sacral_BY
#магілёў #гара_цэгла #sacral_catholic #sacral_graveyard Вось гэтая капліца асабліва цікавая і прыгожая, хоць і знаходзіцца ў сумным стане. Адметная яна сваёй старажытнаегіпецкай стылістыкай. Дах трымаецца на чатырох егіпецкіх калонах, а бэлькі антаблементу…
Віншую з пятніцай, хлопчыкі ды дзяўчаты!
Бяз лішніх разваг, раптоўная менская егіпетаўшчына.
Бачылі такое? Што гэта? Былое казіно ці сакрэтная пахавальня нейкага моднага шляхціца?
#менск #sacral_urban
Бяз лішніх разваг, раптоўная менская егіпетаўшчына.
Бачылі такое? Што гэта? Былое казіно ці сакрэтная пахавальня нейкага моднага шляхціца?
#менск #sacral_urban
1😁55🌚8❤7👍4🤷♂3🤪2🙈1
sacral_BY
Як у такую малапрыемную пару не наведаць лес? Ня толькі каб закідваць галаву да хваёвых верхавінаў, але і паглядзець пад ногі, дзе хаваецца чароўны сьвет імхоў, грыбочкаў ды лішайнікаў. Добрага ранку і з пятніцай, спадарства!🌲 #waldmachtfrei
Прайшла волкая змрочная восень, каляндар пачаў паказваць змрочную волкую зіму.
Нікуды апошнім часам не выязджаю, але ў вольны ад апрацоўцы знятага ў цёплую пару кантэнту час бадзяюся па лясох ды балотах. І вось вам чарговая порцыя #waldmachtfrei знятага на самай мяжы сезонаў: апошні дзень лістапада + першы дзень снежня.
Тут зусім нядаўна чытач спытаў пра значэнне тэгу waldmachtfrei, згадаўшы пра падазронае падабенства з сумным лозунгам з мінулага стагоддзя.
Сапраўды, тэг быў народжаны ў галаве, як трапная і пазнавальная калька выразу па-нямецку @rbe!† m@ch† fre! (праца вызваляе), дзе слова «праца» была заменена на «лес». Ёміста і эпатажна. А ідэя быццам на паверхні.
Але зараз, праз шмат гадоў выкарыстання, можна больш свядома памедытаваць над гэтым і накруціць сэнсаў. Вось зараз і займуся.
У сярэднявечча існаваў выраз «паветра горада робіць вольным» – беглы прыгонны селянін мог атрымаць волю, калі пражыве ў горадзе год і ня будзе злоўлены. Waldmachtfrei нагадвае, што сёння можна трошкі забыцца пра крэдытна-пабытовы прыгон, наведаўшы лес.
На мяжы ХІХ-ХХ стагоддзяў выраз трансфармаваўся ў знаёмы «праца робіць вольнай» і разумеўся літаральна: пільна працуй, каб было шчасце. Waldmachtfrei кажа: наведвай лес і будзе табе добра.
Ну а праз пару дзесяцігоддзяў выраз атрымаў зусім сумны сэнс. Асабіста ня ведаю, чым кіраваліся нацысты, пакідаючы гэты лозунг вязням лагераў. Ці то была праява найвышэйшага здзеку? Ці шчыры заклік да метафізічнай волі праз самаахвяраванне? [Абодва варыянты варта толькі асуджаць] Але і сёння Waldmachtfrei цынічна вызваляе асобу праз ахвяраванне камфортам. Сяброўствам з мокрым абуткам і кляшчамі. Нам усяго толькі застанецца разглядзець перавагі ад гэтай ахвяры і атрымаць вызваленне.
Надта пафасна? Што рабіць, меланхалічная пара і індустрыяльная музыка натхняюць. Далей вяртаемся ў больш прызямлённы рэжым.
Нікуды апошнім часам не выязджаю, але ў вольны ад апрацоўцы знятага ў цёплую пару кантэнту час бадзяюся па лясох ды балотах. І вось вам чарговая порцыя #waldmachtfrei знятага на самай мяжы сезонаў: апошні дзень лістапада + першы дзень снежня.
Тут зусім нядаўна чытач спытаў пра значэнне тэгу waldmachtfrei, згадаўшы пра падазронае падабенства з сумным лозунгам з мінулага стагоддзя.
Сапраўды, тэг быў народжаны ў галаве, як трапная і пазнавальная калька выразу па-нямецку @rbe!† m@ch† fre! (праца вызваляе), дзе слова «праца» была заменена на «лес». Ёміста і эпатажна. А ідэя быццам на паверхні.
Але зараз, праз шмат гадоў выкарыстання, можна больш свядома памедытаваць над гэтым і накруціць сэнсаў. Вось зараз і займуся.
У сярэднявечча існаваў выраз «паветра горада робіць вольным» – беглы прыгонны селянін мог атрымаць волю, калі пражыве ў горадзе год і ня будзе злоўлены. Waldmachtfrei нагадвае, што сёння можна трошкі забыцца пра крэдытна-пабытовы прыгон, наведаўшы лес.
На мяжы ХІХ-ХХ стагоддзяў выраз трансфармаваўся ў знаёмы «праца робіць вольнай» і разумеўся літаральна: пільна працуй, каб было шчасце. Waldmachtfrei кажа: наведвай лес і будзе табе добра.
