار مهدی خسروی، رژینا پورمقدم و سینا ابراهیم نژاد با بچه ها درباره سوال هایی که در ادامه مسیرشون داشتن صحبت کردیم و در انتها هم تعدادی مصاحبه ماک با مهدی برگزاری کردیم و برای من تجربه جذاب و لذت بخشی بود

@azibom
@azibomChannel

Azibom.com

(پارت دوم)

برونر در دهه 1960 نظریه‌ی Discovery Learning رو مطرح کرد. ایده‌اش این بود که وقتی دانشجو خودش فعالانه در فرآیند یادگیری مشارکت می‌کنه (مثلاً با حل مسئله، آزمایش، کشف رابطه‌ها)، یادگیری عمیق‌تر و ماندگارتر میشه.

می‌گفت:

بهترین یادگیری وقتی اتفاق می‌افته که فراگیر خودش ساختار دانش رو کشف کنه، نه وقتی که صرفاً اطلاعات آماده دریافت کنه.

Bruner, J. S. (1961). "The act of discovery." Harvard Educational Review, 31(1), 21–32.


بعدها Alfieri، Brooks، Aldrich و Tenenbaum (2011) با انجام یک meta-analysis نشون دادن که یادگیری اکتشافی وقتی بیشترین اثر رو داره که همراه با راهنمایی معلم (Guided Discovery) باشه، نه زمانی که دانشجو کاملاً بدون هدایت رها میشه.
به عبارتی تحقیقات اونا ثابت کرد که بهترین حالت آموزش زمانی رخ می‌ده که دانشجو به‌طور فعال با مسئله درگیر بشه، اما هم‌زمان یک چارچوب یا هدایت تدریجی از طرف معلم وجود داشته باشه.


عکس ها مربوط به جلسه اول دوره سوم Mindset هست ...
من توی این سال ها با عناوین متنوع توی دوره های مختلفی بودم و Mindset در حال حاضر نزدیک ترین حالت به جمیع ایده ها و نظرات من تو این سال های اخیر درباره برگزاری دوره هست


@azibom
@azibomChannel

Azibom.com

اینجا آقای Kevin Buzzard درباره آینده ریاضیات می گه. می گه که ریاضیات اونقدر پیچیده شده در زمان ما که روش های
documenting
قدیمی دیگه جواب گو نیست.
زمینه کاریش نظریه اعداد هست و می گه هر روز از arXiv دارم کلی ایمیل می گیرم که فلان مقاله آپلود شد و هر کدوم با کلی مرجع.
داورها به خاطر کارشون پول نمی گیرند و ضمنا همه details رو چک نمی کنند.
می گه سال ها بشر تحقیقات ریاضی انجام داده بدون اینکه از کامپیوتر استفاده کنه، ولی حالا نقش generator و checker رو دارند کامپیوترها.
می گه مقالات ریاضیات درصد کمی شون incorrect هستند و درصد زیادی incomplete(این درسته چون اون درسته، واضح است که، از این نتیجه می گیریم اون رو)
https://youtu.be/K5w7VS2sxD0?si=UkJ5Iovti3keguna

درباره اهمیت فرمال کردن قضایای ریاضی یه خاطره می گه که یه بار یه دانشجویی ازش می خواد یه مقاله ای که خودش چندین سال قبل نوشته بود رو یه بخشی اش رو توضیح بده، می گه وقتی به اثبات نگاه کردم یادم نمیومد چطوری اون قسمت رو اثبات کردم!
این خاطره رو به عنوان مثالی از غیر قابل اطمینان بودن حافظه انسان بیان می کنه.

روش نیوتن برای پیدا کردن ریشه معادله