Hehehe
How fool of you, you thought our game ends just like this?
رنگ آمیزی ✨

_بجا فحش دادن به تناردیه ها برو به کارات برس.
+ من به کارام برسم تناردیه ها آدم میشن؟
_اونا نه، ولی تو آدم میشی.

سعی کردم ازین ژورنال ها درست کنم.
وووو
Mission failed.
نگاه کردن بهش روانم رو خدشه دار میکنه چون سه تا از نقاشیام رو از دفتر جدا کردم چسبوندم بهش و نتیجش بد شده.

منظورم اینه که، همچی زیادی قر و قاطیه و اعصاب ادم رو خورد می‌کنه.
به ما ازین کارا نیومده جناب.

سوال اصلی اینه که، بچسبونمش اینجا یا هدیه بدمش.
البته کسی که قراره بهش هدیه بدم همیشه چیزای کوچیکی که بهش میدادم رو نگه میداره یا میزنه به دیوار . همیشه هم وقتی میبینتم یه هدیه دستساز با توجه به چیزایی که دوست دارم بهم میده.
پس فکر کنم بدمش بهش.

عملیات نجات.
یه سری از ساقه‌ های اون گیاهه خراب شده بود، از جایی که سالم بودن جداشون کردیم گذاشتیمشون اینجا.
عملی نشد باید ببریمشون پیشم خالم یمدت بمونه .

راستیی، نگاه کنید جوونه های این چه بزرگ شدن. خیلی خوشگلننن

I donno

حس خریت میکنم دارم کتاب شیش تنی با خودم میبرم بیرون.
ولی فقط دویست صفحه مونده

یک روز، کوله بارش را از زندگی افرادی که در کتاب‌ها در اسارت‌اند، پر کرد و رفت. از هرکجا که عبور می‌کرد، ردی از تنهایی و جای خالی خود را به یادگار می‌گذاشت.
چنان زندگی می‌کرد که گویی بود و نبودش، تفاوتی بر زندگی دیگران ندارد اما نمی‌دانم، به گمانم غافل از عمق دلبستگی‌های اطرافش بود.
بار زندگی افراد بر دوشش سنگینی می‌کردند و همچنان در اوج امید، ادامه‌ می‌داد.
اما، با ذره‌ای دقت بر جای خالی‌ای که از خود، در جای جای این جهان باقی گذاشته، می‌توان دید، هنری فراتر از وجود و عشق، در تمام هستی‌اش ریشه دوانده؛ به شیوه‌ای که بر هر قدم او، شقایقی نو، سر برآورده...

تشویش هزار «آیا»، وسواس هزار «امّا»
کوریم و نمی‌بینیم، ورنه همه بیماریم...

برای سوتا