تو اینستا و اینا پر این چالشاست که اره ، من سه سال پیش (نقاشی یا خودشون یا هر چیزی) vs من الان. پیشرفت و این حرفا.
ولی چند وقته همش دارم فکر میکنم کساییم بودن که با وجود تلاش پیشرفت نکردن؟
نمیان که اینطوری چالش برن و بگم اره ما کلی تلاش کردیم نتیجه نداد.
این خیلی میترسونتم حقیقتا.

یبار یه نفر بهم گفت کسایی که استعداد ندارن به هرحال یه روزی خسته میشن ول میکنن کارشونو.(بگذریم که سر این حرفش یه ماه دلم نمیخواست چیزی بکشم.)
بعد یجا دیگه هم دیدم ، میگفت تنها فرق هنرمندا با بقیه میلشون به خلق کردنه، بقیش مهارت های اکتسابیه.
این دوتا جمله تو مغزم باهم درگیرن.

علت مرگ: تشنج و حمله عصبی به خاطر حرف زدن جایی که راحت نبودم.
یه روزی واقعا سر این قضیه سکته میکنم.

حقیقتا نسبت به همیشه، برا هندسه خیلی خوندم، نزدیک سه دور تقریبا.
ولی این باعث نمیشه حافظه ماهی گلیم یادش بمونه همچیوو. انقد همه گفتن هندسه اسونه باید کامل بگیری استرس گرفتم.

Nekooo

راستش اهنگش پنج دقیقه بود. از وسطش حوصله سر بر میشد. کسی خواست کاملشو بگه.

کمی تا حدودی slay کردم.
یکم. یعنی شاید نمرم خیلی خوب نشه ولی از نتیجه راضیم.
هپی

مسئله ای که مهمه اینه که خودم slay نشدم.
بقیش مهم نیست. مطمئنا از نمره زیستم بالاتر میشه.
انقد خوشحال بودم دیگه مجبور نیستم امتحان زیست بدم.