He makes me so PROUD.

امروز یکی از راننده های مترو وقتی از در پیاده شده بود من و دید که تخته شاسیم روی پاهامه برگشت بهم گفت حتما طراحیت خوبه و بهم لبخند زد
شاید من اون آدمو دیگه نبینم ولی این صحنه روز منو ساخت.

عمیقا هیچ انرژی ای توی خودم نمیبینم که بخوام کار مبانیمو شروع کنم:)

داشتم فکر میکردم وقتی کسی اینجا نیست واسه کی اینارو مینویسم

بعد به این نتیجه رسیدم مگه خودم دل ندارم؟

این که از یه چیزی خوشتون نیاد و بهش بی توجهی کنید طبیعیه ولی این که از یه چیزی خوشتون نیاد و خودتونو درگیر هیت دادن بهش کنید اصلا طبیعی نیست.

جوری که دارم از نبود سپیده رنج میبرم:

جوری که حالا من باید از نبود خودش رنج ببرم: