یه روز کوله پشتیمو جمع میکنم. توش کلی خنزل پنزل بدرد نخور میذارم، مثل خودم، چیزای بدردنخورم باید بهشون خوش بگذره به هرحال. بهش یه لیوان فلزی وصل میکنم که باهاش شکلات سفید داغ بخورم. روش یه پرچم سفید میذارم که کسی کاریم نداشته باشه. بهش سر نوشابه وصل میکنم چون خوشحالم میکنه. یه پالتو گشاد میپوشم چون همیشه سردمه. تو جیب گشادم یه موزیک پلیر میذارم. آهنگای مورد علاقه‌ی قدیمیم رو گوش میدم‌. همه جا میرم ولی هیجا نمیمونم. برا همه داستان تعریف میکنم. اگه بهم پول بدن برا نفر بعدی داستان اونارم تعریف میکنم. ازشون میخوام من رو دوست داشته باشن. بعد بغلشون میکنم و میرم. اگه جایی نمونم نمیخواد نگران این باشم که دیگه دوستم نداشته باشن.
میدونید چی میگم دیگه.
#can_you_hear_me

هر وقت لیست سابسکرایبر هارو چک میکنم سر درد میگیرم. عرق شرم چقدر انسان های فرهیخته اینجان.
شرمنده بابا

درحالت عادی «چنل خودمه هر محتوایی بخوام یه اشتراک میذارم و اگه کسی دوست نداشته باشه لفت میده خب» بودم
اما الان توی اون اپیزود از زندگیمم که «اگه ازم بپرسن حالت چطوری میشینم گریه میکنم.» هستم. پس به همچی خیلی زیادی اهمیت میدم.

Out of my color really✭