رنجِ امروزِ ایران، نه تنها دردِ یک نسل، که زخمی بر پیکرِ تاریخ است. جمهوری اسلامی، با تبدیلِ زندگی به میدانِ جنگِ دائمی، تلاش کرده است تا امید را از ما بگیرد. اما در دلِ همین تاریکی، نورِ مقاومت زنده است. مقاومت نه به معنای جنگِ خونین، که به معنای بازآفرینیِ انسانیت در برابرِ ماشینِ سرکوب.

ما در مواجهه با این نظام، نه تنها با قدرتِ حاکم، که با خودِ درونیمان نیز میجنگیم. افسردگی، خستگی و ترس، محصولِ طبیعیِ سالها فشار است. اما فلسفه ی زندگی به ما میگوید که حتی در تاریکترین لحظات، میتوان معنا یافت. معنا نه در انتظارِ نجات از بیرون، که در خلقِ فضاهای کوچکِ آزادی در دلِ روزمرگی است.

هر قدمی که برمیداریم، هر کلمه ای که مینویسیم، هر نگاهی که با همدلی ردوبدل میشود، سنگری است در برابرِ نظامی که میخواهد ما را از انسانیتِ خود تهی کند. آینده ی بهتر، نه در پیروزیِ ناگهانی، که در تدریجِ آگاهی و همبستگی نهفته است.

ما باید از رنجِ مشترک، پلی به سوی امید بسازیم. این پل، نه با خشونت، که با روایتِ دردها، باور به توانایی های جمعی و پذیرشِ تفاوت ها ساخته میشود. فردای بهتر، با امروزی آغاز میشود که در آن، هر یک از ما—در سکوت یا فریاد—به بازتعریفِ مرزهای ممکن میپردازیم.

و این، شاید تنها راهِ واقعیِ نجات باشد: زنده نگه داشتنِ انسانیت، در جهانی که میخواهد آن را از ما بگیرد.