یک روز، کوله بارش را از زندگی افرادی که در کتاب‌ها در اسارت‌اند، پر کرد و رفت. از هرکجا که عبور می‌کرد، ردی از تنهایی و جای خالی خود را به یادگار می‌گذاشت.
چنان زندگی می‌کرد که گویی بود و نبودش، تفاوتی بر زندگی دیگران ندارد اما نمی‌دانم، به گمانم غافل از عمق دلبستگی‌های اطرافش بود.
بار زندگی افراد بر دوشش سنگینی می‌کردند و همچنان در اوج امید، ادامه‌ می‌داد.
اما، با ذره‌ای دقت بر جای خالی‌ای که از خود، در جای جای این جهان باقی گذاشته، می‌توان دید، هنری فراتر از وجود و عشق، در تمام هستی‌اش ریشه دوانده؛ به شیوه‌ای که بر هر قدم او، شقایقی نو، سر برآورده...

تشویش هزار «آیا»، وسواس هزار «امّا»
کوریم و نمی‌بینیم، ورنه همه بیماریم...

برای سوتا

گربه ها.
دوستام میگفتن گربه ها هرجا میری میان پیشت ، کلا جذبشون میکنی . خیلی خوشحال شدم

اولیش
Alex

با توجه به اطلاعات اندک، وی فقط به سه چیز اینطوری نگاه میکنه: هرچیزی مربوط به نجوم، کتاباش، چاقو هاش.

حوصلم سر رفته به اعماق گالریم رفتم.
این عکسه رو خیلی دوست دارم.