Ну а праз пару дзесяцігоддзяў выраз атрымаў зусім сумны сэнс. Асабіста ня ведаю, чым кіраваліся нацысты, пакідаючы гэты лозунг вязням лагераў. Ці то была праява найвышэйшага здзеку? Ці шчыры заклік да метафізічнай волі праз самаахвяраванне? [Абодва варыянты варта толькі асуджаць] Але і сёння Waldmachtfrei цынічна вызваляе асобу праз ахвяраванне камфортам. Сяброўствам з мокрым абуткам і кляшчамі. Нам усяго толькі застанецца разглядзець перавагі ад гэтай ахвяры і атрымаць вызваленне.
Надта пафасна? Што рабіць, меланхалічная пара і індустрыяльная музыка натхняюць. Далей вяртаемся ў больш прызямлённы рэжым.
1❤🔥30👍11❤5👏4⚡3☃1🙏1
#мазыр #гара_цэгла #sacral_urban
Сёлета другі раз наведаў Мазыр. Новых мясцін не пабачыў, а прабег па старых знаёмых. У тым ліку (і абавязкова) па мясцовы збіцень.
Але сёння нагадаю пра цудоўны помнік эклектыкі пачатку ХХ ст. Былая лякарня, цудоўная, але вельмі стомленая. Падняўся на дах, які паспеў перажыць пажар. 5 гадоў назад стан быў лепшы. Самі паглядзіце.
Сёлета другі раз наведаў Мазыр. Новых мясцін не пабачыў, а прабег па старых знаёмых. У тым ліку (і абавязкова) па мясцовы збіцень.
Але сёння нагадаю пра цудоўны помнік эклектыкі пачатку ХХ ст. Былая лякарня, цудоўная, але вельмі стомленая. Падняўся на дах, які паспеў перажыць пажар. 5 гадоў назад стан быў лепшы. Самі паглядзіце.
1❤🔥38😭12👍3💔3😢2💯1😨1
Forwarded from sacral_BY
#sacral_data
4 снежня 1957 года памёр Леў Дашкевіч. Чалавек, што стаіць у шэрагу тых дзеячоў, што падаравалі нам выяўленчыя крыніцы жыцця на нашых абшарах стогадовай даўніны - фатограф.
У 1923 годзе ён удзельнічаў у этнаграфічнай экспедыцыі, вынікі якой павінны былі прэзентаваць Беларусь на Усесаюзнай сельскагаспадарчай і кустарна-прамысловай выставе ў Маскве, а пасля сталі асновай этнаграфічнай экспазіцыі Беларускага дзяржаўнага музея. Гэтай падзеі, дарэчы, прысвечана зусім свежая кніга С. Грунтова, якую пашчасціла пагартаць і якая натхніла на пэўныя "даследванні".
Пацешна, што пасля візіту ў Баку, спрабаваў знайсці беларускі след у гэтым горадзе з выкарыстаннем штучнага інтэлекту. Той, канешне, выдаваў літаральна дзясяткі прыдуманых прозвішчаў, а мог бы згадаць Льва Дашкевіча. Не факт, што ён правёў шмат часу непасрэдна ў сталіцы Азербайджана, але жыў і выкладаў у Гянджы (былы Елізаветпаль), ездзіў па рэгіёне з Камісіяй па апісанні мясцовасцей і плямёнаў Каўказа. Быў эксперт-фатографам раследавання наступстваў межэтнічных сутычак 1918 года ў Бакінскай губерні, пра што можна знайсці інфу на азербайджанскіх сайтах (загляніце ў каментары). Быў у Арменіі ды Грузіі. Агулам, акрамя Беларусі, ёсць што пашукаць з яго замежнай творчасці.
Пахаваны ў Менску на Кальварыйскіх могілках. Хто сустракаў яго магілу? Сам вось неяк не пабачыў.
4 снежня 1957 года памёр Леў Дашкевіч. Чалавек, што стаіць у шэрагу тых дзеячоў, што падаравалі нам выяўленчыя крыніцы жыцця на нашых абшарах стогадовай даўніны - фатограф.
У 1923 годзе ён удзельнічаў у этнаграфічнай экспедыцыі, вынікі якой павінны былі прэзентаваць Беларусь на Усесаюзнай сельскагаспадарчай і кустарна-прамысловай выставе ў Маскве, а пасля сталі асновай этнаграфічнай экспазіцыі Беларускага дзяржаўнага музея. Гэтай падзеі, дарэчы, прысвечана зусім свежая кніга С. Грунтова, якую пашчасціла пагартаць і якая натхніла на пэўныя "даследванні".
Пацешна, што пасля візіту ў Баку, спрабаваў знайсці беларускі след у гэтым горадзе з выкарыстаннем штучнага інтэлекту. Той, канешне, выдаваў літаральна дзясяткі прыдуманых прозвішчаў, а мог бы згадаць Льва Дашкевіча. Не факт, што ён правёў шмат часу непасрэдна ў сталіцы Азербайджана, але жыў і выкладаў у Гянджы (былы Елізаветпаль), ездзіў па рэгіёне з Камісіяй па апісанні мясцовасцей і плямёнаў Каўказа. Быў эксперт-фатографам раследавання наступстваў межэтнічных сутычак 1918 года ў Бакінскай губерні, пра што можна знайсці інфу на азербайджанскіх сайтах (загляніце ў каментары). Быў у Арменіі ды Грузіі. Агулам, акрамя Беларусі, ёсць што пашукаць з яго замежнай творчасці.
Пахаваны ў Менску на Кальварыйскіх могілках. Хто сустракаў яго магілу? Сам вось неяк не пабачыў.
❤43👍8❤🔥1👏1🙏1