روزی روزگاری، خورشید بالای بالا توی آسمون بود‌. انقدر روشن بود هیچکس نمیتونست بهش نگاه کنه.
یک‌ روز اون خسته شد. میخواست بین بقیه باشه. با بقیه باشه. اونم میخواست نگاه بقیه رو حس کنه. اون نور روی شونه هاش سنگینی میکرد.
ولی اگه نورش رو کنار میذاشت، بقیه راهشون رو گم میکردن.
سالها در ارزوی فراموش کردن نورش گذشت.
تا اینکه، یه روز یه نفر رو دید. بهش خیره شده بود. تاریک تاریک بود. توی تاریکی غرق شده بود و حتی نور آزارش نمی‌داد.
خورشید بهش نزدیک شد.
_میخوای نور داشته باشی؟
+نور؟ فایدش چیه؟
_مسیر همه به تو بستگی داره.
+نمیدونم. اما مدت زیادی تو تاریکی بودم. امتحان کردنش ضرری نداره.
_من نورم رو بهت میدم. اسمت چیه؟
+باشه. ماه. اسمم ماهه.

پس خورشید نورش رو به ماه داد و خودش برای همیشه رفت بین بقیه. دیگه بالای بالا نبود.
اونم برای خودش یه مسیر انتخاب کرده بود. همیشه چشمش به ماه بود تا مسیرش رو گم نکنه.
سالها گذشت. ماه نور رو دوست داشت و خورشید مسیرش رو.
یک روز خورشید به یه صخره رسید، ماه رو دید.
_ من رو یادت میاد؟
+ برگشتی نورت رو پس بگیری؟
_نه‌.
+پس چی میخوای در ازاش ازم؟
_هیچی. فقط همیشه همینجا بمون و بتاب. نمیخوام مسیرم رو گم کنم. پس تا ابد برای من بتاب‌.

Any way,
چخبر؟
میدونم خوب نمیشه گفت ولی چطورید؟

I got it.
We're gonna be alright.
But it's not the same for them.

#دفاع_شخصی


#⃣ #selfdefence
🆔 @Sherlocki_Official 🕵‍♂🎻

فرشته عدالت

I don't need you to wash my sin, just give my butterfly back.

Chrysalis

I'm dead thanks to special someone.
About to die happy cat noises*

Now we have two three people who have question.
Oy

(Is "choice" all an empty lie?)

I can't get it out of my mind.