تا یکی میاد یکی میره
جدی برا همه جا هست اینجا

واقعا نیاز دارم برم تئاتر پرنده آبی.
محشر بود روحم جلا پیدا کرد.

بهش فکر کردید ماهم یه روز پیر میشیم. هرچقدرم از مرگ حرف بزنیم، پیر شدن شتریه که دم خونه هرکی میخوابه.
احتمالا کسایی که الان میشناسیم رو یادمون نیاد. چیزای مورد علاقمون فراموش یا قدیمی شدن. خواننده و نویسنده و بازیگر و ارتیستای مورد علاقمون مردن. ما نسل قدیم شدیم. شاید هنوز کسی که دوستش داریم رو پیدا نکرده باشیم شاید زودتر از ما مرده باشه. احتمالا چیزای مورد علاقمون دیگه مورد علاقمون نباشن. شاید دیگه اینطوری حرف نزنیم، ننویسیم، چیزی نکشیم.
نمیدونم غمگینم یا گشنمه ولی نمیخوام پیر و تنها بشم.

می‌دونید چی میگم؟
پس کاش راحت بذارن آهنگ مورد علاقم رو گوش کنم، کتاب مورد علاقم رو بخونم، آدم مورد علاقم رو ببینم. هر لحظه دارن قدیمی تر میشن.

نوشتن، خوندن، رقصیدن، خندیدن، خلق کردن، دوست داشتن، دوست داشته شدن، فکر کردن، حس کردن، احساساتی شدن، دعوا کردن، عصبانی شدن، غذا خوردن، به طبیعت نگاه کردن و و و
میدونید چی میگم؟ میخوام بیشتر و بیشتر و بیشتر تجربه کنم. ولی الان ندارمشون. تجربشون نمیکنم. ناراحتم میکنه. شرمنده‌،«هنوز زوده، هنوز وقت هست.» آرومم نمیکنه. آینده و گذشته وجود ندارن نمیخوام بهشون دلخوش باشم.
#can_you_hear_me